flonsavardu

Πιάτα λέγονται και πλένονται με πάλμολιβ!

2011-12-26T18:38:00.002+02:00

Χρόνια πολλά σε όσους αγαπητούς αναγνώστες βρέθηκαν εδώ.

Είθε και αυτά τα χριστούγεννα να σας βρήκαν υγιείς και χαρούμενος όπως και την αφεντιά μου.

Για όσους το δουν εγκαίρως, αν δεν έχετε να κάνετε τίποτα το βράδυ, υπάρχει αυτό: αυτό ντε. Δεν είναι ότι πιστεύω πολύ στο ελληνικό stand up comedy, αλλά θα πάω και θα κάνω ανταπόκριση. Κυρίως πάω για αυτή τη μικρή ιδιοφυΐα, τον Τιτκώβ, που είναι 19 χρονών παιδάκι διάβολε! Σε όσους δεν ξέρουν, δείτε εδώ: εδώ ντε.

Πριν μια βδομάδα και 3 μέρες πήγα και είδα το live των empty frame που είναι το συγκρότημα του πολυτάλαντου κυριάκου χασάπη, aka vamvax, ο οποίος όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει, κάνει και κόμιξ (κόμιξ 1, κόμιξ 2)που είναι φανταστικό-απίθανα, και οι empty frame με άφησαν με ανοιχτό το στόμα (σαν του αντώνη, δες παρακάτω) από το πόσο τελειό-υπέροχα έπαιζαν. Μπράβο σε όλους τους, ήντουσαν εξαιρετικοί και φαινόντουσαν γενικά πολύ ωραία παρέα και αυτό πράγματι έβγαινε και στο κοινό. Επίσης συνδυάζουν μουσική και ευκαιρία για παιχνίδι! Την επόμενη φορά που θα κάνουν live- ελπίζω σύντομα για να πάω από την αρχή- πάρτε την παρέα σας και ποπ κορν και βάλτε στοίχημα για το πόσα ποπ κορν θα καταφέρετε να ρίξετε στο στόμα του Αντώνη! Μην ανησυχείτε, δεν υπάρχουν παγίδες σ' αυτό το παιχνίδι, το στόμα του δεν κλείνει ποτέ (ακόμα και όταν δεν τραγουδάει)!

Γενικά ο τίποτας στα σοβαρά, ο master g και οι 2 προαναφερθέντες είναι 4 άτομα που απαρχής που ασχολήθηκα με τα ίντερνετς αποτελούν ινδάλματα. Είμαι γκρούπι ναι ρε, πρόβλημα; Πρόβλημα; Ε, άντε γαμηθείτε. Άντε γαμηθείτε! Γαμιέστε!

Λοιπόν κλείνουμε με χαρούμενο ενσταντανέ. Γενικά μην τα ξαναλέμε, κατάφερα και μάζεψα τα κουράγια μου και πήρα δίπλωμα οδήγησης και κουτσά στραβά ο χάρος βγαίνει παγανιά. Η φίλη μου η Μ. που γενικά δεν χαρίζεται, μου είπε ότι είναι περήφανη για μένα και μπράβο μου, οπότε κάτι θα ξέρει- όχι, στ' αλήθεια, θα μου το έλεγε αν ήμουν χάλια. Πάω λοιπόν και την παίρνω από το σπίτι της χτες- μένει κοντά στον Δόγγανο, Αστυδάμαντος- και πάμε μολ. Όλα καλά, πάμε, βλέπουμε ταινία και πάμε να φύγουμε. Πάω να ξεπαρκάρω και έρχεται και μου κολλάει μια κίτρινη από πίσω. Με αγχώνει λοιπόν και αντί να κάνω δεξιά και να φύγω, κάνω αριστερά, που δεν είχε που να πάω, έπρεπε να κάνω λίγο πίσω και μετά να φύγω. Και κορνάρει! Κορνάρει κυρίες και κύριοι στο μολ μέσα, ώρα 12:30 μετά τα Χριστούγεννα. Πάω λοιπόν η δόλια, στρίβω αριστερά και την ακούω που κάτι μου έλεγε. Μου έλεγε λοιπόν "πιάτα! πιάτα! πιάτα!" και ένας καραφλός κύριος δίπλα της χαιρόταν και βαρούσε παλαμάκια. Όχι, για να λέμε και του στραβού το δίκιο εμένα αυτό με τους κυρίους που δεν έχουν μαλλιά πολύ μου αρέσει. Γιατί πόσες ευκαιρίες έχεις να χαρείς στη ζωή σου; Οπότε εγώ κάπου εκεί σκεφτόμουν, να δεις που τα πιάτα είναι κάτι που έπρεπε να έχει το αμάξι και δεν το έχει.... Ναι, αλήθεια, αυτό σκεφτόμουν, γιατί λέω οκ, κάτι σοβαρό θα έγινε ρε παιδιά, δεν παίζει, 12:30 ώρα στο μολ, εγώ κανονικά με τα αλάρμ μου αναμμένα, πάω να ξεπαρκάρω, οκ, έκανα ένα μικρό λαθάκι, αλλά δόξα τον άη βασίλη δεν έχει και τίποτα, έγινε; Και συνεχίζει λοιπόν αυτή ... "πιάτα και πλένονται με πάλμολιβ!". Αααα, πες το έτσι. Ήθελες να διασκεδάσεις την παρέα σου με τα φοβερά σου αστεία. Οκ, αν το είχα καταλάβει θα κατέβαζα το τζάμι νωρίτερα να σου πω "Τι θες ρε τσόκαρο; Βιάζεσαι να πας να καθαρίσεις το mall και σε καθυστερώ από τη δουλειά σου;". Αλλά τέλος πάντων. Με έβαλε όμως σε σκέψεις. Αν ο κόσμος είναι τόσο καθυστερημένος, ο λογικός ο άνθρωπος που θα τον καθυστερώ πράγματι από τη δουλειά του σ' ένα στενό του Πειραιά εν ώρα αιχμής με το απίθανο παρκάρισμα μου- δεν ξέρω να παρκάρω αγχωμένη ακόμα, μπερδεύομαι και κάνω βλακείες- τι θα πρέπει να κάνει; Να κατέβει από το αμάξι να με πλακώσει στο ξύλο;

Αυτά είχα να πω αγαπητοί, καλή χρονιά να έχετε, χο-χο-χο!

υ.γ. 1 πέρασα διήμερο ζαχαροπλαστικής την παρασκευή και το σάββατο. έκανα κάτι cupcakes και κάτι αποτυχημένο carrotcakes. Ιδού (τα πετυχημένα)! (έπλυνα και τα πιάτα μετά, αλλά δεν σας λέω με τι, τι είμαι εγώ να κάνω διαφήμιση; Καρακάξα;)

Να τη φας και να 'ναι κρύα. Οδηγός για τις γιορτές.

2011-11-27T03:22:00.001+02:00

3 χρόνια κλείνει το blog σήμερα αγαπητοί μου αναγνώστες, όσοι έχετε μείνει δηλαδή, ή τέλος πάντων όσοι μπαίνετε στον κόπο κ με διαβάζετε και ας μην αφήνετε κόμμεντ. Δεν θα γιορτάσομε φέτος, καθ' ότι ζούμε σε καιρούς κρίσης και που να τρέχουμε να ξοδευόμαστε.

Αντ' αυτού θα σας δώσω ένα τέλειο οδηγό για τις γιορτές που σε λιγότερο από ένα μήνα θα είναι εδώ.

Οι γιορτές των Χριστουγέννων ως γνωστόν είναι οι πιο πούστικες γιορτές. Σε τόσο πολλά επίπεδα. Παρακάτω θα αναλύσουμε μερικά, και τρόπους που να αποφύγετε την εορταστική κατάθλιψη όσο μπορείτε.

1. Αν σας πιάνει θλίψη του αγίου βαλεντίνου, σε περίπτωση που δεν είστε ζευγάρι, τότε οι γιορτές των χριστουγέννων είναι ικανές να σας διαλύσουν. Δεν είναι μόνο που πρέπει να έχεις συνοδό την πρωτοχρονιά, γιατί πως θα αλλάξει ο χρόνος, είναι που βλέπεις τους άλλους ζευγαρωμένους, να ανταλλάζουν 2-3 δώρα μέρες που είναι, να πηγαίνουν εκδρομές μέρες που είναι, κτλ μέρες που είναι.

2. Η εορταστική περίοδος χαρακτηρίζεται από υπερβολές για τα πάντα. Η καταναλωτική μανία είναι μία από αυτές. Χαζά δώρα μέχρι και για τον τελευταίο θείο που έχετε να δείτε πάνω από ένα χρόνο- πέρσι δεν τον είχατε καλέσει- αν γιορτάζετε οικογενειακά, ή χαζά δώρα στους φίλους και στις φίλες σας, λόγω των ημερών.

3. Καμία άλλη περίοδος του χρόνου δεν είστε αναγκασμένος να ξεβολευτείτε τόσο πολύ και να προσποιηθείτε ότι σας αρέσει. Από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί γίνεται παντού της πουτάνας. Στα καταστήματα, στις καφετέριες, στα μπαρ, στα θέατρα, κτλ κτλ. Δεν συζητάω καν για την πρωτοχρονιά, όπου μέχρι και η πιο τελευταία παρακμιακή καφετέρια είναι φουλ. Εγώ προσωπικά έχω φάει πόρτα ανήμερα πρωτοχρονιάς από sports cafe- παίζει να το λένε και έτσι, αλλά σίγουρα είναι καφέ που πάνε μόνο όταν έχει αγώνες- κάτω από το σπίτι μου. True story.

Εσείς θέλετε να τα αποφύγετε όλα αυτά, το ξέρω, είστε σαν και μένα. Αλλά επειδή είστε σαν και μένα, όλο και κάπου σας σέρνουν οι φίλοι σας και υποκύπτετε στις ντροπιαστικές αποδοκιμασίες που δέχεστε. Τι να κάνετε λοιπόν για να περάσετε ωραία στις γιορτές;

1. Καταρχήν παραβρεθείτε σε όσα οικογενειακά τραπέζια μπορείτε, πρώτου βαθμού συγγενείας- για να μην χρειαστεί να πάρετε δώρο, για να μην πω ούτε καν γλυκά. Αν κάνετε στο ίδιο σας το σπίτι, ακόμα καλύτερα. Στη δική μου περίπτωση αυτό είναι το highlight των γιορτών, γιατί η μαμά μου μαγειρεύει τέλεια και βλέπω τις ξαδέρφες μου, πίνουμε μαρτίνι άστι και παίζουμε buzz. Φαγητό και παλιμπαιδισμός: the combo of success. Εσείς βρείτε τα δικά σας μικρότερα ξαδερφάκια ή ανήψια, αναλόγως του πόσο κωλόγερος είστε, και βάλτε μία αναλογία ηλικίας -10, για να πείτε πως θα περάσετε καλά και αφήστε τα ζευγαράκια της αγίας παρασκευής να μαλώνουν- πάντα μαλώνουν, σίγουρα θα μαλώσουν, αν δεν μαλώσουν είναι βαρετοί, οπότε έτσι και αλλιώς δεν θέλετε ένα βαρετό σύντροφο, θέτε; Παραπάνω από 10 χρόνια διαφορά υπάρχει τεράστιο χάσμα και θα βαρεθείτε. 10 με 7 χρόνια διαφορά είναι το τέλειο.

2. Αποφύγετε τελείως τα δώρα και μην πέσετε θύμα του οργίου που λαμβάνει μέρος τις ημέρες αυτές. Η κρίση είναι μια τέλεια δικαιολογία για εμάς τους επίδοξους Εμπενέζερ. Αν έπαιρνα ένα δώρο για κάθε φίλη που έχω, θα έπρεπε να μαζεύω λεφτά από 2 μήνες πριν. Το χειρότερο είναι η ανάγκη του να πάρεις κάτι "έστω και μικρό". ΜΑ ΓΙΑΤΙ.

3. Για κανένα απολύτως γαμημένο λόγο μην βγείτε έξω στις γιορτές. Και κυρίως την παραμονή πρωτοχρονιάς. Κυρίως αυτή. Παντού γίνεται της καρακαργιόλας, όλος ο κόσμος προσπαθεί ρομποτικά να διασκεδάσει με το στανιό, όλα έχουν πανάκριβα μέχρι και το τελευταίο κουτούκι του κυρ σταμάτη στο Χαϊδάρι θέλει προκράτηση 1 βδομάδα πριν- και έχει το χύμα κρασί 50 ευρώ ανά δύο άτομα- και η αναλογία στρας και μαύρου σατέν προς τα φυσιολογικά ενδύματα είναι 30 προς 1 και ικανή να προκαλέσει τύφλωση από την αντανάκλαση των διαμαντομπριλαντιών και του επιπέδου κιτς. Γενικά είμαι ιδιαιτέρως φαν της σπιτικής πρωτοχρονιάς. Θυμάμαι μια ωραία πρωτοχρονιά, νομίζω την πρώτη φορά που πήγαν να πάρουν διαζύγιο οι γονείς μου, που είχαμε πέσει για ύπνο από τις 11. Ωραίες εποχές. (αξιοσημείωτο είναι πως κανένα άλλο βράδυ δεν κοιμόμασταν στο σπίτι πριν τις 12, ακόμα και εγώ που ήμουν 14 χρονών. αλλά εκείνο το βράδυ θυμάμαι είχαν πέσει από νωρίς για κάποιο λόγο)

Επειδή όμως το πιθανότερο είναι πως δεν θα μπορέσετε να ακολουθήσετε αυτές τις σοφές συμβουλές, ούτε καν εγώ που τις λέω δεν καταφέρνω να τις ακολουθήσω, τουλάχιστον μια καλή λύση είναι να περιοριστείτε στα σύνορα της περιοχής σας. Εγώ όλα τα τελευταία χρόνια κάνω πρωτοχρονιά στον Πειραιά και δεν έχω μείνει ποτέ απογοητευμένη. Σίγουρα βοηθάει φυσικά αν φεύγεις από το σπίτι ήδη μεθυσμένος.

Embrace yourself λοιπόν για τον μήνα που έρχεται και μπορεί και να τα ξαναπούμε.

ps. σε καμία περίπτωση μη δεις αυτό το αίσχος που θέλει να λέγεται ταινία.

ps. το θέατρο είναι ωραία εμπειρία τις γιορτές, αρκεί να μην γίνεται της πουτάνας. γενικά όλα ωραία είναι στις γιορτές, αρκεί η ποσότητα κόσμου να είναι φυσιολογική.

Γίνονται τοξικομανείς για να κολλήσουν aids για να εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ

2011-11-23T14:25:00.001+02:00

Αχ, ξέρω χάθηκα. Είναι που όλο θα αρρωσταίνω ή θα αρρωσταίνει η μαμά μου και θα τρέχουμε στο νοσοκομείο για μια γενική αίματος και θα την κάνουν εισαγωγή και τέτοια ευχάριστα. Όχι, ντάξει, μάλλον όλα καλά. Η νεκροψία θα δείξει που λέει και η ίδια.

Λοιπόν στο θέμα μας. Ξυπνάω σήμερα το πρωί (πριν λίγο, θε μου ντροπή μου, δεν ξέρω τι να κάνω, χτες και σήμερα ξύπνησα στις 2 το μεσημέρι, κλαψ, λυγμ, σομπ) και μπαίνω στο φέις μπουκ ως συνήθως, σαν στυγνή επαγγελματίας που είμαι (άρχισα να παίζω σιμς όταν ήμουν εντός και άρρωστη πριν 3 βδομάδες και ακόμα να το κόψω, το μαλακισμένο είναι εθιστικό. σατανισμένο φέις μπουκ, την κατάρα μου να 'χεις). Και τι να δω; Μία γνωστή μου, που από τότε που αποκαλύφθηκε ότι η ελλάδα βιώνει καιρούς κρίσης έχει μετατρέψει το φέις μπουκ της σε φυλλάδα αναρχοαριστερών φανατισμένων, είχε ποστάρει το αυτό: http://kartesios.com/?p=66151

Εγώ σχεδόν πάντα μπαίνω και διαβάζω ό,τι ποστάρει και ό,τι φωτογραφία βάζει, γιατί οκ, πέραν από το δεικτικό σχόλιο παραπάνω, είναι η μόνη που ασχολείται τόσο φανατικά με τη σαπίλα της Ελλάδας τη σήμερον ημέρα, οπότε δεν βλάπτει και καμιά βουτιά στα σκατά μεταξύ ύπνου και σιμς. Απλώς να μην το παρακάνει κανείς. Και το διαβάζω λοιπόν το παραπάνω και λέω, "μπάμε καλά;".

Καταρχήν να λείπουν οι χαριτωμενιές τύπου "εγώ νόμιζα ότι ήταν για τη μποτσουάνα, το λεσότο και τη ζιμπάμπουε" γιατί εκεί δεν έχουν να φάνε ζωάρα, πόσο μάλλον να έχουν περίθαλψη για το aids. Ντροπή σου που το αναφέρεις λαϊκιστή της πούτσας. Παρακάτω δείχνει ακόμα πιο πολύ την ανησυχία του που εμείς, στην Ελλάδα, πρόσφατα ανακαλύψαμε πως δεν ήμαστε η New York που όλοι νομίζαμε, έστω το Παρίσι βρε αδερφέ, αλλά η ψωροκώσταινα που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Αν είναι δυνατόν να γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα- όπου πράγματα, βάλε ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Τι γίνεται λοιπόν σ' αυτή την άθλια χώρα. Που μας οδήγησαν για ακόμη μια φορά αυτοί οι άθλιοι πολιτικοί που έχουμε; Άκουσε να δεις! Οι τοξικομανείς είναι πρόθυμοι να κολλήσουν τον ιό του HIV που προκαλεί το aids προκειμένου να παίρνουν το επίδομα των 700 ευρώ. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν ικανοί να κλέψουν το κράτος τοιουτοτρόπως; Θυσιάζοντας τη ζωή τους; Την πολύτιμη ζωή τους με την φανταστική υπόσταση του τοξικομανούς, που έχει κάνει άπειρες γυναίκες και άντρες ανά τον κόσμο να βγουν στην πορνεία, να κλέψουν ή να σκοτώσουν προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Αν είναι δυνατόν! Που θα φτάσουμε πλέον; Που πάει ο κόσμος μας Νίκο Τσιαμτσίκα; (πάντα ήθελα να το πω αυτό και ας είναι κλισέ πλέον)

Και σκεφτόμουν εγώ, αφού τέλειωσε το κείμενο και έμεινα αποσβολωμένη από την ακατάσχετη μπουρδολογία, δεν θα ήταν πραγματική είδηση αν θα έλεγε πως "γίνονται τοξικομανείς, για να κολλήσουν aids, για να εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ"; Ή καλύτερα, "γκέι ζευγάρια κάνουν ελεύθερο έρωτα για να κολλήσουν aids για να εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ". Ή ακόμα ακόμα "Εξαρθρώθηκε σπείρα που πουλούσε μολυσμένες σύριγγες με τον ιό hiv στη μαύρη αγορά, που εξασφαλίζει το εισόδημα των 700 ευρώ". Και τελειωτικά "Μήνυση σε πωλητή της μαύρης αγοράς κάνει ο τάδε. Οι σύριγγες που αγόρασε την προηγούμενη βδομάδα δεν ήταν μολυσμένες!".

Εντάξει, οκ, ξέρω, αυτά είναι ευαίσθητα θέματα και ίσως να μην έπρεπε να κάνω πλάκα, αλλά σίγουρα δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα που έλεγε ο γράφων, ο οποίος παρόλο που υπάρχει, δεν φαίνεται να σκέφτεται και ιδιαιτέρως. Μα το θεό, με το που το διάβασα σκέφτηκα "να δεις τους μαλάκες, θα κόβουν και αυτό το επίδομα, ρε τους πούστηδοι!" και το έψαξα, αλλά δεν βρήκα τίποτα, παρά μόνο αυτή την είδηση, ότι δηλαδή οι τοξικομανείς είναι πρόθυμοι να κολλήσουν τον ιό του hiv προκειμένου να εισπράττουν το εισόδημα, σε πιο μετριοπαθή κείμενα ασφαλώς.

Οκ, εγώ θα το πάω ένα βήμα παραπέρα. Ας πούμε ότι με αυτά τα δεδομένα βγει αύριο ο Λοβέρδος ή ο κάθε Λοβέρδος και πει "θα κόψουμε το εισόδημα, γιατί πριν μήνες βγήκαν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα". Αυτό θα ήταν είδηση πράγματι. Αν ο "kartesios" προμήνυε το συγκεκριμένο- που πολύ αμφιβάλλω- πάω πάσο. Αλλά δεν έχει γίνει. Αν γινόταν βέβαια, δεν θα ήξερα ποια θα ήταν πραγματικά μια λύση γι αυτό. Δηλαδή πως θα γινόταν άνθρωποι που δεν νοιάζονται καθόλου για τη ζωή τους να σταματήσουν να παίρνουν τσαμπαδιάτικα 700 ευρώ το μήνα, και να τα παίρνουν μόνο όσοι πραγματικά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν δουλειά αλλού, εξαιτίας του ιού, ή όσοι δεν μπορούν να έχουν ιατρική περίθαλψη, κτλ.

Είμαι σίγουρη πάντως ότι αν γινόμουν ποτέ πολιτικός ο ζωώδης φανατισμός των "ξύπνησα στα 30 μου και έμαθα σε ποια χώρα ζω" και των "η μαμά μου και ο μπαμπάς ήταν αριστεροί, έζησαν τη γενιά του πολυτεχνείου, αυτοί ξέρουν, συνιστούν κνε" θα κατακεραύνωνε οποιαδήποτε λογική πράξη ως "αντισυνταγματική", "εγκληματική", "προϊόν φασισμού" τριαλαλί τριαλαλό. Δεν έχω καταλάβει ακόμα, τι θέλουν; Άπειρα ανεξάντλητα λεφτά για όλους; Τους πολιτικούς στη φτήνια και αυτούς με παπούτσια prada; Σίγουρα αντιλαμβάνομαι πως δεν ξέρουν γρι από ιστορία. Σίγουρα ξέρω πως έχουν το μυαλό ενός πεντάχρονου παιδιού. Σίγουρα ξέρω πως όσο υπάρχουν, εγώ ποτέ δεν θα μπορέσω να ασχοληθώ με τα κοινά. Γιατί αυτοί είναι οι "καλοί". Και αν οι καλοί είναι τόσο ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ, τότε προτιμώ εγώ να μην ασχολούμαι καθόλου.

Over and out.

Βοηθήστε χριστιανοί να μη με διώξουν από το σπίτι

2011-10-29T15:50:00.000+03:00

Λοιπόν για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, στο σπίτι από προχτές γίνεται της Βοσνίας. Σημαίνει ότι η μαμά παθαίνει απανωτές υστερίες για διάφορους λόγους και ότι εγώ κοντεύω να βγάλω τον καρκίνο, κάπως σαν αυτόν στο πράσινο μίλι. Δηλαδή φανταστείτε τη μαμά μου με οργή hulk και εμένα να ρουφάω την πράσινη οργή χωρίς να πω κουβέντα.

Ναι Ντίνο, μπορείς να τη ρωτήσεις αν θες, δεν λέω κουβέντα.

Σαν να μην έφτανε λοιπόν αυτό, χτες έκανα μια βόλτα στο θησείο και περάσαμε από το πάρκο της Πνύκας. Πρώτη μου φορά, άσχετο αυτό. Εκεί ανάμεσα στα δέντρα ήταν σε μια γατοφόρο μία γατούλα. Κανονικά ένας λογικός άνθρωπος, ακόμα και ένας φιλόζωος δεν θα έπαιρνε το ζωντανό μαζί του, με την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι του. Κάπου εδώ να πω ότι η μαμά δεν είναι καθόλου φιλόζωη και πως τον φέι φέι οκ, ας πούμε ότι τον έχει αγαπήσει, αλλά ζει και χωρίς αυτόν.

Το παίρνω λοιπόν το μικρό και σκάω μύτη σπίτι. Ποιος είδε τη μαμά και δεν τη φοβήθηκε, ή έπαθε κατάθλιψη ή είναι στα όρια ανακοπής. Οκ, δικαίως, αλλά ένα τόσο δα πλασματάκι τι να κάνει; Ο Φέι φέι βέβαια θέλει να το δολοφονήσει, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Κάπου εδώ να συμπληρώσω πως το πήρα για να το δώσω σ' ένα μεγάλο pet shop στο κέντρο του Πειραιά που ξέρω ότι χαρίζουν γατάκια κατά καιρούς. Δυστυχώς είχε ήδη δύο και άφησα τηλέφωνο για όταν τα χαρίσουν.

Τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία μου, έχω ένα μικρό κοριτσάκι σπίτι, ούτε 2 μηνών δεν είναι και το χαρίζω. Αν ενδιαφέρεστε ή ξέρετε κάποιον που να ενδιαφέρετε, ή ξέρετε κάποιον που ξέρει κάποιον που ενδιαφέρετε ή ... πείτε το να ξέρω και εγώ.

Να συμπληρώσω πως είναι πολύ γλυκό γατάκι, πολύ ήσυχο και φιλικό, φιλικό και με τα άλλα γατάκια και κάπως ατρόμητο, αφού συνέχεια πλησιάζει τον φέι φέι να γίνουν φίλοι, αλλά δεν μοιράζονται τα ίδια αισθήματα δυστυχώς. Εννοείται ότι χρησιμοποιεί μόνο την άμμο του και επίσης χτες το αποπαρασίτωσα εξωτερικά και εσωτερικά, just in case, αν και ήταν καθαρότατο και δεν ξυνόταν ή κάτι τέτοιο.

Έχω μια πρόταση από τις ξαδέρφες μου, αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις...

Γιατί ο Woody Allen είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης εν ζωή

2011-10-08T02:05:00.001+03:00

Χτες εκτός από το δίπλωμα, είχα να πάρω και ακόμα μια μεγάλη χαρά, που την περίμενα 5 μήνες, το midnight in paris. Δεν περίμενα αυτό που είδα, γιατί το you will meet a tall dark stranger, αν και πιστό στους διαλόγους allen και στο κοφτερό χιούμορ, δεν ήταν δα και τίποτα που δεν είχαμε ξαναδεί. Το midnight in paris είναι μια ταινία όμως από τον "καλό" woody allen, όχι τον woody allen "ας κάνουμε μία ακόμα ταινία"- που και αυτές ακόμα είναι απολαυστικές.

Λένε ότι ο woody ή που θα σου αρέσει ή που δεν θα σου αρέσει καθόλου. Εγώ πάλι θα πω ότι ο woody είτε που θα σου αρέσει είτε που δεν έχεις καθόλου χιούμορ και εξυπνάδα.

Οκ, το παραδέχομαι, δεν τον θεωρώ κανένα συγκλονιστικό σκηνοθέτη, από την άποψη ότι η κάμερα του είναι ικανοποιητική, δεν κάνει όμως παπάδες. Αλλά ποιος χέστηκε για την εικόνα, όταν υπάρχουν αυτά τα σενάρια και οι διάλογοι; Είναι σαν διαβάζεις ένα βιβλίο, μόνο που στο κάνει ακόμα πιο εύκολο, σου το βάζει στη μεγάλη οθόνη, με ηθοποιούς που ακόμα και μέτριοι να είναι, αποδίδουν τα μάλα στις ταινίες του.

Λόγω διαστροφής του επαγγέλματος δε, είναι ένας από τους καλύτερους ψυχολόγους. Προσοχή, δεν λέω ψυχοθεραπευτής. Δεν ξέρω αν μετά από 30 χρόνια ψυχανάλυση είναι σε θέση ο καθένας να γνωρίζει τόσα πολλά για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά. Όλοι οι χαρακτήρες των ταινιών του, ακόμα και ο πιο δευτεραγωνιστής αναλύονται σε βάθος.

Φακ ιτ, δεν είμαι καν ικανή, δεν βρίσκω καν τα λόγια να περιγράψω το φαινόμενο woody allen. Αν εξαιρέσεις τον oscar wilde, ποτέ δεν ήμουν τόσο φανατική με κάποιον καλλιτέχνη. Συγγραφέα, σκηνοθέτη, φιλόσοφο, ψυχολόγο, you name it. Είναι καλλιτέχνης. Θα άλλαζα ακόμα και φύλλο για να είχα το ταλέντο του.

Και μην ακούσω καμιά ανοησία για την προσωπική του ζωή...

Η ανάγκη για πολυτέλεια είναι άλλη μια δικαιολογία για τη μίζερη ζωή μας

2011-10-07T21:07:00.003+03:00

Ας ξεκινήσουμε σήμερα μ' ένα χαρμόσυνο fact. Πήρα το δίπλωμα οδήγησης. Αν πεις "και σιγά", πάει να πει ότι δεν είσαι αρκετά παλιός αναγνώστης αυτού του blog, ούτε φίλος μου, είσαι ένας άγνωστος, τι κάνεις άγνωστε εδώ πέρα; Η εξέταση του διπλώματος οδήγησης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψυχικά τραύματα που είχα ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαιτέρως φαν της άμεσης εξέτασης και ευτυχώς δεν χρειάστηκε αρκετές φορές στη ζωή μου να δώσω προφορικά- για να μην πω ότι εκτός του lower, δεν χρειάστηκε ποτέ. Όταν λοιπόν έδινα για πρώτη φορά δίπλωμα πριν 4-5 χρόνια, την πρώτη φορά δεν κατέβασα το χειρόφρενο από το άγχος. Αν νομίζετε ότι μετά από 20 μαθήματα είναι πιθανό να ξεχάσεις να κατεβάσεις το χειρόφρενο σε φυσιολογικές συνθήκες είστε ένα κοσμητικό επίθετο. Με κόψανε λοιπόν. Ξανάδωσα και με έκοψαν τελευταία στιγμή επειδή πάτησα την άκρη ενός πεζοδρομίου. Για την ακρίβεια μου είπαν "Ωραία σταματήστε εδώ", "Ή αν θέλετε αφήστε μας εκεί που σας πήραμε". Δηλαδή έπρεπε απλά να στρίψω. Λέω, οκ, θα σας αφήσω εκεί που σας πήρα. Και πάτησα το γαμημένο πεζοδρόμιο. Το οποίο ήταν ορθή γωνία. Το οποίο είχα ξαναπατήσει τη μοναδική φορά που ήμουν σ' αυτό το γαμημένο αδιέξοδο δρόμο- τι δρόμος, ούτε καν άσφαλτος δεν ήταν, μιλάμε για μια γαμημένη εσοχή του κανονικού δρόμου- και ο δάσκαλος δεν έκρινε ότι έπρεπε να με ξαναπάει και να μου μάθει να μην το πατάω. Τέλος πάντων τα μουνιά της λάσπης με ξανακόβουν. Και κάνω να το ξεπεράσω 4-5 χρόνια. Μα τη μπαναγία μέχρι πέρσι τον Σεπτέμβριο μόνο και που σκεφτόμουν να πάω να δώσω για δίπλωμα με έλουζε κρύος ιδρώτας και με έπιαναν ψυχοσωματικά. Δεν ξέρω γιατί. Φέτος το καλοκαίρι λέω δεν πάει άλλο, θα πάω. Εννοείται ότι αντί να σε υποχρεώνουν π.χ. σε 20 υποχρεωτικά επαναληπτικά μαθήματα, πράγμα το οποίο είναι λογικό, μετά το πέρας των τριών χρόνων πρέπει να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή. Που σημαίνει ότι πρέπει να ξαναδώσεις γύρω στα 700 ευρώ συν-πλην. Συν 250 ευρώ αν θέλεις να το πάρεις, if you know what i mean. (εγώ δεν λάδωσα, έκανα κάτι καλύτερο) Οκ, να μην τα πολυλογούμε, που το κάναμε ήδη, την τετάρτη το βράδυ μέχρι και πριν να δώσω χτες το μεσημέρι πλάνταζα κατά διαστήματα στο κλάμα λες και πέθανε κανείς. Η ζώνη του λυκόφωτος. Παρόλ' αυτά πήγα, έδωσα με ψυχραιμία και το πήρα- Ή ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΕΩ ΑΜΑ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ. Τώρα μένουν 20 μέρες μέχρι να βγω και να οργώσω τους δρόμους σαν ένας ακόμη δημόσιος κίνδυνος.

Το άλλο δεν θέλω να το συζητήσω. Δηλαδή οκ, ας πούμε ότι είμαι αρκετά ρομαντική ακόμα, και εγώ και το ζώον ο αδερφός μου, που σήμερα επιχειρήσαμε να κάνουμε ακόμα μια συζήτηση στον μπαμπά μας ότι ο τρόπος αυτοκτονίας του είναι κάπως ενοχλητικός και ότι ή τέλος πάντων να αυτοκτονήσει να το πάρουμε απόφαση ή να σταματήσει να πίνει ένα μπουκάλι ουίσκι την ημέρα και να καπνίζει 3 πακέτα τσιγάρα. Σαν άνθρωπος και άρα εγωιστικό ον, κατέληξα πως μάλλον θα καταλήξω και εγώ έτσι, αφού τον κατηγορώ για το ίδιο πράγμα που κάνω και εγώ, ότι δηλαδή δεν έχω στόχους στη ζωή μου, αφού άλλωστε έτσι και αλλιώς είμαι η κόρη του πατέρα μου. Ελπίζω τουλάχιστον να είμαι αρκετά έξυπνη για να μην κάνω παιδιά να μου τη λένε μετά από 40 χρόνια, χεχ.

Awkward.

Οι πυγμαίοι των rave party

2011-10-02T20:13:00.000+03:00

Αν και άκουσα θετικά σχόλια για το προηγούμενο πράσινο, να πω την αλήθεια εμένα με κούρασε κάπως, οπότε τσάκω αυτά τα cliffs, που θα μπορούσαν να είναι και των Moher, μπορεί και όχι, και άκου μια ιστορία.

Μια φορά και ένα καιρό, κάπου μεταξύ 1977-1981, γεννήθηκε μια νέα φυλή ανδρών, ξακουστή εις τις επόμενες γενιές ως οι "πυγμαίοι των rave party".

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν κάτω απο 1.80, που οκ, κακά τα ψέματα, πυγμαίους δεν τους λες, αλλά όταν όλοι οι υπόλοιποι κανονικοί άντρες είναι πιο ψηλοί, αυτοί φαινόντουσαν σαν τάπες.

Επειδή τίποτα άλλο δεν φαινόταν πάνω τους ωραίο, γιατί ήταν κοντοί, οι πυγμαίοι των rave party αποφάσισαν στην 14 συνδιάσκεψη του decadance ότι θα φοράνε μόνο t-shirts και hoodies. Μόνο αρκετά χρόνια αργότερα, στην 25η συνδιάσκεψη του bios αποφάσισαν πως απο δω και πέρα, δεν θα φοράνε απλα t-shirt, αλλα t-shirt με αποφθέγματα ή cool φράσεις και εικόνες, που ήταν σπάνια και τα έβρισκαν μόνο σε πολιτείες που ήταν τουλάχιστον 20 μέρες μακριά με τα πόδια. Κάπου στην 32η συνδιάσκεψη του six dogs, μαζι με την αλλαγή ονομασίας τους, βγήκε η απόφαση πως είναι καταπληκτική ιδέα τελικά να αγοράζουν αυτα τα μπλουζάκια ένα φανταστικομμυριο χίπιτι χοπς (νόμισμα των πυγμαίων του rave party), αλλα να λενε πως τα αγόρασαν απο τον τοπικό πλανωδιο νανο, προς μερικά μόνο χίπιτι χοπς.

Οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ χαρούμενη φυλή και της άρεσε να διασκεδάζει στα τοπικά πανηγύρια, όλη σχεδόν την ημέρα. Κανένας ποτέ δεν κατάλαβε πως καταφέρνουν να βγάζουν χίπιτι χοπς για να ζουν, αφού αυτοί οι άνθρωποι φαινόταν πως όλη μέρα χόρευαν και διασκέδαζαν. Φήμες λένε πως ο μεγαλύτερος πληθυσμός των π.r.p. προέρχονταν από πλούσιους γονείς, οπότε είχαν έτοιμα χίπιτι χοπς για να ξοδεύουν σε μπλουζάκια και φαγητό.

Στην αρχή τρέφονταν κυρίως με χαρτί, αλλά όσο τα χρόνια περνούσαν οι περισσότεροι άρχισαν ή να προσέχουν τη διατροφή τους και να τρώνε κανονικό φαγητό. Επειδή οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ ιδιόμορφη φυλή έκαναν σχέση μόνο με γυναίκες που είχαν προσαρμοστεί στα συγκεκριμένα δεδομένα. Δεν υπήρχε φυλή με πυγμαίες των rave party, πρώτον γιατί το συνηθισμένο των γυναικών είναι να είναι κάτω του 1.70 έτσι και αλλιώς, αλλά γιατί κυρίως κακά τα ψέματα, οι άντρες ξεκινούν μια κουλτούρα και οι γυναίκες απλά ακολουθούν γιατί κάπως πρέπει να κάνουν παιδιά και αυτές οι δόλιες. Οπότε θα τους αρέσει και η house άμα λάχει- άσχετο αυτό με τους πυγμαίους.

Αυτοί λοιπόν κάνανε σχέσεις μεταξύ τους και ξανα μεταξύ τους και μετά γινόντουσαν φίλοι, αλλά πριν είχαν κάνει σεξ, και μετά κάνανε σεξ με τους φίλους των φίλων τους, αλλά μετά βαριόντουσαν και μετά ερωτευόντουσαν και νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν κανονική σχέση, αλλά όχι, συνήθως. Αυτό μάλλον γινόταν γιατί όταν αυτοί ήταν έφηβοι παιζόταν το beverly hills και νόμιζαν ότι έτσι είναι τα πράγματα, αλλά ΟΧΙ.

Θα μου πεις, ρε φλονσαβάρντου αφού το όλο ζήτημα είναι ότι κάνανε σεξ και μετά θέλαν κάποια άλλη και μετά κάποια άλλη και μετά κάποια τρίτη, τι μας τα ζαλίζεις τόση ώρα, αφού ξέρουμε ότι πάλι για γκόμενους λες, γιατί να μην είναι απλά τρομπαδούροι ή σιχαμένοι και πρέπει να είναι σώνει και ντε πυγμαίοι των rave party;

Δεν ξέρω, ένα βράδυ η ξαδέρφη μου μου έλεγε για ένα τύπο, που ήταν 30+- χρονών, οπότε "πως είναι δυνατόν μεγάλος άνθρωπος να λέει τέτοιες μαλακίες και να μην της εννοεί". Ένας τυπάκος τώρα, ένας μαλακάκος ολκής, που ούτε να μου το δει, που τον έχουμε εκθειάσει σε σούπερ γκόμενο, αλλά ας όψεται η λειψανδρία και η πολλή δουλεία- της ξαδέρφης μου, εγώ κάθομαι. Ένας του 1.70κάτι, δεν θα πω τίποτις άλλο. Οπότε δεν ξέρω πως μου βγήκε και γυρνάω και της λέω αυθόρμητα "έλα μωρέ, αυτοί οι πυγμαίοι των rave party όλοι ίδιοι είναι, το έχουν κάψει απ' τα πολλά ναρκωτικά".

Θέλω να καταγγείλω εδώ ότι τελευταία, όχι ότι εγώ έγινα ξαφνικά μια σοφή που δεν θα με ξανακοροιδέψει άνθρωπος, αλλά καλό είναι να μη με ρωτούν οι φίλες μου συμβουλές για γκόμενους, γιατί είμαι κάπως απόλυτη και κυνική και καθόλου ενθουσιώδης όπως θα έπρεπε. Όποτε μου λένε ιστορίες για γκόμενους, όπου ακούω πολλά κεράσια είμαι "εντάξει, οκ, μαλακίες, ο τύπος θέλει να σε πηδήξει και να φύγει" ή "δεν μπορεί να είναι σοβαρές οι τόσες αγάπες από την αρχή, κάποιο λάκο έχει η φάβα" (στο πρώτο έπεσα μέσα, στο δεύτερο ευτυχώς όχι), και όπου δεν βλέπω τον απαραίτητο ενθουσιασμό, κοινώς "he's just not that into her", το λέω ευθέως, ούτε καν πασπαλίζοντας το με ζάχαρη άχνη.

Όλα αυτά είναι φυσικά εξαιτίας των δικών μου αγχών, αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα τη συζητήσουμε μια άλλη φορά.

Α. Και τραγούδι που ακούω επί μία βδομάδα στο ριπίτ και βλέπω το τέλειο βίντεο κλιπ και νομίζω ότι είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχώνε και το έχω βάλει ήχο στο κινητό και τέτοια.

Το προηγούμενο ποστ ήταν μαλακία, αυτό θα προσπαθήσει καλύτερα.

2011-09-16T13:06:00.001+03:00

Το προηγούμενο ποστ ήταν μια μαλακία και δεν μου άρεσε, γι' αυτό το έσβησα. Αντιθέτως θα κάνω αυτό εδώ το καινούργιο ποστ, που μάλλον μαλακία θα είναι και αυτό, αλλά τουλάχιστον νομίζω πως θα μ' αρέσει.

Σήμερα θα μιλήσουμε:
1. Πόσο σημαντικό ήταν το entourage την τελευταία βδομάδα της ζωής μου και πόσο άδεια νιώθω χωρίς αυτό.
2. Τι φράσεις και λέξεις οδηγούν τους τύπους που μπαίνουν στο τίμιο αυτό blog.
3. Πόσο μαλακισμένοι είναι οι εφιάλτες καμιά φορά.

1. Την προηγούμενη βδομάδα ο αδερφός μου με έπεισε να κάτσω να δω entourage. Δύσκολο εγχείρημα αν σκεφτείς ότι μετρούσε 8 σεζόν και σε 3 μέρες θα παιζόταν το τελευταίο επεισόδιο. Είδα 95 επεισόδια ακριβώς σε μία βδομάδα, θέλω να παντρευτώ τον Jeremy Piven, ακόμα και αν κάνει πιο συχνά εμφύτευση στα μαλλιά του απ' ότι εγώ ξυρίζω τις μασχάλες μου και θέλω να έχω πολλά λεφτά και να ζω στο Λος Άνδελες.

2. Στην αρχή ήμουν πολύ λυπημένη, γιατί έμπαινα στις στατιστικές και κανένας δεν πατούσε τίποτα περίεργο, μόνο έγραφαν συνέχεια λάθος το όνομα μου :( Κάποια στιγμή, δεν ξέρω τι έγινε όμως, άνοιξαν οι ουρανοί και άρχισαν να πέφτουν μουνιά και κώλοι. Και σεξ με τη μαμά μου. Και πολλές πουτάνες. Παραθέτω:

flonsvradi- φάε λάδι και έλα βράδυ.
porn ego kai i mama mou- σιχάματα.
thelo na paxunw- cinnabon.
αντικαταθλιπτικα kai xorto- ελληνικά kai greeklish.
εχω γευσεις τρελες- σε μαγικά νησιά θέλω να βρεθούμε.
ηλιθιεσ- δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν δεν βάζουν τελικό σίγμα μου έρχεται να το διαβάσω "ηλίθιεθ".
πoυτανες- εντάξει προφανώς αναφέρω πολύ αυτή τη λέξη.
παντού υπάρχει ένας μύθος σλόγκαν- με γκαλγκόν.
poutaness statu
pies einai i pio poytanes sto facebook- αυτές με τα χείλια σαν ψάρια; δεν ξέρω φίλε μου, θα σε γελάσω.
poutanes 20 xronon- και ούτε χρόνο παραπάνω.
poutanes narkotika- πολύ entourage βλέπει αυτό.
3 κιλα σε 2 εβδομαδες- μάλλον αυτή κοιτούσε να χάσει τόσα :/
ασχημα σκυλια- bull terrier είπαμε.
bull terrier (57φορες)- ναι, έχω σημειώσει και τις φορές γιατί μου έκανε εντύπωση.
γιαγια ζωζω τηλ cU- πραγματικότητα.
nufes poutanes- να πρόσεχες ποιον έκανες κουμπάρο.
i poutanes kai i treles exoun tis kaluteres xares- τις τύχες τις καλές λέει.
λένα φουτσιτζή- δεν είμαι.
μουνακι- μουνάς γελάκι.
jumbo πολυθρονες- τα έπιπλα είμαστε εμείς.
asxhma logia sthn gomena- πιπέρι στο στόμα.
kalokerines poytanes- τώρα σε τιμή ευκαιρίας.
mikres treles poutanes- ένα τρελό τρελό πουταναγωγείο.
poutanitses mikres- θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι ο ίδιος με τον από πάνω και δεν κυκλοφορούν παραπάνω από ένας.
thelw na tripsw to mouni mou- και αυτό είναι δικαίωμα!
sex istories me ti mama stis diakopes- ούξου από δω σιχάματα.
sta arxidia mou an den me simpathite- και μετά πήγε και έκλαψε στην τουαλέτα.
valmane παρενεργειες- δεν τρέχει μία κολλητέ, το πολύ πολύ να κοιμηθείς λίγο παραπάνω.
ποσο υγιες ειναι να ζουμε με γατα- καθόλου και θα σε φάει στον ύπνο σου.

3. Για να καταφέρω να δω το entourage σε μία μέρα, έκανα τη νύχτα μέρα, δεν κοιμόμουνα, που λέει και ο φίλος Τσαλίκης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κοιμάμαι το πρωί. Χτες πρώτη μέρα που δεν είχα ραντεβού με τον Ari, κατάφερα να κοιμηθώ περιέργως γύρω στις 3. Για να δω 2 ώρες μετά ένα σιχαμένο εφιάλτη. Δεν ήταν ο εφιάλτης που είδα. Ήταν που μετά ξύπνησα και πήγα σερνόμενη στην κουζίνα να πιω νερό. Βγαίνοντας από την κουζίνα μέσα στα μαύρα σκοτάδια, κάποιος έκλεισε πίσω μου την πόρτα και φυλακίστηκα μισή έξω από την κουζίνα και μισή μέσα. Και αυτός ο κάποιος άρχιζε να πιέζει διαβολεμένα την πόρτα και εγώ πονούσα και προσπαθούσα να φωνάξω τη μαμά μου και δεν μου έβγαινε φωνή. Και τότε... ΞΥΠΝΗΣΑ. Διάβολε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό. Μετά έφαγα φρίκη φυσικά, γιατί πράγματι ήθελα να πιω νερό και άνοιξα όλα τα φώτα στο σπίτι γιατί μου είχε πάει τρεις και μία. Και δεν ξανακοιμήθηκα.

Αυτά είχα να πω, γεια σας και αντίο σας. Δείτε entourage.

Ευθύμης Φιλλίπου και η φανταστική συνέντευξη.

2011-09-10T20:03:00.000+03:00

›Αυτό που γίνεται τώρα στην Αθήνα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν σηκωθεί και προσπαθούν να ισιώσουν το κάδρο. Δεν ξέρω όμως αν το πρόβλημα είναι ότι είναι στραβό ή ότι είναι ένα απαίσιο κάδρο που ακόμα και ίσιο θα χαλάει τον τοίχο.

Διάβαζα για τον Ευθύμη Φιλίππου εδώ. Μου άρεσαν πολύ οι συνεντεύξεις που παίρνει και σκέφτηκα ότι κάπως έτσι είναι και στο μυαλό μου οι συνεντεύξεις που παίρνω για τον εαυτό μου, στις φαντασιώσεις μου όπου είμαι πάρα πολύ διάσημη για κάτι φοβερά σπουδαίο- το πιο κάτω που πέφτω είναι συγγραφέας, αλλιώς ανακάλυψα κάτι πολύ φοβερό, άντε στη χειρότερη δημιούργησα καμιά φοβερή ψυχολογική θεωρία.

Θα πω λοιπόν λίγα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό τυχαία και υποθέτω ότι οι φίλοι μου θα διαβάσουν, οι υπόλοιποι μάλλον θα βαρεθείτε, γιατί δεν έχω γίνει ακόμα διάσημη και δεν θεωρείτε πως θα ακούσετε καμιά φοβερή σοφία από το στόμα μου.

Γεννήθηκα στον Χολαργό, αλλά μέχρι και που τέλειωσα το σχολείο ζούσα στον Πειραιά. Είμαι βέρα Πειραιώτισσα και πολύ περήφανη για την καταγωγή μου. Όλοι μου οι παππούδες και οι γιαγιάδες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον Πειραιά, όπως και οι γονείς μου, από Καλλίπολη και Δραπετσώνα. Το δυστύχημα ήταν ότι δεν είχα χωριό, οπότε κάθε φθινόπωρο δεν είχα να διηγηθώ στις σχολικές μου φιλενάδες φλερτ ή ιστορίες από το χωριό. Έχουμε ένα εξοχικό στη Λούτσα, όπου περνούσα όλο τον Ιούλιο και τον Ιούνιο και τον Αύστουστο πηγαίναμε διακοπές με τη μαμά και τον μπαμπά. Η μαμά πάντα τσακωνόταν με τον μπαμπά μια μέρα πριν πάμε διακοπές, νομίζω ότι επειδή αυτή μας ετοίμαζε για όλα, και συνήθως έβγαζε όλα τα ρούχα από τις βαλίτσες, τα τακτοποιούσε στις ντουλάπες και όταν ηρεμούσε και ξεθύμωνε τα ξαναέβαζε στις βαλίτσες και την επόμενη φεύγαμε για διακοπές.

Το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή μου είναι ο αδερφός μου. Όταν ήμουν πιο μικρή ήταν και η ξαδέρφη μου, αλλά μετά πέρασαν τα χρόνια, αν και συνεχίζει να είναι η αδερφή που δεν είχα ποτέ. Όταν ήμασταν μικρά, στο σπίτι της θείας στη Λούτσα είχαν πάρει όλες μου τις Μπάρμπι και τις είχαν κάνει λασπόλουτρο. Δεν θυμάμαι να είχα θυμώσει. Επίσης με είχαν βάλει να πάω να πω στη γιαγιά και στη θεία ότι άνοιξαν τον βόθρο και ότι είχε γεμίσει σκατά όλη η αυλή- στην πραγματικότητα είχαν φτιάξει λάσπη και την είχαν στάξει σαν διάρροια σε διάσπαρτα μέρη της αυλής. Μια άλλη μέρα με την ξαδέρφη μου είχαμε βρει ένα νεογέννητο σπουργίτι και το χαζεύαμε από μακριά για τουλάχιστον 20'. Εγώ, που φοβόμουν πάντα τα μεταφυσικά, νόμιζα ότι ήταν κάτι φοβερά αλλόκοτο, σαν να έβλεπα ένα τέρας.

Φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μου μέχρι πολύ μεγάλη. Μερικές φορές φοβόμουν ακόμα και όταν ο αδερφός μου κοιμόταν στο κρεβάτι ακριβώς δίπλα μου και ήθελα να μου κρατάει το χέρι. Μετά έγινα 13 και μετακόμισα στο μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού που ήταν πιο μακριά από τα άλλα, οπότε δεν με έπαιρνε πια να φοβάμαι. Συνεχίζω να φοβάμαι ακόμα και τώρα, αν είμαι μόνη μου στο σπίτι και πάντα φοβάμαι τον διάβολο, ακόμα και που δεν πιστεύω στον θεό.

Πιστεύω ότι το να είσαι μόνος σου είναι μια συνήθεια και μάλιστα από τις κακές. Δεν υποστηρίζω τη μοναξιά σαν ιερό δισκοπότηρο και η μόνη περίοδος που ήθελα να ήμουν μόνη μου ήταν στο πρώτο εξάμηνο του πανεπιστημίου όταν δεν είχα βρει ακόμα αξιόλογη παρέα. Τότε με έπαιρναν οι γνωστοί που είχα για να βγούμε και βαριόμουν. Στο τρίτο έτος πέρασα ένα φοβερό καταθλιπτικό επεισόδιο που κράτησε τρεις μήνες. Έκτοτε έχουν υπάρξει πάρα πολλές φορές που ήθελα να πεθάνω, παρόλο που υπό κανονικές συνθήκες θεωρώ ότι αυτά είναι μαλακίες και αγαπάω τη ζωή όσο τίποτα και όχι μόνο δεν θέλω να πεθάνω, αλλά τρέμω τον θάνατο. Η κατάθλιψη είναι σαν να έχεις πάρει ναρκωτικά από την ανάποδη, τίποτα δεν είναι ωραίο και όλα τα αντιμετωπίζεις αλλοιωμένα. Θαυμάζω τους ανθρώπους που τα γράφουν όλα στ' αρχίδια τους και προσπαθώ να τους μοιάσω, αλλά μετά έχω τύψεις και σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

Όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι όλο και πιο κυνική και φοβισμένη με το αντίθετο φύλο, παρόλο που εμένα προσωπικά οι άντρες δεν μου έχουν φερθεί και τόσο άσχημα- ή τέλος πάντων δεν κοιτάω τη δική μου καμπούρα. Έχουν φερθεί όμως στις περισσότερες αγαπημένες μου φίλες. Θα ήθελα να ήμουν περισσότερο ήρεμη και στωική και να μπορώ να δίνω τέλος στις σχέσεις με τους ανθρώπους που με πληγώνουν. Τείνω να έχω τις ίδιες απόψεις που είχα όταν ήμουν 17 και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι, γιατί τότε ήμουν πολύ έξυπνη και ώριμη όσον αφορά τη ζωή και τους ανθρώπους, επειδή όμως δεν είχα ζήσει τίποτα. Μετά έζησα, έγινα νευρική και υστερική, απόλυτη και αγαπούσα παράφορα τους ανθρώπους. Τώρα πια κατάλαβα ξανά ότι ο καθένας νοιάζεται για το τομάρι του, ότι δεν υπάρχει αληθινή φιλία και ότι όσον αφορά τους άντρες, ότι κολλάνε μόνο όταν τους φτύνεις, αλλά για να τους φτύνεις πρέπει να βρεις εραστή, οπότε είναι ένας φαύλος κύκλος όπου εμείς θα είμαστε πάντα οι πουτάνες και αυτοί οι μαλάκες.

Δεν με ενδιαφέρει η εξωτερική μου εμφάνιση για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά διάολε, ο γκόμενος μου πρέπει και θέλω να με θεωρεί την πιο όμορφη γυναίκα πάνω στη γη. Επειδή αυτό δεν συμβαίνει κατά φεύγω σε ότι κάνουν όλες οι υπόλοιπες γυναίκες στον κόσμο και τώρα που το σκέφτομαι είναι και μαλακία να μπαίνω σε τόσο κόπο για τόσο μικρό target group, οπότε ίσως τελικά να γίνω γενικά ματαιόδοξη και να ξαναβάψω τα μαλλιά μου ξανθά- οκ αυτό ομολογώ ότι δεν κολλάει στη συνέντευξη, είναι περισσότερο χθεσινή ανακάλυψη.

Ακόμα δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Παρόλο που θεωρητικά τις επιζητώ, οι μονιμότητες στη ζωή με κουράζουν και με τρομάζουν. Σπανίως νιώθω νοσταλγία για πράγματα που έχω αγαπήσει και έχουν τελειώσει. Όταν ζω κάτι μου είναι φοβερά δύσκολο να βάλω τέλος, αλλά όταν το τέλος μπει, εγώ είμαι πάντα "οκ, και τώρα τι άλλο έχουμε;". Αυτό καμιά φορά με φοβίζει. Σκέφτομαι πως στην ουσία μία απόρριψη μου στοιχίζει πάντα περισσότερο από ένα θάνατο. Και αυτό είναι φρικτό.

Δεν πιστεύω στη φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών όπως δεν πιστεύω και στις επιτυχημένες σχέσεις που το ζευγάρι δεν είναι φίλοι μεταξύ τους. Απορρίπτω τους άνδρες που δεν εξερευνούν τη θηλυκή πλευρά τους και το αντίστοιχο στις γυναίκες. Το να βλέπουν ρομαντικές κομεντί οι άντρες και μπάλα οι γυναίκες, δεν είναι αυτό που εννοώ. Βαριέμαι τους ανθρώπους που παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και σοκάρομαι από αυτούς που δεν αυτοσαρκάζονται.
Οι καλύτερες ιδέες μου κατ' εμέ μου έρχονται πάντα στην κουζίνα ή στην τουαλέτα, παρόλο που δεν περνάω πολύ ώρα σε κανένα από αυτά τα δωμάτια. Δημιουργώ απόψεις για τους ανθρώπους και κολλάω σ' αυτές, κυρίως για πλάκα. Μου αρέσει να βάζω ταμπέλες. Καμιά φορά φοβάμαι πως δεν είμαι τόσο αστεία ή τόσο έξυπνη όσο νομίζω, αλλά μετά μου περνάει. Είμαι πάντα σνομπ, αλλά μ' αρέσει να κάνω παρέα με άτομα που δεν ταιριάζω για να τα κουτσομπολεύω μετά. Μου αρέσει πάρα πολύ το κουτσομπολιό και οι κακεντρέχειες και πιστεύω πως και οι άλλοι λένε άσχημα πράγματα πίσω από την πλάτη μου- απλώς δεν θα ήθελα ποτέ να ξέρω τι.
Ποτέ μου δεν διάβαζα στο σχολείο, εκτός από την τελευταία χρονιά και δεν ισχύει καθόλου ότι αν δεν διαβάζεις δεν θέτεις βάσεις. Τα παιδιά δεν πρέπει να διαβάζουν για το σχολείο, μαθαίνουν βλακείες. Πρέπει να διαβάζουν πολλά μυθιστορήματα, σοβαρά περιοδικά και εφημερίδες και να μαθαίνουν νεότερη ιστορία από τους παππούδες και τους γονείς τους- τους επιτρέπω να λύνουν ασκήσεις γεωμετρίας, αλλά αυτό δεν είναι στ' αλήθεια διάβασμα.
Έχω ένα γάτο, τον Φέι Φέι και τον αγαπάω περισσότερο απ' οτιδήποτε στον κόσμο.

Μπας καλά;

2011-08-29T17:26:00.002+03:00

Ναι, ξέρω, το έκλεισα για μερικές μέρες, κάποιοι από εσάς το πήραν πρέφα, και για κάποιον διαολεμένο λόγο όσοι ήσασταν αυτοί που επικοινωνήσατε για να δείτε γιατί το έκλεισα, όλοι είχατε την εντύπωση ότι το έκλεισα και έχω βάλει προσκεκλημένους αναγνώστες. Βρε κουτά, σιγά, τι γράφω εδώ πέρα, τα κρυφά μου απομνημονεύματα;

Μια μέρα πριν φύγω για Νάξο- παρεμπιπτόντως πέρασα αξέχαστα και στο Ρέθυμνο και στη Νάξο, best summer in a long time- μου μιλάει στο facebook ένας από τα παιδιά που γνωρίσαμε στη Σκιάθο. Ο οποίος είναι ας πούμε το άτομο που συμπάθησα λιγότερο. Δεν είχε τίποτα, μια χαρά ήταν, αλλά δεν ταιριάζαμε καθόλου σε τίποτα. Δηλαδή, οκ, πως να συμπαθήσεις κάποιον με τον οποίο δεν ταιριάζετε σε τίποτα; Τίποτα απ' όσα λέει δεν με ενδιαφέρει, δεν υπάρχει σημείο ταύτισης. Δεν τον αντιπάθησα, απλά ήταν το άτομο που συμπάθησα λιγότερο, mark my words. Ο συγκεκριμένος λοιπόν άρχισε πολύ θυμωμένος να μου λέει διάφορα πράγματα μη λογικά, όπως π.χ. γιατί χαρακτήρισα το χιούμορ του αρνητικά ενώ το χιούμορ του δεν έχει καμία σχέση με αυτό που το χαρακτήρισα- dude, what the fuck, δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη; έκανες χιούμορ, έχω άποψη για το χιούμορ σου, gosh- αλλά και πράγματα λογικά, όπως για παράδειγμα γιατί εγώ ή η ξαδέρφη μου είπαμε κάποια πράγματα όχι και τόσο κολακευτικά γι' αυτόν, στους φίλους του. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω όμως ότι ό,τι και αν είπαμε, το είπαμε επειδή ερωτηθήκαμε πολύ στοχευμένα από τους φίλους του. Δηλαδή οκ, μπορεί να θέλουν κοινωνιολογικά πειράματα στην κασίδα του αλλουνού, λίγο με νοιάζει, αλλά όσο και να μ' αρέσει το θάψιμο, έχω τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην θάβω κάποιον στους φίλους του. Εκτός δε και αν εκείνοι το προκαλούν. Βλέπεις που το πάω.

Μιάμιση περίπου ώρα λοιπόν πρέπει να με είχε στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά φυσικά το υπέστην, γιατί κακά τα ψέματα είχε δίκιο- όλοι ξέρουμε πόσο μου άρεσε η θέση μου, ένα τεράστιο ΝΟΤ κάπου εδώ. Κατέληξα ωστόσο να του λέω ότι πρώτον δεν θα έπρεπε να νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη μου (τι παίζει με τον κόσμο που νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη των άλλων; οκ, και μένα με νοιάζει τι θα πουν άτομα που εκτιμώ, ή έστω μπορεί και να με νοιάξει για μισή μέρα τι θα πουν και άτομα που δεν εκτιμώ, αλλά το ξεπερνάω, έλεος, αυτοσυντήρηση) και δεύτερον ό,τι άσχημο και να είπα δεν το είπα σ' εκείνον, οπότε αυτό που έκαναν οι φίλοι του ήταν απαράδεκτο και θα έπρεπε να τα βάλει πρωτίστως μ' αυτούς, που πολύ στοχευμένα, το ξαναλέω, ρωτούσαν να τους πούμε πράγματα. Μέσα στην όλη ιστορία φρόντισε να αφήσει να εννοηθεί πως ό,τι έχω εξιστορήσει από την προσωπική μου ζωή στα δύο άτομα της παρέας, μεταφέρθηκε και στους υπόλοιπους.

Δεν ξέρω το back story της υπόθεσης και γιατί μεταφέρθηκαν τα άσχημα πράγματα, ενώ δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος, ξέρω όμως ότι σε μια κρίση λογικής το facebook μου έχασε εκείνη τη μέρα όχι μόνο 4, αλλά 40 "φίλους". Και έκλεισα και το blog. Μου την έδωσε.

Χτες πήγαμε με τις κολλητές μου στο μαγαζί που συχνάζαμε στο λύκειο για να φάμε μια κρέπα. Η Ν. δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους παλιούς συμμαθητές και ευχαριστιέται να τους χαιρετάει. Εγώ δεν ευχαριστιέμαι να χαιρετάω ούτε τη μάνα μου όταν είμαι έξω από το σπίτι, πόσο μάλλον τους παλιούς μου συμμαθητές, αλλά σίγουρα πιο πολύ απ' όλους το σιχαίνεται η Α. Παρόλ' αυτά χαιρετήσαμε κάποιους, ευτυχώς πολύ συμπαθείς- ο ένας ήταν αυτός που εξιστορώ σ' αυτή την ιστορία. Το κακό με μένα είναι ότι με πιάνει μια εσωτερική κοινωνική αναπηρία όταν συναντώ τέτοια άτομα. Συνήθως μπερδεύω τα λόγια μου (είπα π.χ. χτες στον Μ., με τον οποίο τα είχαμε και μια βδομάδα στην πρώτη λυκείου, "να τον χαίρεσαι" αντί "να το χαίρεσαι". το κορίτσι του. ναι.), κάνω σαρδάμ πάσης φύσεως και τα λοιπά.

Στο μαγαζί ήταν και άλλοι συμμαθητές μας, που παρόλο που δεν τους χαιρετήσαμε, ούτε και αυτοί μας χαιρέτησαν. Και δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν οι ίδιοι που σ' αυτή την ιστορία δεν μου μίλησαν καλά καλά. Οπότε στην περικοπή των 40 ατόμων ήταν μέσα. Ξυπνάω σήμερα και τι να δω, ένας από αυτούς, μου έκανε friends request. Μπας καλά; Με βλέπεις χτες, δεν μου μιλάς και σήμερα μου ζητάς να γίνουμε φίλοι στο φέις μπουκ; Ό,τι τι; Θα του έστελνα μήνυμα, αλλά με τον συγκεκριμένο έχουμε κάπως χαζό παρελθόν, ένα καλοκαίρι μου την έπεφτε για να ζηλέψει η πρώην καλύτερη μου φίλη που ήταν και πρώην του και μετά μια μέρα απλώς σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου. Αχ, η ωριμότητα του λυκείου. Επειδή λοιπόν μερικοί έχουν την τάση να μένουν στο λύκειο- και να συχνάζουν καθημερινά στην ίδια καφετέρια με την ίδια εκκωφαντική μουσική, σοβαρά κάντε κάτι γι' αυτό- δεν το ρισκάρω.

That's all.

I had the time of my life vol.II

2011-08-02T23:39:00.002+03:00

Για όσους ενδιαφέρονται το vol. I είναι το αυτό, από τη μια βδομάδα που πέρασα με το νι στο Κουφονήσι πριν δυο χρόνια, που μέχρι και τώρα αποτελούν τις καλύτερες διακοπές που έχω περάσει ποτέ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η φωτογραφία που την έχω χιλιοβάλει επίσης είναι από εκεί, και είναι η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ, απλώς γιατί είχα χρόνο και ασχολήθηκα- το νι είχε βουτήξει για ψαροντούφεκο και εμένα μου είχε τελειώσει το μυθιστόρημα.

Φέτος λοιπόν τα ελληνικά στρατά μας έκαναν τη χάρη και μας έδωσαν 5 μέρες. Οι οποίες φυσικά τι να κλάσουν, αφού είχαμε να τα πούμε σαν άνθρωποι σχεδόν από τότε που μπήκε στην προεδρική. Αλλά κάτι έκαναν, από το τίποτα. Πήγαμε στην Κύθνο, νησί το οποίο επιλέξαμε γιατί είναι κοντά. Εντάξει, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, καλό ήταν, ξέρω γω; Δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία βασικά. Περάσαμε υπέροχα όπως και να έχει. Το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο ήταν σε μια καφετέρια που έκανε τέλειες βάφλες. Εγώ γενικά δεν μοιράζομαι φαγητό. Εφαρμόζω το εξής: θα φάω όσο θέλω και αν περισσέψει μπορείς να φας τα αποφάγια μου, αλλά μην τολμήσεις να απλώσεις χέρι αν δεν έχω τελειώσει. Ε, το νι για πλάκα πήγε να μου αρπάξει την τελευταία μπουκιά από την τελευταία βάφλα που έτρωγα στο νησί. Ήταν η επιτομή της μπουκιάς, με τη σωστή αναλογία παγωτού, πραλίνας και ζύμης. Ποια ήταν η αντίδραση μου; Έβαλα τα κλάματα. True story. Έβαλα τα κλάματα επειδή πήγε να μου φάει την τελευταία μου μπουκιά. Κανονικά, όχι μαλακίες, άρχισα να κλαίω σαν παιδάκι. Ποιος λέει εκεί πίσω ότι έχω σοβαρά ψυχολογικά; Σε άκουσα!

Συνέχισα τις διακοπές μου στα καπάκια στη Σκιάθο. Βασικά αυτές οι διακοπές κερδίζουν με διαφορά ως οι πιο ανέλπιστα καλές διακοπές που έχω κάνει ποτέ. Ξεκίνησαν σαν αρχική ιδέα να πάμε εγώ και οι ξαδέρφες μου, αλλά η Αμέλια η τέλεια μας πούλησε γιατί είχε να πάει στη Σαντορίνη. Και παράλογα κατέληξαν να πάμε ο Φωτεινούλης και οι γονείς της. Τώρα γιατί ο Φωτεινούλης ενώ είναι 28 χρονών φοβάται να οδηγήσει σ' ένα νησί με κατά τ' άλλα βατούς δρόμους, είναι μεγάλη ιστορία και ποια είμαι εγώ άλλωστε να την κρίνω που ακόμα δεν έχω πάρει δίπλωμα οδήγησης γιατί παθαίνω μπλακ άουτ από το άγχος; Πήγαμε λοιπόν όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια στο νησί και εγώ δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, γιατί κάπου εδώ να σημειώσω πως όταν εγώ και ο φωτεινούλης κάνουμε ντουέτο είμαστε σούπερ λέημ, δεν γνωρίζουμε ποτέ παρέα ή αν γνωρίσουμε θα είναι τίποτα τελειωμένα ατομάκια που έχουμε ως τώρα και σχολιάζουμε για χρόνια. Μόνες μας γενικά είμαστε οκ, αλλά όταν είμαστε μαζί δεν το έχουμε.

Παραδόξως όμως γνωρίσαμε- σημείωση: γνώρισα, kudos me- και ήντουσαν μια χαρά παιδιά. Πως έγινε τούτο. Μπορεί να μην βρω ποτέ δουλειά, αλλά το πτυχίο μου με βοήθησε να βγάλουμε αυτές τις διακοπές ευχάριστα. Δίπλα λοιπόν στην ψάθα μου κάθονταν ένας τύπος που έλεγε διάφορες ιστορίες για το πως πηγαίνει στους καταυλισμούς των ρομά και τι παίζει εκεί πέρα και τέλος πάντων από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως το επάγγελμα του σχετίζεται με την ψυχική υγεία, οπότε λίγο πριν φύγουμε- και αυτό διότι ντρεπόμουν να του πιάσω κανονικά κουβέντα, αλλά αν του έπιανα πριν φύγουμε και με απέφευγε θα γλίτωνα το κοινωνικό awkwardness- ρωτώ "ε, να σου κάνω μια ερώτηση; γιατί πηγαίνεις στους τσιγγάνους;". Φοβερή ατάκα για να σπάσει κανείς τον πάγο, να γραφτεί στα πρακτικά. Φυσικά με κοίταξε απορημένος, οπότε βιάστηκα να συνεχίσω "εννοώ είσαι ψυχολόγος; γιατί είμαι ψυχολόγος, γι' αυτό ρωτάω" (δεν είμαι ψυχολόγος, έχω τελειώσει απλώς ψυχολογία, μόλις αντιλήφθηκα το παράδοξο της πρότασης). Οπότε όλα διαλευκάνθηκαν, αρχίσαμε να μιλάμε για κανένα τρίλεπτο και μετά μας είπε να βγούμε το βράδυ και έτσι γνωριστήκαμε και περάσαμε ωραία και δεν κοιτούσα τον φωτεινούλη και αυτή εμένα για πέντε μέρες στα μάτια μέχρι να βαρέσουμε ενέσεις. Οπότε εδώ οφείλω τις ευχαριστίες που υποσχέθηκα, Π., Μ., Γ., Κ. (guest star Θ.) ευχαριστούμε για την υπέροχη, καταπληκτική, ενδιαφέρουσα παρέα, πλέον και διαδικτυακά και εγώ προσωπικά εύχομαι να ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας. Και ας με κάνατε για 27 χρονών. 27 χρονών for fuckin' christ (συγγνώμη, Κ., ελπίζω ο χριστούλης να με συγχωρέσει).

Τυπικά, όταν δεν προγραμματίζω τίποτα, ή ακόμα καλύτερα όταν αγχώνομαι για ό,τι προγραμματίζω, όλα πάνε καταπληκτικότερα των καταπληκτικών. Μπορεί πάντα βέβαια να φταίει η σύγκριση με το περσινό φιάσκο. Συνεχίζω τις διακοπές μου από αύριο στη μαγευτική Λούτσα, πιθανόν η Δευτέρα να με βρει στο Ρέθυμνο να τρώω μπουρίτο από την Τοσκάνα και να πίνω σαγκρίες και magners στο figaro και στην irish pub αντίστοιχα και κλείνουμε με Νάξο στις 18 Αυγούστου. Το γεγονός ότι έπρεπε ήδη να έχουμε βγάλει τη μισή διπλωματική δεν με πτοεί καθόλου- ακόμα.

Salut!

Και πουτάνες. Και τρελές. Και ηλίθιες;

2011-07-04T04:26:00.000+03:00

Αρκετά σοβαρευτήκαμε εδώ μέσα, ώρα για σωστή ενημέρωση, για πράγματα που ενδιαφέρουν όλους μας.

Τις τελευταίες μέρες είμαι στο κρεβάτι του πόνου. Την τετάρτη ξύπνησα με πόνο στο λαιμό, εύλογα θα σκεφτεί κανείς, αφού φιλούσα το νι που είχε αμυγδαλίτιδα. Και πόνο στο κεφάλι. Και πόνο στα κόκαλα, και δέκατα. (σοβαρά τα κόκαλα γράφονται με ένα κ;) Να μην σας τα πολυλέω, τώρα έχω ιγμορίτιδα και προσεύχομαι να μην πάθω και βρογχίτιδα, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από αυτή την πουτάνα.

Απόρροια του εγκλεισμού μου όλες αυτές τις μέρες ήταν τα λαχταριστά chick flicks. Γέιιι. Ώσπου σήμερα κλήρωσε ο λαχνός το Leap Year. Το οποίο είναι ταινιάρα ολκής, μη λέμε και ό,τι θέλουμε. Δηλαδή για την κατηγορία του θα έλεγα ότι παίρνει τουλάχιστον 6-7 στην κλίμακα whms (whms: μονάδα μέτρησης των chick flicks, αρτικόλεξο από τη τιτανομέγιστη ταινιάρα και αρχηγό των chick flicks, when harry met sally...)

Για την ιστορία προηγήθηκαν τα εξής:

De vrais mensonges: 5 whms

Life as we know it: 6,5 whms (7 αν λάβουμε υπόψη μας τον κάγκουρα, αλλά θεό Josh Duhamel, αλλά δεν θα τον λάβουμε, γιατί δεν είναι για 7)

Λοιπόν, παρακάτω θα ακολουθήσουν spoiler alerts- δηλαδή θα υπονοήσω τι γίνεται στην ταινία, για να μιλάμε και ελληνικά- οπότε αν θέλετε να τη δείτε μη διαβάσετε. Αλλά θα χάσετε το αστείο. Εγώ προειδοποίησα.

Το κατά πόσο οι χαρακτήρες των γυναικών στις ταινίες chick flicks είναι πουτάνες ή τρελές, το έχουμε αναλύσει με μεγάλη επιτυχία στο έπος "Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές". Σ' αυτό εδώ το post θα κάνουμε αναθεώρηση και συγκριτική μελέτη πάνω στο αν είναι στ' αλήθεια πουτάνες οι γυναίκες ή αν είναι απλά ηλίθιες και στο κατά πόσο οι άνδρες ήρωες στις ταινίες δεν είναι ηλίθιοι ή πουτάνες ή τρελοί. Εκτός από τον Guillaume Canet στο "Jeux d'enfants", αλλά όπως έχω πολλές φορές πει και δεν θα λησμονήσω να πω ακόμη μία φορά, αυτή η ταινία είναι το αγκάθι του κινηματογράφου, ο όνειδος των chick flicks, και δεν συμπεριλαμβάνεται στις σοβαρές κινηματογραφικές μελέτες που γίνονται στο τίμιο τούτο blog.

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ενώ οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους, πλην της Ilsa Lund- και αυτό επειδή την έβαλε σχεδόν με το ζόρι ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος στο αεροπλάνο, μη τα ξαναλέμε- βλέπουμε μια πορεία που κυνηγάνε τον άντρα που θέλουν και στην πορεία καταλήγουν με κάποιον άλλο. Μωρ' θες να είναι ο γείτονας; Θες να είναι ο συνταξιδιώτης τους; Θες να είναι ο κατά λάθος άντρας που τους κατσικώθηκε και καθόλου δεν τον θέλουν και κάνουν τις στραβομούνες, αλλά στο τέλος τον ερωτεύονται; Πάντως με τον άντρα τους δεν θα καταλήξουν στο τέλος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ενώ τι βλέπουμε με τους άντρες; Θέλεις forces of nature; Θέλεις my best friend's wedding; Θες 13 going on 30; Αυτοί οι κύριοι φτάσανε αγαπητοί μου στα όρια τους, αλλά κανένας δεν παράτησε τη γυναίκα του. Γιατί να συμβαίνει αυτό το παράδοξο γεγονός; Ή μάλλον, είναι όντως παράδοξο, ή πρόκειται για απλή λογική; Και ποιο είναι το αντίθετο της λογικής; Άκουσα "το συναίσθημα, το συναίσθημα κυρία Σιμένα!" από τα πίσω θρανία; Ε, λοιπόν, μηδενίζεσαι Σιρίλο, το αντίθετο της λογικής είναι το παράλογο. Και επειδή εδώ βρίζουμε, το παράλογο το κάνουμε "ηλίθιο" και φτάνουμε με επιτυχία στο αρχικό μας συμπέρασμα...

Γιατί σου λέει ο κινηματογραφικός ήρωας. Τη γυναίκα μου την ξέρω. Οκ, την έχω βαρεθεί, αλλά μ' αγαπάει, είμαστε και τόσα χρόνια μαζί, πρέπει να της περάσω και αυτό το ρημάδι το στεφάνι που της το έχω τάξει, έτσι θα έκανε ο κάθε σωστός άντρας που τιμάει τα παντελόνια του. Άσε που αυτή- όπου αυτή, βάλε πρωταγωνίστρια- μπορεί να είναι τρελή (είναι σίγουρα στο λέω εγώ). Μπορεί να με παρατήσει (αν δεν είναι τρελή, είναι πουτάνα, οπότε σίγουρα θα σε παρατήσει). Και το κυριότερο, θα τη βαρεθώ και αυτή, όπως έχω βαρεθεί και τη γυναίκα μου (απλή λογική, γιατί να μην τη βαρεθείς φίλε μου, το μουνί στο πλάι έχει;).

Σωστός; Ναι.

Και τι λέει η ηρωίδα; Ααχ, είναι τόοσο όμορφος και τόσο πιο brutal από αυτόν που έχω τώρα. Αυτός να σε βάλει κάτω, αχ αχ θα σου αλλάξει τα φώτα, πρέπει να τον έχει τόσο μεγάλο και σκληρό, όχι σαν τον φλούφλη τον δικό μου. Μέχρι το τέλος της ταινίας, ο κατά τ' άλλα άγιος δευτεραγωνιστής σύντροφος της πρωταγωνίστριας, με διάφορους τρόπους που θα σκαρφιστεί ο σκηνοθέτας θα έχει βγει εντελώς μαλάκας και πως καθόλου δεν αγαπάει την καημένη την πρωταγωνίστρια, αυτό είναι, όχι πως αυτή λιγουρεύτηκε το χοντρό καυλί του πρωταγωνιστή και τον παράτησε στα κρύα του λουτρού, όχι ποτέ! Δεν σκέφτονται ούτε ότι θα τον βαρεθούν. Δεν σκέφτονται ούτε ότι δεν έχουν κανένα κοινό (οι ηρωίδες είναι συνήθως σαν να έχουν καταπιεί μπαστούνι και control freaks και οι ήρωες είναι κάτι εντελώς άνετοι και διασκεδαστικοί τύποι, αλλά αφού ερωτεύονται, μετά η ηρωίδα φαίνεται σαν μη την νοιάζει καθόλου, γιατί γίνεται και αυτή άνετη και διασκεδαστική και χορεύουν όλοι χαρούμενοι. οι μόνες ταινίες που λένε την αλήθεια για το μετά αυτής της τραγικής ιστορίας είναι το along came polly και το forgetting sarah marshall όπου οι δευτεραγωνίστριες γκόμενες γυρνούν μετανιωμένες, αλλά οι πρωταγωνιστές έχουν βρει άλλες καλύτερες και δεν τις δέχονται πίσω, γιατί that's how the men roll- in movies unfortunately). Τους νοιάζει μόνο η μεγάλη ... καρδιά των πρωταγωνιστών θα ήθελα να πω, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για την ψωλάρα τους.

Αυτά.

...

2011-07-01T01:06:00.001+03:00

Λυπάμαι ιδιαιτέρως για τα αίσχη που διαδραματίστηκαν χτες και απορώ για την ψυχική κατάσταση των μονάδων αποκατάστασης της τάξης. Από τα βίντεο που είδα, σίγουρα πρόκειται για βαθιά διαταραγμένα άτομα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τάσσομαι υπέρ αυτών που διαμαρτυρόντουσαν όμως.

Από τα πιο ωραία κείμενα που διάβασα, είναι ένα σχόλιο στο blog του κ. Δημοκίδη στη lifo, στο post "Εδώ ο κόσμος καίγεται. Πως τολμάς να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο;" και χαίρομαι ιδιαιτέρως που 16 άτομα το μάρκαραν ως ενδιαφέρον, πάει να πει ότι έχουμε περισσότερους συνειδητοποιημένους πολίτες απ' όσο νόμιζα. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Άρη,

Το "Εδω ο κόσμος καίγεται" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος σουξέ της παραλιακής. Αυτά σε άλλες εποχές. Τώρα είμαστε αφημένοι στην κρυφή απόλαυση της καιόμενης δικής μας Ρώμης, ομφαλοσκόποι και ταυτόχρονα υπέρμετρα ισχυρογνώμονες για να δεχθούμε οτι η ζωή συνεχίζεται.

Ζούμε ιστορικές στιγμές αλλα στον πανικό να δώσουμε νόημα στην ζωη μας που μόλις σηκώθηκε από τον σκονισμένο καναπέ, αρχίζουμε τις λεκτικές ακρότητες. Η λέξη "χούντα" εγινε καραμέλα στο στόμα όλων. Λες και κατανοούν τη σημασία της πέρα απο το να βλέπουν γράμματα βαλμένα στη σειρά.
Σκέφτομαι όλους όσους έζησαν τη χούντα και έχω πολλόυς στον κοινωνικό μου περίγυρο. Αυτοί λοιπόν οι κάποιας ηλικίας πλέον, δεν τη χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη. Γιατι έχουν βιώσει την πραγματική της σημασία. Γιατί είδαν τον πόνο και τον θάνατο να ξεδιπλώνεται στην καθημερινοτητά τους. Γιατί αρκούσαν τα φώτα από το λιμάνι του Λαυρίου μέσα στην ολοκληρωτική νύχτα της Μακρονήσου για να τους παρηγορήσουν για τον εξευτελισμό της προσωπικοτητάς τους που περναγαν προκειμένου να "σωφρονιστούν".

Τα ΜΑΤ ποτέ δεν φερθηκαν ήπια σε διαδηλωτές ακόμη κι αν αυτοί ήταν συνταξιούχοι. Είναι αφελές πλέον να πέφτει κανείς από τα σύννεφα με τη κτηνώδη βιά των δυνάμεων καταστολής. Τις καταστροφές τις είχαμε συνδέσει με την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου αλλά ως franchise κρίθηκε επιτυχημένο και "εορτάζεται" όλο το χρόνο, ίδιον της κοινωνικής κρίσης που είναι και η πλέον σοβαρή. Η χώρα υπέγραφε δανειακές συμβάσεις με παρόμοιους όρους χρόνια τώρα για την κάλυψη των αναγκών της αλλά δεν άνοιγε μύτη γιατί ήταν πολλά τα λεφτά (Άρη) που τσεπώνονταν ή γίνονταν γαρύφαλα στις πίστες. Δεν νομίζω κανείς να πιστεύει πως θα έρθουν οι Γερμανοι και θα κάνουν απόβαση στη Μύκονο αν δεν πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Χρειάζεται λογική και ψυχραιμία και οι αλλαγές μπορουν να γίνουν από μικρά απλά πράγματα που θα φέρουν τη χιονοστοιβάδα του καινούριου.

Η ζωή συνεχίζεται και σαρώνει σαν οδοστρωτήρας ότι εξέχει και πονάει για να παραδώσει μια επίπεδη,ασφαλή και καλοστρωμένη οδό αναμνήσεων. Να την κοιτάζουμε και να ευχόμαστε να ήταν το ίδιο ευκολοδιάβατος ο δρόμος μπροστά μας.

Τα σέβη μου,

Τίμων ο Μισάνθρωπος"

Θα κλείσω με κάτι δικό μου, αλλά δείξτε επιείκεια, ξέρετε, εγώ δεν ασχολούμαι μ' αυτά τα πράγματα. Απλά να, τώρα είναι πολύ στη μόδα για να μ' αφήσουν αδιάφορη. Μ' αρέσει λοιπόν να παραλληλίζω την κατάσταση των πολιτών ως προς τους πολιτικούς σαν μια σχέση μάνα-παιδιού. Με τέτοια αφέλεια αντιμετώπιζαν ως φαίνεται οι πολίτες τους πολιτικούς. Αλλιώς δεν μπορεί να αισθάνονται τόσο εξαπατημένοι, όταν οι καημένοι οι πολιτικοί επί τόσο καιρό έκαναν τα πάντα για να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Είναι λοιπόν οι πολίτες σαν παιδί που είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη μάνα του για όλα τα ζητήματα της διαπαιδαγώγησης του, την άφηνε να το μαθαίνει να κλέβει και να εξαπατεί τα άλλα παιδάκια και μια μέρα ξυπνάει στα 30 και λέει "Μα καλά ρε μάνα, δεν ντρέπεσαι καθόλου;;; Πως με μεγάλωσες έτσι; Γιατί τόσα χρόνια με τάιζες junk food και γιατί με άφηνες να κλέβω και να εξαπατώ τα άλλα παιδάκια και γιατί με κακόμαθες τόσα χρόνια με όλα αυτά τα λεφτά που δανειζόσουν από τις τράπεζες και τώρα δεν έχουμε να τα ξεπληρώσουμε!".

Το τσάμπα αγαπητοί μου ετελείωσε. Και δυστυχώς ο διορισμός στο δημόσιο από τον μπάρμπα στην Κορώνη, τελείωσε και αυτός. Και σε όσους έχουν ήδη διοριστεί από τον μπάρμπα στην Κορώνη, παρακαλώ μην γκρινιάζετε που θα μειωθούν τα μισθά σας, εσείς τουλάχιστον έχετε μισθά.

Μπάφοι vs αντικαταθλιπτικών vs ψυχοθεραπείας

2011-06-24T03:45:00.001+03:00

Το λοιπό, εγώ κανονικά είμαι πολύ χαζοχαρούμενο άτομο. Και γελάω, και χιούμορ έχω, και πλάκα θα κάνω και γενικά δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κανείς στριμμένο άντερο. Με λες και χαζοχαρούμενη- όχι μανιοκαταθλιπτική ελπίζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κατά καιρούς δεν κερδίζω βραβεία κατάθλιψης και πως 29 κατασκευαστές ψυχοφαρμάκων συνιστούν πως μια θηλιά από τον πολυέλαιο φαντάζει τόσο ελκυστική.

Όλα έβαιναν σχετικά καλώς μέχρι πέρσι το καλοκαίρι. Δηλαδή κάτι αυτοκτονικούς ιδεασμούς τους είχαμε και πριν, κάτι ανορεξίες κατά περιόδους που αγχωνόμουν για ηλίθια πράγματα- που με έπιαναν ξέρω γω μερικές μέρες έως μια βδομάδα όχι παραπάνω- τέτοια ψιλοπράγματα, να περνάει η ώρα. Μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι, τέτοια εποχή κακή ώρα, ξεκίνησε ένα υπέροχο nervous breakdown. Αυτή τη φορά ήταν ύπουλο. Δεν είναι ότι ήθελα να πεθάνω ή τίποτα τέτοιο. Είχα γενικά πολύ καλή διάθεση και όρεξη για το καλοκαίρι. Αλλά δεν είχα όρεξη για φαγητό. Εντάξει τις πρώτες μέρες λέω δεν είναι τίποτα, μη δίνεις σημασία φλονς, έχει και ζέστη, όσο να 'ναι είσαι και λίγο αγχωμένη θα περάσει.

Και περνάει μια βδομάδα... Περνάει και δεύτερη... Τα κιλά να φεύγουν, το στομάχι να κλείνει, τέτοια όμορφα πράγματα. Να θέλω να φάω και να μην μπορώ. Να γυρνάω από εκδρομές γιατί πάθαινα κρίσεις πανικού και έκανα εμετούς. Και εν τέλει να χαλάσω τις διακοπές μου.

Ώσπου γυρνάω από τις διακοπές- νηστική ξέρω γω καμιά βδομάδα παίζει και όταν λέμε νηστική, εννοώ ζήτημα να είχε μπει μπουκιά όλο αυτό το διάστημα- και πάω στον γιατρό μας. Του λέω μήπως έχω aids; (έχουμε και μια ελαφρά υποχονδρίαση στην οικογένεια, εκτός των άλλων, είμαι και ψυχολόγος τρομάρα μου) Ήξερα ότι δεν έχω aids, αλλά λέμε τώρα. Ήξερα επίσης τι είχα. Πάω λοιπόν σ' ένα κύριο που λέγεται ψυχίατρος και του λέω με δάκρυα στα μάτια "δώσε ότι έχεις, δώσε από αυτά τα καινούργια τα διακοσάρικα, έχω να φάω κανονικά ένα μήνα, κοντεύω να λαλήσω". Και μου έδωσε. Και τα πήρα, διότι σ' αυτή την κατάσταση δεν είχα περιθώρια επιλογής.

Πήρα λοιπόν τις ωραίες τις βενζοδιαζεπίνες μου και πήρα και τα αντικαθλιπτικούλια μου. Τα πρώτα τα έκοψα πάνω στη βδομάδα διότι με έκαναν ζόμπι και προκαλούν και ανοχή. Τα δεύτερα τα πήρα από Αύγουστο μέχρι αρχές Δεκέμβρη. Και έχω να πω το εξής: Εγώ όταν μπήκα στη σχολή ήμουν πολύ κατά των φαρμάκων. Ε, λοιπόν δεν ήξερα τι έλεγα!

Δεν είναι ότι παίρνεις τα φάρμακα και την επόμενη μέρα θα είσαι μια χαρά. Ούτε ότι αν εσύ δεν θέλεις να γίνεις καλά, ξαφνικά θα πάρεις τα φάρμακα και την επόμενη θα είσαι στα μπουζούκια- ή σε 14 μέρες τέλος πάντων γιατί τόσο κάνουν να ενεργήσουν. Θα δώσω παράδειγμα. Στο νοσοκομείο είχαμε μια κυρία που είχε ένα αναπνευστικό ζήτημα πολύ πολύ σοβαρό, με αποτέλεσμα να έπρεπε να είναι συνεχώς "καλωδιωμένη" και να μην μπορεί να ακουστεί η φωνή της. Αυτή λοιπόν η κυρία (στην οποία μάλιστα μια μέρα πήγα να της μιλήσω, να την ενημερώσω κυρίως πως η συμφοιτήτρια δεν θα έρθει τελικά να τη δει όπως είχε προγραμματίσει, αλλά και να πούμε και δυο κουβέντες, μα κατέληξα πως δεν είχα τίποτα απολύτως να της πω... διότι τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που είναι 2 χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι και δεν φαίνεται στον ορίζοντα άμεση βελτίωση της ζωής της;) έπαιρνε αντικαταθλιπτικά και δεν την "έπιαναν" και της άλλαζαν τα φάρμακα μπας και βρούνε κάποιον που να την πιάσει. Που να την πιάσει τη χριστιανή, που είχε να δει ουρανό ένα σκασμό χρόνια; Το πιάσατε το υπονοούμενο, μην παπαρολογώ. Όταν μιλάμε λοιπόν για αντικαθλιπτικά-μπάφους-ψυχοθεραπείες, μιλάμε κυρίως για άτομα με δυνατότητες, άτομα σαν και μένα και ελπίζω και σένα, που απλώς κάπου μια μέρα την είδαμε στραβά και εκεί που ήμασταν καλά για ηλίθιους λόγους δεν είμαστε πια.

Τι μου έκαναν λοιπόν εμένα τα αντικαταθλιπτικά. Με έκαναν πιο κοινωνική in a way. Με έκαναν να μην θέλω τόσο πολύ να σπαριλιάσω μες το σπίτι, αλλά να βγαίνω. Όσο βγήκα εκείνο το τρίμηνο- τετράμηνο δεν έχω βγει ούτε σαν φοιτήτρια, τρου στόρυ. Και έθεσε τις βάσεις για καλύτερα πράγματα. Διότι όπως έλεγε μια καθηγήτρια ιστορίας, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Το ζήτημα είναι να αρχίσεις να τρως. Μετά θες και άλλο, και μετά λίγο ακόμα. (δεν εννοώ φαγητό εδώ, αλλά παρεμπιπτόντως πήρα 10 κιλά από τον ανορεξικό εαυτό μου, 5 κιλά από τον κανονικό) Γνωρίζεις ένα άτομο, γνωρίζεις δεύτερο, αποκτάς χόμπι, γυμνάζεσαι ή δεν γυμνάζεσαι πρακτικά, μπορεί να περπατάς ρε παιδί μου, μπορεί να αρχίσεις να προσέχεις τον εαυτό σου, δεν ξέρω τι σκατά, γιου εμπρέις δε λάηφ που λένε. Σαν να έχεις ερωτευτεί, αλλά καλύτερα, γιατί όλα αυτά δεν τα κάνεις για κανένα γαμημένο γκόμενο, αλλά για σένα. Αυτό εμένα βέβαια με φοβίζει κάπως, και με φόβισε να πω και την αλήθεια στην πορεία, το πόσο δυνατή αισθάνθηκα. Το πόσο π.χ. δεν έτρεχα πίσω από τα σώβρακα του νι. Ήταν μια τρομακτική αλλαγή, όσο και απαραίτητη.

Όπως όλες οι αλλαγές. Και εδώ ας πούμε λίγο για την ψυχοθεραπεία. Ο πιο θεμελιώδης λίθος της ψυχοθεραπείας για μένα είναι η επιθυμία του άλλου ν' αλλάξει. Είναι πολύ ηλίθιο και ζωώδες, αλλά σκεφτείτε το. Οι άνθρωποι φοβόμαστε να αλλάξουμε, ακόμα και αν αυτή η αλλαγή είναι προς το καλύτερο. Άλλοι φοβούνται από image- η τέχνη άλλωστε δεν δημιουργείται από χαρούμενους ανθρώπους συνήθως- άλλοι φοβούνται γιατί έχουν συνηθίσει τη σπαρίλα και δεν θέλουν να γίνουν κάτι άλλο. Και κακά τα ψέματα. Αν αλλάξεις τώρα και μάθεις να ζεις ποιοτικότερα, θα γίνεις κάτι άλλο. Άλλοι θα κάνουν τέτοιο άλμα, που σχεδόν δεν θα είναι τα ίδια άτομα.

Παρόλ' αυτά, σαν γουόναμπι ψυχοθεραπεύτρια, το ομολογώ. Η ψυχοθεραπεία είναι ολίγον τι μπούλσιτ. Θέλω να πω, πρέπει να είσαι λίγο βλάκας ή πολύ μέσα στα σκατά για να μη βλέπεις τα προφανή που σου μπουκώνουν το στόμα οι ψυχοθεραπευτές. Αν είσαι όμως στα σκατά και θέλεις ένα χέρι για να σε βγάλει, μπορεί και να σε βοηθήσει, δεν λέω. Αλλά πρέπει να θες να βγεις από τα σκατά, τόσο πολύ βασικό. Ξέρω άτομα που νομίζουν πως θέλουν να βγουν από τα σκατά, αλλά δεν θέλουν στην πραγματικότητα. Τα σκατά τους αρέσουν, έχουν τόσο πολύ συνηθίσει τη μυρωδιά που νομίζουν πως δεν γίνεται αλλιώς.

Γιατί τα λέω όλα αυτά. Τελευταία συζητάω με διάφορους φίλους που κάνουν χρήση του μαγικού χόρτου και προσπαθώ να τους ρίξω στα σκληρά :p. Δηλαδή οκ, αντιλαμβάνομαι ότι είναι γαμώ, ότι ξεφεύγεις, ότι κάνεις μια παύση από τις καθημερινές δόσεις μαλακίας που δέχεσαι από παντού, αλλά δεν θα είναι πολύ καλύτερα να μπορούσες να ήσουν στ' αρχίδια σου και χωρίς αυτό; Φαντάζομαι ότι θα μιλάω τώρα, όπως θα μου μιλούσε εμένα κάποιος vegan ή κάποιος που δεν τρέφεται με junk food. Δίκιο θα είχε ο άνθρωπος να μου λέει να μην τρώω μαλακίες συνέχεια, αλλά εγώ θα τον κοιτούσα σαν εξωγήινο.

Και αναφέρω το καλό/κακό φαγητό, διότι αυτό δεν είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους, αυτό είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους/πάρτε κάτι ίσως πιο αποτελεσματικό. Αλλά τουλάχιστον αυτό το κάτι μπορεί να μην χρειαστεί να το παίρνετε χρόνια. Μπορεί να χρειαστεί να το παίρνετε μέχρι να βελτιώσετε τόσο τη ζωή και τη σκέψη σας ώστε να μην χρειάζεστε να παίρνετε τίποτα μετά.

Και επειδή είναι καλοκαίρι, όσο ηλίθια κλισεδούρα και αν ακούγεται, διάολε είναι η πραγματικότητα. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό για τα νεύρα και για την επίτευξη της ψυχικής ηρεμίας από τον ήλιο και τη θάλασσα- εκτός και αν βρίσκεσαι σ' ένα σκάφος με 12 άλλα άτομα, από τα οποία συμπαθείς στην παρούσα φάση μόνο το ένα και έχεις να φας και 10 μέρες και δεν μπορείς να φας. Αυτά.

υ.γ. θάλασσα στην αθήνα έχει σε όλα τα γνωστά μέρη, εμένα έχει κάτω από το σπίτι μου, 5' με τα πόδια. ήλιο έχει παντού. χρόνο για θάλασσα και ήλιο θα βρείτε, μην ακούσω γκρίνιες παρακαλώ. και μακριά από βενζοδιαζεπίνες, τις μισώ. (παίρνω αβέρτα όμως)

Έρημα μου νιάτα και που τσαλακωθήκατε

2011-06-17T04:33:00.000+03:00

Μόλις κοιτούσα το κρασάκι του τσου. Θα μου πεις, wtf dude, κοιμήσου, 4 η ώρα το πρωί εσύ χαζεύεις καμμένα βίδεα στο γιουτουμπι.

Αλλά όχι, άκου. Κοιτούσα λοιπόν το κρασάκι του τσου και θυμήθηκα την πρώτη φορά που το είδα. Πως ήμουν τότε, ήμουν με το νι, μόλις είχαμε πρωτοσυγκατοικήσει και ήμουν πάνω στους μεγάλους έρωτες κάτι ανάμεσα σε μαύρη μίρλα και απόλυτη ευτυχία. Μου φαίνεται σαν ένα φανταστικομμύριο χρόνια πριν και ας είναι μόνο 3. Και όσο το κοιτούσα σκεφτόμουν και αυτούς που έπαιζαν στο κρασάκι του τσου. Γιατί άλλο τα χρόνια που περνάνε, τα φοιτητικά, που κάνεις ένα σκασμό μαλακίες κάθε μέρα που να δικαιολογούν κλάσιμο στο γέλιο και τώρα ούτε τα θυμάσαι ή τα θυμάσαι που και που, και άλλο να έχεις ντοκουμέντα. Τι να κάνει ο Πάνος π.χ. Πως να νιώθουν οι δημιουργοί του καράτε τυφλή φυγή και του πανίσχυρου μεγιστάνα των νίντζα;

Εμείς περάσαμε μια πολύ όμορφη trash εποχή. Μας έχω σε βίντεο- τα οποία κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθώ να τα περάσω σε ψηφιακή μορφή somehow- τη β. να χορεύει λεπά και στέλλα μπεζεντάκου, τη β. και τον μ. να κάνουν χορευτικά, όλες μας να χορεύουμε αβάντι σολ φαφαφα, και άλλα διάφορα που μου θυμίζουν ότι κάποτε το να νοιάζομαι για τη συνταξιοδότηση μου ήταν μια υποχρέωση που θα έπρεπε να γραφτώ στην κνε για να έχω.

Φακ, το ήξερα την ώρα που το ζούσα, πόσο φακ, ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Όχι ότι τώρα δεν είναι καλά, αλλά η β. δουλεύει πια όλη μέρα- δεν είναι κατ' ευφημισμόν αυτό, κυριολεκτώ, οι είλωτες θα ήταν περήφανοι γι αυτή- για 700 ευρώ, η ν. δουλεύει και αυτή, η μ. είναι μακριά και συναντιόμαστε μια φορά τον μήνα στην καλύτερη για το κλασικό γεύμα σκατά-γκόμενοι-ψυχολογία-σκατά- τα σκατά επίσης δεν είναι παρομοίωση, πάντα καταλήγουμε να συζητάμε για κουράδες.

Και όχι μόνο δεν έχουμε πια χρόνο, αλλά έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα παρακαλάω να είχα μια δουλειά που θα μου έτρωγε όλη τη μέρα για 700 ευρώ. Γιατί τώρα είτε δεν έχω λεφτά να κάνω τα πράγματα που θέλω είτε έχω λεφτά, αλλά οι άλλοι δεν έχουν χρόνο να με συνοδέψουν.

Ξέρω, θα με πείτε κακομαθημένη και ότι υπήρχαν φοιτητές που δούλευαν από τα 18 για να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Φακ δις σιτ. Ήμουν τυχερή. Αλλά τώρα δεν είμαι 18 πια. Και δεν μπορώ να πω στον κνίτη που θα έρθει να μου πουλήσει ιστορία ότι "δεν με νοιάζει" ή "έχω χρόνο ακόμα". Δεν έχω χρόνο, με νοιάζει, και τα πράγματα είναι τόσο σκατά που έχουν φτάσει μέχρι και τα ρουθούνια μου.

Νομίζω είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω απασχοληθεί τόσο πολύ με την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Για μένα αυτό είναι το πρώτο σημάδι ενηλικίωσης.

Και ανησυχώ τόσο πολύ για τους δικούς μου ανθρώπους, που κανένας σχεδόν δεν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, που δουλεύει όλη μέρα, που δεν αμείβεται καλά και την ίδια στιγμή ανυπομονώ πότε θα έρθει η ώρα να γκρινιάζω και εγώ για τα ίδια.

Μα από την πιο άλλη, επειδή είμαι ευθυνόφοβος άνθρωπος και βαριεστημένος, προτιμώ να ζήσω με λιγότερα παρά να δουλέψω σε κάτι που θα με κάνει πλήρως δυστυχή, όπως τον αδερφό μου π.χ.

Αλλά θα ήθελα να καταγγείλω κάτι. Σήμερα πήγα να πάρω μεσοδόντια βουρτσάκια, γιατί η οδοντίατρος με προειδοποίησε ότι πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιώ γιατί έχω ουλίτιδα, κτλ κτλ. Τα οποία είχαν 6 ευρώ. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας;;;; 6 ευρώ; Ξέρουν ότι είναι βουρτσάκια; Are they made of panda?

Γάτες VS Dogs

2011-06-02T14:10:00.004+03:00

Λοιπόν τον άρθρο που όλοι (νοτ) περιμέναμε είναι εδώ. Γάτες εναντίον σκύλων σε μία μάχη δίχως έλεος, όπου ένας θα είναι ο νικητής!

Καταρχάς, ας σημειώσω εδώ πως αγαπώ όλα τα ζώα εξίσου, πως μεγαλώνοντας μεγαλύτερη επαφή είχα με σκυλιά παρά με γάτες και πως πάντα είχα αδυναμία στους σκύλους, μέχρι που απέκτησα γάτες. Ας πω κάτι τρομερά βασικό. Αυτός ο διαγωνισμός γίνεται βάσει κάποιων λεπτομερειών. Δηλαδή θεωρούμε δεδομένο πως αν έχεις 5 στρέμματα κήπο/οικόπεδο, εννοείται ότι θα έχεις σκυλιά, είσαι βλάκας αν δεν έχεις, γιατί είναι αξιολάτρευτα ζώα και θα έχεις και γατούλες άμα λάχει πολλές πολλές πάρα πολλές γιατί ποτέ ποτέ δεν είναι αρκετές. Αλλά αν ζεις σε διαμέρισμα, όπως ζούμε οι περισσότεροι εδώ πέρα, θα επιλέξεις είτε γάτα είτε σκύλο- ή και τα δύο, δεν είναι θέμα. Αν επιλέξεις έναν μεγάλο σκύλο, όσο μεγάλο διαμέρισμα και να έχεις, απλώς δεν είσαι με τα καλά σου, αν επιλέξεις μικρό σκύλο.... Ε, ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ, ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΚΥΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΓΑΤΑ; Αρχίζουμε.

Καθαριότητα:

Ο σκύλος βρωμάει. Φακτ. Έχουμε βέβαια την επιλογή να τον πλύνουμε. Αλλά και πάλι θα βρωμίσει σε λίγο καιρό και μετά πρέπει να τον ξαναπλύνουμε και πάει λέγοντας και είναι πολύ κουραστική αυτή η δουλειά, γιατί έχουμε και δουλειές, και άντε πλύσου μόνος σου τέλος πάντων. Δεν είναι όμως ότι βρωμάει μόνο ο σκύλος, βρωμάει και το σπίτι. Θα ήθελα εδώ ειλικρινά να δηλώσουμε πόσα σπίτια ξέρουμε που οι κάτοχοι τους έχουν σκύλο, αλλά δεν βρωμάει σκυλίλας. Εγώ προσωπικά κανένα. Εκτός από τη θεία μου, η οποία όμως έχει 5 στρέμματα κήπο και είχε πάντα τεράστια πολυαγαπημένα σκυλιά που κυλιόμουν μαζί τους στο γκαζόν σαν διαφήμιση απορρυπαντικού- γιατί έχεζαν στο γκαζόν. Η γάτα πάλι, πλένεται μόνη της. Δεν μπορείς βέβαια να την πλύνεις εσύ- εκτός από κάποιους που ρισκάρουν για τη ζωή τους- αλλά πλένεται η καψερή μόνη της και πάντοτε μυρίζει υπέροχα ή δεν μυρίζει τίποτα. Δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σ' αυτό, το ζωντανό είναι αυτοκαθαριζόμενο.

Γενικά έξοδα:

Όσον αφορά το φαγητό τα ζώα είναι όμως τα μάθεις. Δεν έχω να πω πολλά πάνω σ' αυτό τον τομέα, γιατί μπορούν να φάνε και σένα που λέει ο λόγος αν πεινάνε. Πιστεύω ωστόσο πως αν πρόκειται για ειδική τροφή, του σκυλιού θα βγαίνει ακριβότερα, γιατί το σκυλί τρώει πιο πολύ. Αν κάνω λάθος διορθώστε με. Όσον αφορά τα υπόλοιπα έξοδα, κυμαίνονται στα βασικά, εμβόλια και στείρωση, για να μην υποφέρει το ζωντανό στο διαμέρισμα και πηδάει το πόδι σου ή πηδάει από το μπαλκόνι για να φύγει (αντιστοιχία σκύλος-γάτα) που στον σκύλο πάλι θαρρώ είναι λίγο πιο ακριβά.

Συμπεριφορά ζώου:

Αχά! Ένα καυτό θέμα που έχει απασχολήσει κόσμο και κοσμάκη. Ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με τις βλακείες που έχουν ειπωθεί για τις γάτες. Και εδώ ξαναλέω: τα ζώα είναι όπως τα μάθεις. Αναπτύσσουν χαρακτήρα και συμπεριφορές που όσο είναι μικρά πρέπει να εκπαιδεύσεις ώστε να "χάσουν" τις συμπεριφορές που δεν θέλεις. Οκ, παραδέχομαι, κανένας γάτος δεν είναι πιο ήρεμος, πιο καλοκάγαθος και γλυκός και υπάκουος και παιχνιδιάρης και χαδιάρης από τον Φέι φέι, και πως ναι, κάποιες γάτες είναι κάπως απότομες και δεν γουστάρουν πολλά πολλά. Αλλά αυτός ο μύθος ότι τάχα μου τα σκυλιά έχουν καλύτερη συμπεριφορά από τις γάτες είναι άνευ προηγουμένου. Εξαρτάται δηλαδή, αν εσύ γουστάρεις να βλέπεις ένα υστερικό σκυλί να γαυγίζει, να πηδάει δεξιά και αριστερά γιατί κοντεύει να τα παίξει μες τους 4 τοίχους και περιμένει πως και πως για τη ρημάδα τη βόλτα του, ή που για να σου δείξει ότι χαίρεται λολοπηδάει σαν το παρλιακό και σε γλύφει παντού και σε κάνει σίσκατο, be my guest. Τέλος πάντων, όσες γάτες έχω δει, καμία δεν θα σου ορμήξει να σε νυχιάσει αν δεν της κάνεις κάτι που δεν της αρέσει και εδώ που τα λέμε δεν κατάλαβα κύριος, δεν έχει δικαίωμα το ζωντανό σε προτιμήσεις;

Υπακοή:

Δεν είναι ότι οι γάτες δεν ακούνε. Ούτε ότι δεν μπορούν να εκπαιδευτούν. ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ. Εγώ φωνάζω τον φέι από το μέσα δωμάτιο. Αν γουσταρίζει έρχεται, αν όχι σε γράφει στα άδεια από την στείρωση μπαλάκια του και πολύ μ' αρέσει που το ζώο μου δεν κάνει ό,τι του πω και έχει χαρακτήρα. Όποτε μου τη δώσει εμένα δηλαδή θα το φωνάζω και θα έρχεται; Τι αηδίες είναι αυτές. Ο σκύλος τώρα ξέρετε, τάχα μου είναι το πιο υπάκουο ζώο και σαχλαμάρες. Πέραν του ότι είναι μύθος αυτό, όπως προείπα δεν γουστάρω τέτοια αβουλία. Από την άλλη, σε αντίστοιχη εκπομπή που είχα δει στην τβ, όταν στη δοκιμασία τα σκυλιά και τα γατιά είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στα αφεντικά τους και σε φαγητό, τα σκυλιά επέλεξαν το φαγητό και οι γάτες τα αφεντικά τους. Suck that dog lovers!

Αγάπη προς το αφεντικό:

Άλλος μύθος τώρα τάχα μου. Οι σκύλοι αγαπούν τα αφεντικά τους ενώ οι γάτες τα έχουν χεσμένα και δεν έχουν αφεντικά και ξύστ' τ' αρχίδια σου. Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά οι γάτες δένονται όσο και οι σκύλοι στα σωστά αφεντικά. Και εξηγώ. Ένας σκύλος θα δεθεί έτσι και αλλιώς με το αφεντικό του- και αναγνωρίζει ένα αφεντικό, αυτό που το ταίζει, γι' αυτό και τα σκυλιά που υποτίθεται είναι των παιδιών, αναγνωρίζουν πάντα ως αφεντικό τη μάνα του σπιτιού, είναι επειδή αυτή η δόλια τα φροντίζει- ενώ σε μια γάτα πρέπει να φέρεσαι ωραία και όχι να της πετάς ένα πιάτο φαγητό και εντάξει "είναι γάτα μου". Πρέπει να την χαϊδεύεις, να της δείχνεις αγάπη, αλλιώς θα πάει αλλού και δεν θα την κατηγορήσει ποτέ κανένας γι' αυτό. Σόρρυ, αλλά έχω τον γάτο μου χεσμένο και φύγει και πάει αλλού θα του το αναγνωρίσω, έτσι πάει.

Επικινδυνότητα για ασθένειες και υγιεινή:

Α, εδώ αγάπες μου γλυκές κερδίζουμε πανηγυρικά και δεν πα να λέτε για τοξοπλάσματα και να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω. Μία γάτα φέρει σαφώς λιγότερα μικρόβια από τον σκύλο. Ψάχνοντας βέβαια στοιχεία για να αποδείξω το παραπάνω, βρήκα ότι κάποιοι σ' ένα πανεπιστήμιο βρήκαν ότι αυτοί που έχουν σκύλους είναι πιο υγιείς από αυτούς που έχουν γάτες. Αυτοί δεν ξέρουν τι λένε και σόρρυ τώρα, γιατί βιάζομαι να πάω στο μάθημα, οπότε πάμε παρακάτω. Πάντως αυτοί που έχουν γάτες παγκοσμίως σύμφωνα με μια άλλη μελέτη, φαίνονται να είναι περισσότερο μορφωμένοι και καλλιεργημένοι... (τσομπανόβλαχοι dog owners :p)

Ομορφιά:

Αυτό είναι ζήτημα προτίμησης και δεν έχω να πω πολλά. Κάποιοι βρίσκουν όλα τα σκυλιά γλυκούλικα, ακόμα και αυτά που είναι άσχημα, ή που το τρίχωμα τους είναι πενταβρώμικο και όλο κόμπους, που εγώ τα σιχαίνομαι, και εγώ βρίσκω όλες τις γάτες πανέμορφες, εκτός βέβαια από τις σφίγγες που νομίζω απλά ότι θέλουν το αίμα μου.

Bull terrier and Sphynx cat

Εκπαίδευση:

Εντάξει, δεν έχω να πω κάτι πάνω σ' αυτό. Δεν έχω ιδέα αν είναι ζήτημα νοημοσύνης των σκυλιών ή απλώς αδιαφορίας και χαρακτήρα των γατών, αλλά οι γάτες μαθαίνουν περιοριστικά λίγα, όσον αφορά βέβαια το αν θα σηκωθεί να χορέψει καρσιλαμά, όχι στα βασικά. Τα βασικά τα μαθαίνουν και τα δύο ζώα αν τα εκπαιδεύσεις. Απλώς ο σκύλος μπορεί να σου φέρει την εφημερίδα σου και να την διαβάζει άμα λάχει, ενώ η γάτα όχι, κυρίως φυσικά γιατί η εφημερίδα είναι μεγαλύτερη της :p Βέβαια τα χαρτιά μου εδώ μου λένε πως δεν έχουν όλοι οι σκύλοι την ίδια εξυπνάδα (οι ράτσες δλδ), ενώ όλες οι γάτες έχουν περίπου την ίδια εξυπνάδα.

ΚΑΚΑΚΙΑ:

Γάτες: Άμμος, αλλαγή ανά βδομάδα/δεκαπενθήμερο/μήνα, αναλόγως το πόσο χέζει ή κατουράει η γάτα σας, πόσες γάτες έχετε, πόσο συχνά την καθαρίζετε με το ειδικό φτυαράκι. Κατά προτίμηση εδρεύει στο μπαλκόνι, αν δεν έχετε μπαλκόνι, υπάρχει ειδική κλειστή αμμολεκάνη που συγκρατεί κατά πολύ τις μυρωδιές, έως και δεν έχει καθόλου μυρωδιές αν την προσέχετε τακτικά. Σκύλοι: Βόλτα 3 φορές τη μέρα απαραιτήτως, μάζεμα κουράδων από τα πεζοδρόμια και τα πάρκα αν θέλετε να λέγεστε πολίτες και όχι τσομπάνηδες. Σε περίπτωση που είστε από αυτούς που αφήνουν το ζωντανό να χέζει στο μπαλκόνι, τότε παρακαλώ μη με καλέσετε σπίτι σας ή φροντίστε να έχετε μάσκα οξυγόνου.

Παιχνίδι και τελειώσαμε:

Μια γάτα παίζει εξίσου μ' ένα σκύλο, θέλω να πω έχει τη δυνατότητα. Δεν είναι τόσο καθυστερημένη ώστε να παίξει αν δεν έχει όρεξη, αλλά αν έχει όρεξη θα παίξει. Το κακό π.χ. είναι ότι ο φέι φέι μου φέρνει καμιά φορά το μπαλάκι του στις 4 το ξημέρωμα, μεταξύ τρίτου και τέταρτου ονείρου. Και όχι δεν φτάνει να του το πετάξω, μετά από 10'' θα το ξαναφέρει. Ναι, ουάο dog lovers η γάτα μου μου φέρνει πίσω το μπαλάκι της κάθε φορά που της το πετάω. Μιλάμε για φοβερό κατόρθωμα έτσι δεν είναι; ΟΧΙ. 362 μελέτες έδειξαν πως κανένας δεν βρήκε κανένα επιπλέον καλό όταν ο σκύλος του του έφερε πίσω αυτό που του είχε πετάξει, δεν πήρε προαγωγή ούτε του πέτυχε η εμφύτευση. Γι' αυτό σταματάτε να καμαρώνετε σαν γύφτικα σκερπάνια.

Θα μπορούσα να πω και άλλα, αλλά σε μία ώρα πρέπει να βρίσκομαι στην καρδιά της δυτικής αττικής και να κάνω μάθημα, οπότε αυτά ήταν για τώρα, τα υπόλοιπα στα σχόλια με ιδέες δικές σας.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σ' έναν από τους πιο όμορφους γάτους που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, που έχασε τη ζωούλα του αυτή τη βδομάδα και στη μανούλα του που ξέρω ότι θα είναι απαρηγόρητη και της στέλνω την αμέριστη συμπαράσταση μου.

Όσον αφορά αυτό, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί. Όταν χάνεις το κατοικίδιο σου ο πόνος σου είναι ο ίδιος, ό,τι κατοικίδιο και αν ήταν αυτό.

Δούναι και λαβείν

2011-06-01T01:53:00.000+03:00

Quote της ημέρας, α λά Jerry

"Αν έχεις δίλημμα για το αν πρέπει να πεις αλήθεια ή ψέματα, πες χωρίς αμφιβολία ψέματα. Την αλήθεια μπορείς να την πεις αργότερα."

Flons

"Agaphmenh moy filenada! giati etsi soy aresei tha soy pw! Apo th mia ginesai xali gia toys alloys kai den les oxi ki ap thn allh griniazeis an einai na kaneis kati poy dn to theleis , alla tha to kaneis etsi kai alliws."

Αυτό είπε η φίλη μου η Β. και αναφέρθηκε σε προηγούμενο ποστ, όταν της ζητήθηκε να πει ένα πράγμα που της αρέσει πάνω μου και ένα που δεν της αρέσει. Σήμερα θα μιλήσουμε γι' αυτό το τεράστιο ελάττωμα μου, που με βασανίζει χρόνια. Την εξυπηρετικότητα.

Θα έλεγε κανείς ότι είναι αξιοπερίεργο το πως τείνω να φέρομαι καλά σε ξένους, να εξυπηρετώ με μεγαλύτερη προθυμία ξένους, και γενικά σε ξένους ανθρώπους να είμαι καλύτερη απ' ότι με τους δικούς μου. Πέρα του προφανούς, ότι στους δικούς σου ανθρώπους μπορεί να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό, γιατί θα σε αγαπούν έτσι και αλλιώς, σε μερικές περιπτώσεις ισχύει και το άλλο. Οι δικοί σου άνθρωποι είναι τόσο γαϊδούρια που δεν θέλεις να τους εξυπηρετήσεις, γιατί ποτέ δεν γυρνάνε πίσω την εξυπηρέτηση (όχι, Ντίνο, δεν λέω για σένα, εσύ δεν πιάνεσαι, βρίσκεσαι σε άλλο λέβελ "χαλί γίνομαι να με πατήσεις"), ενώ στους ξένους τουλάχιστον, ξένοι ήτανε, το έκανα για την ψυχή της μάνας μου και ήταν μόνο ΜΙΑ φορά, ούτε θα τους ξαναδώ.

Είμαι λοιπόν από τη φύση μου εξυπηρετικός άνθρωπος και κάνω το λάθος, ειλικρινώς το δηλώνω σαν λάθος, να βάζω πολλές φορές τους άλλους πάνω από τον εαυτό μου, γιατί θεωρώ ότι θα μου το ανταποδώσουν. Καθώς οι φίλοι μου για παράδειγμα είναι άνθρωποι και όχι ψάρια, δεν είναι κάτι παράλογο αυτό που ζητάω, έτσι δεν είναι;

Vidivodo.com : tropical fish - family guy Etiket: family_guy steve

Κατά τη γνώμη μου όλες οι σχέσεις, ακόμα και αυτή που έχω με τη μαμά μου- αν και είμαι η μεγαλύτερη γαϊδούρα του κόσμου, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο- είναι σχέσεις δούναι και λαβείν. Δίνεις κάτι και πρέπει να πάρεις κάτι. Δεν λέω ότι δίνεις κάτι με σκοπό να πάρεις κάτι πίσω, αλλά για να υπάρχει μια ισορροπία στη σχέση, πρέπει να πάρεις κάτι, έτσι δεν είναι;

Και για να το πάω και ένα βήμα πιο πέρα, πρέπει να σου αρέσει και αυτό που θα σου δώσει ο άλλος. Διότι οι εποχές που δίναμε τρία γλυφιτζούρια και δύο αυτοκόλλητα, για να πάρουμε από τον συμμαθητή μας αυτό το ΕΝΑ, αλλά "σπάνιο" γαμημένο αυτοκόλλητο, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και δεν είναι ωραίο τώρα να κοροϊδευόμαστε φίλοι πράμα. Οπότε για να υπάρχει ισορροπία όπως προείπα, καλό θα είναι να δίνεις μία σοκολάτα και το "σπάνιο" αυτοκόλλητο, αν θες να λέγεται ότι είσαι εντάξει god dammit.

Και... θα πρέπει να σου αρέσει. Όπως απολαμβάνεις τα γλυφιτζούρια του άλλου όταν σου δόθηκαν, έτσι πρέπει να περιμένεις πως και πως όταν θα σου δοθεί η ευκαιρία να δώσεις τη σοκολάτα σου στον άλλο. Για να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου ρε παιδί, πως το λένε.

Είναι το πιο εύκολο πράγμα να προφασίζεσαι ότι δεν έχεις λεφτά για σοκολάτα αυτή την εποχή, ή ότι ήταν τόσο νόστιμη που την έφαγες μόνος σου, αλλά μην κατηγορείς μετά τον άλλον που σε κατηγορεί ότι δεν ξέρεις να μοιράζεσαι. Στην τελική αν δεν θες να είσαι εντάξει, υποστήριξε το. Δεν λέει να μην είσαι εντάξει και να κατηγορείς τον άλλον που αισθάνεται μαλάκας που σου έδωσε τα γλυφιτζούρια του. Γιατί εννοείται ότι προτιμούσε να τα φάει από το να σου τα δώσει. Ή τέλος πάντων να σου δώσει μόνο ένα. Κατάλαβες.

Αυτά είχα να πω σήμερα αγαπημένοι αναγνώστες, μελλοντικά θα πούμε γιατί οι γάτες είναι καλύτερα ζώα από τους σκύλους.

Η Φλονς σε τίτλους

2011-05-27T02:56:00.003+03:00

Αγανακτισμένοι παντού:

Δεν κρύβω ότι αυτή τη φορά πήγαν να με ξεγελάσουν. Ίσως γιατί αυτή τη φορά με αφορά, ίσως γιατί δεν ήταν "πορεία", αλλά απλή ορθοστασία σ' ένα μέρος, δεν έχω ιδέα για ποιον λόγο, αλλά μέχρι και που θεώρησα ότι είναι έξυπνη κίνηση. Μετά θυμήθηκα ότι ποτέ στην ιστορία κανένας δεν κατάφερε τίποτα με αυτές τις χαζομάρες και ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά στο χέρι μας και ησύχασα. Όχι ότι θα πήγαινα δηλαδή, αλλά ντάξει. It's a good way to meet new people though.

Καλοκαίρι:

Έφτασε επιτέλους και εγώ ανυπομονώ να τελειώσω με τα χαρτιά της απογραφής, για να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα, να κάθομαι. Και να πηγαίνω στο κολυμβητήριο, άντε. Τώρα που είπα για κολυμβητήριο, πηγαίνοντας, βλέπω τον κόσμο που κάνει μπάνιο στα βοτσαλάκια. Έχω ξαναεκφράσει την απορία μου γι' αυτό; Δεν σιχαίνονται; Εντάξει και εγώ είχα κάνει μπάνιο εκεί, όταν ήμουν 1η γυμνασίου, αλλά ας πούμε ότι τότε ήταν επιοικώς καλά. (χάλια ήταν και τότε, απλώς έκανε μια φίλη μου και πήγα και εγώ) Όσον αφορά το κολυμπητήριο, όλα βαίνουν καλώς, και τελευταία κάνω την εξάσκηση μου και στα μακροβούτια, που εκτός από το φόρτε μου είναι και το καλύτερο πράμα στο νερό. Αισίως χτες διέσχισα και τα 25 μέτρα της πισίνας.

Patrick Wilson:

Δεν ξέρω γιατί αντιπαθώ τόσο πολύ αυτόν τον τύπο. Θαρρώ πρώτη φορά τον είδα στο little children, που είναι ταινιάρα ολκής από τις λίγες. Μετά έπαιξε τον μαλακοκαύλη στον σωρό με τους γαμάω και δέρνω στο watchmen και γενικά πάντα παίζει ή κάποιον σπαστικό, όπως στο hard candy, που μην αρχίσω τώρα (την συγκαταλέγω στο σωρό "εμπρός στον δρόμο που χάραξε το funny games", ταινίες δηλαδή που δεν υπάρχει λόγος να δεις) ή τον εντελώς αδιάφορο όπως στο evening, στο switch, στο morning glory. Το πως έχω δει πάνω από τη μισή φιλμογραφία του δε, εξηγείται μόνο στο ότι χώνει την τσουτσού του όπου βρει (ώπα, σόρρυ, ξέρω, αυτός είναι ο Σαμιουέλ Ελ Τζάκσον, που λέγεται πως έχει κάνει περισσότερες εμφανίσεις σε ταινίες απ' όλους τους ηθοποιούς μαζί. προσπάθησε να θυμηθείς ταινία που να μην έχει παίξει... την βρήκες; είσαι σίγουρος ότι δεν έκανε έστω και μια εμφάνιση; there you go.)

Ταινιάρα της βδομάδας:

Και του μήνα άμα το θες, για να μην πω για το εξάμηνο που μας πέρασε. Wild target. Είχα να γελάσω τόσο πολύ από το Hot fuzz. Περιέργως η σκηνοθεσία μοιάζει με Edgar Wright, αλλά δεν είναι.

Νι της εβδομάδας:

Τσολιάς στ' ανάκτορα. Στην προεδρική φρουρά. Είναι και 2 μέτρα παλικάρι το καλό μου το νι. Περιμένω πως και πως να πηγαίνω και να του λέω αστεία και να μην μπορεί να γελάσει. Φήμες λένε ότι οι τουρίστριες αφήνουν τηλέφωνα στους φύλακες. Εσείς τι ξέρετε περί αυτού;

Αγανακτισμένη Φλονς:

Συμβαίνει να με κατηγορούν ότι δεν έχω τρόπους. Από την άλλη μπορεί να μην είμαι ο πιο χαρμόσυνος άνθρωπος της υφηλίου, αλλά έχω τρόπους! Γνωρίζω τι θα πει φιλοξενία π.χ. και την ανταπόδοση αυτού, γνωρίζω τι πάει να πει να στέκομαι στο ύψος των υποχρεώσεων μου και να μην κρεμάω άλλους ή να φορτώνω τη δουλειά μου σε άτομα που δεν είναι της αρμοδιότητας τους και άλλα πολλά που άλλοι αγνοούν. Το να μην είμαι γλυκομίλητη πάντοτε δεν είναι ζήτημα ανατροφής, είναι ζήτημα διάθεσης και εγώ δεν έχω καλή διάθεση σχεδόν ποτέ, πόσο μάλλον με άτομα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΥΣ. Είμαι γλυκομίλητη σε άτομα που δεν με εκμεταλλεύονται σε βάθος χρόνου, που οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν τη ζωή μου σε βάθος χρόνου, δηλαδή σε άτομα που είτε δεν σκέφτονται μόνο την ατομάρα τους και βρίσκονται στη ζωή μου ή άτομα που σκέφτονται μόνο την ατομάρα τους, αλλά θα τους δω μια φορά στο σούπερ μάρκετ, στην τράπεζα, στη σχολή, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ και δεν θα τους βρίσω. Εσένα που μου τρως το μεδούλι κάθε μέρα, όχι δεν θα σου μιλήσω ευγενικά αν δεν έχω κέφια και αυτό δεν είναι ζήτημα τρόπων. Είναι ζήτημα δούναι και λαβείν, και σύστημα μη σου πω, το οποίο έχω σκοπό να θέσω σε εφαρμογή. (Πολύ απογοητεύομαι όταν αγαπημένα μου άτομα με κάνουν να σκέφτομαι παραπάνω από μια φορά ένα καλό που έχω κάνει γι' αυτούς, αλλά και με άτομα που φορτώνουν τις ευθύνες σε άλλους επικαλούμενοι τις δικές τους δουλειές)

Διακοπές:

Το βλέπω εγώ να έρχεται, πάλι εντός θα μείνω. Τσάμπα τα λεφτά που μαζεύω.

Γέλιο:

Το ξέρετε, αυτό που γελάω μόνη μου στον δρόμο, τελευταία γίνεται συνέχεια. Αν και σήμερα έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή Χαϊδάρι-Πειραιάς. Ναι βασικά, θα είμαι είτε η τρελή που γελάει μόνη της στα λεωφορεία είτε η τρελή που κλαίει μόνη της στα λεωφορεία. Σήμερα έβρεχε κιόλας, ήταν πολύ κινηματογραφικό. Και μιας που λέμε για κινηματογραφικό, σήμερα στο πήγαινε σκεφτόμουν αυτό και γελούσα.

Αν έχετε κάτι λιγότερο από 8' για να χάσετε και με συμπαθείτε δηλαδή, δείτε το, μπορεί και να γελάσετε. Εγώ είμαι η εντελώς άγαρμπη, ατσούμπαλη με στραβές γάμπες- Τζο, μήπως να το ξανασκεφτούμε για την ταινία, βλέπεις τι κάνω;; Καλά τα λέω εγώ πως πρέπει να βρίσκομαι πίσω από το γυαλί, δεν είναι θεάματα για μικρά παιδιά αυτά. Η άλλη είναι η Φαίδρα που κάποια μέρα πρέπει να γίνει ηθοποιός και να την σκηνοθετώ. Ας της ευχηθούμε χρόνια πολλά, μιας και σήμερα έχει γενέθλια, καλή τύχη μιας και τις τελευταίες δύο εβδομάδες βρίσκεται σε συνεχές deadline την πτυχιακής της και ας της αφιερώσουμε τούτη την ανάρτηση με αγάπη πολύ πολύ αγάπη!

υ.γ. 1: συντόμως θα αναρτήσω ένα ποστ, που είναι εντελώς τετριμμένο και είναι σαν να κλέβω παγκάρι εκκλησίας, αλλά θέλω πολύ να το γράψω, με θέμα dogs vs cats.
υ.γ. 2: δεν υπάρχει, απλώς πρέπει να βγούνε 10 πράγματα, για να βάλω το tag.

Απογράψου λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου

2011-05-24T19:28:00.000+03:00

(το έβγαλα, το ξαναβάζω, πλέον τελειωμένο)

Μην προβάλεις αντίσταση, μπορεί να χρεωθείς.

Έτσι λένε τουλάχιστον.

Όπως βγαίνει από τα συμφραζόμενα η απουσία των δύο εβδομάδων έγκειται στο ότι ήμουν απογραφέας. Η σκρόφα η ανεργία με έριξε σ' αυτή την φοβερή εμπειρία του να χτυπάς κουδούνια δύο εβδομάδες για να απογράφεις τον κοσμάκη. Πάμε λοιπόν να δούμε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι.

Η επόπτης μου είναι εντελώς ζώον ολκής. Θα έλεγα ότι περισσότερο μας ταλαιπώρησε, παρά μας βοήθησε.
Ο περισσότερος κόσμος είναι ευχάριστος και σου ανοίγει την πόρτα με χαρά. Σχεδόν πάντα θα σου προσφέρει κάτι, ένα νερό, ένα αναψυκτικό, ένα χυμό. Σχεδόν πάντα έλεγα όχι, αν και αποκόμισα κάτι σοκολατάκια, ένα αναψυκτικό, ένα νερό και ένα ποτήρι πορτοκαλάδα- αλλά το τελευταίο ήταν από παλιά μου καθηγήτρια, δεν πιάνεται :p
Συνάντησα που λέτε μια παλιά μου καθηγήτρια, που πήγαινα μάλιστα και μου έκανε ιδιαίτερο. Πόσο μεγάλη διαφορά είχε με τότε... Συνταξιούχος αυτή τώρα πια, την πληροφόρησα ότι ποτέ μου τελικά δεν έμαθα αρχαία, μου λέει "καλά έκανες!" με χαμόγελο. Μπαίνοντας στο σπίτι, της λέω "με συγχωρείτε είστε καθηγήτρια;" Και γυρίζει και μου λέει "χριστός και παναγία, η φ.....", ενώ έχει να με δει από 2α γυμνασίου. :)
Είδα επίσης μια άλλη καθηγήτρια, που έκανε ακόμα μάθημα όμως, δεν την ήξερα, αυτή όμως ήξερε τον μπαμπά μου- όλοι οι καθηγητές στον Πειραιά ξέρουν τον μπαμπά μου :p Περιττό να πω ότι ίδρωσε ο κώλος μου, όπως συμβαίνει με όλες τις φιλολόγους εν ενεργεία, είναι βλοσυρές, ακόμα και αν χαμογελάνε.
Πέτυχα μια Γερμανίδα από το Βερολίνο, όπου συνεννοηθήκαμε στα άπταιστα (νοτ) αγγλικά μου. Την ρώτησα "καλά αφήσατε το βερολίνο για να έρθετε εδώ;" και μου αποκρίθηκε πως έχει βαρεθεί να το ακούει και πως και εκεί δεν είναι καλύτερα και πως έχει πεθάνει δυο χρόνια ο πατέρας της και ακόμα συμπληρώνει χαρτιά, κοντεύουν να την τρελάνουν. Δεν με έπεισε, αλλά περί ορέξεως... Μας είχαν δώσει να αφήνουμε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τη δωρεά οργάνων, ήταν η μόνη που μου είπε ότι το έχει κάνει ήδη και πως τι να τα κάνει τα όργανα της εφ' όσον θα πεθάνει.
Σε αντίθεση με όλους τους Έλληνες που ήταν είτε αδιάφοροι είτε θύμωναν μάλιστα, με αντιδράσεις όπως "να δούμε τι άλλα θα μας πάρουν" και τέτοιες αηδίες.
Στην ίδια πολυκατοικία συνάντησα επίσης μια άλλη κοπέλα που μόλις μου είπε ότι είναι γεννημένη το '70 μου έφυγε το κλαπέτο. I mean, dude, come on. Εγώ θα είμαι έτσι σε 5 χρόνια. Κορμάρα, πανέμορφη, μιλφάρα ολκής τι να λέμε τώρα. Αξιαγάπητη επίσης, με έναν γάτο 19 χρονών δίδυμος του Φέι φέι- κοίτα και εγώ το σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει σωστά σ' αυτό το σπίτι που αυτή μοιάζει με 30 και είναι 40 και ο γάτος είναι 19. Με συμβούλεψε να μην τρώω τηγανιτά και γλυκά, να γυμνάζομαι και να πίνω πολύ πράσινο τσάι. Χαίρω πολύ, ευχαριστώ δεν θα πάρω :p
Συνάντησα μόνο έναν αξιόλογο νεαρό εργένη- από τους δύο όλους και όλους, όλο κάτι γερόντια και οικογένειες και γεροντοκόρες μου τύχαιναν. Και αυτός μην φανταστείτε. Απλώς ξέρεις... στους στραβούς, ο μονόφθαλμος. Update: Χτες συνάντησα τρελό πιπίνι, πρωτοετάκι, με μεζονέτα :p
Εντύπωση μου έκανε επίσης μια κυρία ανύπαντρη, πάνω από 65, που μου περιέγραφε πόσο χάρηκε τη ζωή της και πόσο δεν της έλειψε ποτέ το να κάνει παιδιά ή να παντρευτεί. Μου έδωσε κουράγιο.
Το τελειότερο όλων, μια κυρία που ενώ στην αρχή με ρωτούσε κανονικά "ναι; ναι; ποιος είναι;" όταν της έλεγα "για την απογραφή, μου απαντούσε με φωνή παιδάκι "η μαμά μου δεν είναι εδώ!".
Επιτέλους έμαθα πως λέγεται αυτό το άσχημο σκυλάκι, το μπουλ τεριέ. Και μετά λένε για τη σφίγγα. -.-
Οι Βούλγαροι είναι πιο ευχάριστοι τύποι από τους Αλβανούς. Οι τελευταίοι είναι κάπως πιο σοβαροί και απότομοι, ενώ οι πρώτοι ευδιάθετοι και ευγενικοί.
Σήμερα, τελευταία μέρα απέγραψα ένα πακιστανό. Ναι, το σπίτι μύριζε πακιστανίλα. Μου έχουν ξανατύχει άλλη μια φουρνιά πακιστανούς, αλλά η σπιτονοικοκυρά μου είπε ότι δεν θα αντέξω την μπόχα και επίσης ότι είναι μια ντουζίνα που πάνε και έρχονται και δεν ξέρουν ελληνικά. Το ξέρω ότι είχα χρέος να τους απογράψω, αλλά ευχαριστώ, σάμπως και δεν θα μπορέσω.
Σήμερα για τρίτη φορά δεν με εξυπηρέτησαν, σε μια οικογένεια, που πάντα τους πετυχαίνω μέσα. Μου άνοιξε πάλι ο ορισμός του βουβαλόπαιδου, που με προέτρεψε να περάσω στις 10 το βράδυ, όταν του είπα ότι είναι η τελευταία μέρα. Γιατί αγάπη μου να περάσω 4η φορά; Πέρασα και την Κυριακή και η μάνα σου μου είπε πως δεν γίνεται τώρα και να περάσω άλλη στιγμή, δεν μου είπε όμως ποια. Εσύ, ολόκληρος μαντράχαλος, δεν ξέρεις να μου πεις τα της οικογενείας σου; Και άντε και πες ότι δεν ξέρεις που γεννήθηκε η μαμά και ο μπαμπάς- ποιος δεν το ξέρει αυτό άραγε;- τηλέφωνο δεν έχουν να τους πάρεις; Βρε ουστ.
Χτες για πρώτη φορά με έβαλαν να τους απογράψω στην εξώπορτα. Μία φιλιππινέζα, που μάλιστα μου άρπαξε το έγγραφο για να το δει, μου έκλεισε την πόρτα πίσω της και το περιεργαζόταν περί τα 3' με μένα να την περιμένω απ' έξω.

Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που μου λένε ότι κάνουν αυτή τη δουλειά και 2η φορά. Επίσης δεν καταλαβαίνω την ιδέα της απογραφής, όταν θα μπορούσαν να ορίσουν ένα χρονικό όριο που μέσα σ' αυτό θα ήταν π.χ. υποχρεωτικό ο καθένας να καταθέσει τα χαρτιά αυτά συμπληρωμένα σε ένα κεντρικό σημείο κάθε πόλης και από εκεί να έπαιρνε ένα αποδεικτικό, το οποίο π.χ. θα κατέθετε στην εφορία. Θα μου πεις, οι μετανάστες.... Να, εμένα π.χ. μου ξέφυγαν τουλάχιστον μια ντουζίνα πακιστανοί, για να μην συζητήσω τους Έλληνες που δεν βρήκα ποτέ, επειδή δουλεύουν μέχρι τις 10-11 το βράδυ. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η πιο ευφυής λύση για να μετρήσουν τον εθνικό πληθυσμό, αλλά η μέθοδος πόρτα-πόρτα μου φαίνεται εντελώς ηλίθια και ανώφελη.

Το αυτό.

2011-05-22T22:14:00.002+03:00

Holly Golightly: You know those days when you get the mean reds?

Paul Varjak: The mean reds, you mean like the blues?

Holly Golightly: No. The blues are because you're getting fat and maybe it's been raining too long, you're just sad that's all. The mean reds are horrible. Suddenly you're afraid and you don't know what you're afraid of.

Random

2011-05-06T17:58:00.002+03:00

Τι παίζει με τις δεσποινίδες που βάζουν μεταξύ τους "in a relationship" στο facebook; Ιτ σαπόζντ του μπι φάνι;

Όταν αποφασίζεις να γυμναστείς πρέπει να βάλεις πρόγραμμα. Εγώ έχω καταλήξει ότι αν δεν πάω μεταξύ 3-4 στο κολυμβητήριο, δεν θα πάω άλλη ώρα. Μια φορά πήγα στις 7 και ξέχασα την πετσέτα μου.

Πάνω σ' αυτό το μοτίβο, προχτές ξέχασα δύο φορές το κινητό μου. Δηλαδή, έφυγα από το σπίτι, αντιλαμβάνομαι ότι το ξέχασα, επέστρεψα, καθυστέρησα για να βάλω μια ζώνη και το ξαναξέχασα.

Τελευταία έχω restless leg syndrome. Δηλαδή γενικά έχω, αλλά συνήθως με πιάνει όταν αγχώνομαι για κάτι. Εννοείται δεν ξέρω αν είναι restless leg syndrome. Έτσι λέω.

Τα καινούργια mcdonalds στο Σύνταγμα μ' αρέσουν πάρα πολύ. Χτες έφαγα μόνη μου και είναι νομίζω η πρώτη φορά που τρώω κάτι μόνη μου έξω στην Ελλάδα. Πάντα ντρεπόμουν, ακόμα και αν πρόκειται για γρήγορο φαγητό. Αλλά το "μπαρ" που έχει βάλει είναι τέλειο, σε προσκαλεί να φας μόνος σου και να χαζεύεις τον κόσμο που περνάει βιαστικός το φανάρι. Επίσης πολύ έξυπνη κίνηση η κλειδωμένη τουαλέτα- αν και μπορείς να περιμένεις να βγει κάποιος για να μπεις.

Στο χθεσινό μάθημα ο καθηγητής που μας μιλούσε για την ορθοπαιδική- τραυματιολογία, είχε επί 5' την εικόνα του Freud, αναλύοντας το αν ο Freud θα αισθανόταν ικανοποιημένος που μετά από τόσα χρόνια μιλάμε γι' αυτόν και πως αφού αυτός είναι ο τρόπος που περνάει κάποιος άνθρωπος στην αθανασία, αν εν τέλει το χαίρεται. What the fuck dude, he's dead.

Πριν λίγο καιρό το νι έκανε παράπονα ότι δεν προσέχω καθόλου το φυτό που μου έχει πάρει- ένα κίτρο μάλλον, είχε κάτι μικρά πορτοκαλάκια όταν μου το έφερε- και ότι δεν το αγαπάω. Για να το αγαπάω και να το φροντίζω, πήγα στη λαική και αγόρασα μία τριανταφυλλιά, μια γαρδένια, έναν πανσέ, ένα σκυλάκι και δύο βασιλικούς, να τα προσέχω όλα μαζί. Να ομορφύνει και το μπαλκόνι λίγο.

Μετά πήγα στο jumbo και πήρα αυτή την πορτοκαλί πολυθρόνα, να κάθομαι στο μπαλκόνι και να τα χαζεύω.

Αλλά επειδή από το πολύ το χάζεμα θα βαριόμουν, χτες έκανα φορμάτ στο μικρό μοβ νετμπουκ, για να χαζεύω και εκεί. Απάρεντλι το φορμάτ θα γίνεται πλέον και από μογγόλους, αφού έτρεξα τα καινούργια windows κανονικά, μέσα από τα προηγούμενα που είχα μέσα- δηλαδή δεν έκανα μπουτ από την αρχή.

Χτες επίσης που μεταφερόμουν όλη μέρα με το μετρό αντιλήφθηκα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν ξέρουν ότι πρέπει να καθόμαστε δεξιά στις σκάλες.

Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα, αλλά έλεγα στη μαμά μου για το νι και πως ξέρει γενικά για όλα τα πράγματα, για τη φύση π.χ. και τα φυτά και τα πουλιά και μου λέει "ε, αφού έχει μεγαλώσει βόρεια" και συνέχισα λέγοντας της πως ξέρει όμως και ψάρεμα και πως γι' αυτό τον ερωτεύτηκα, επειδή τα ξέρει όλα. Και μου είπε για εκείνη τη φορά που είχε μαλώσει πολύ με τον μπαμπά μου όταν τα είχαν ακόμα και είχε πάει διακοπές με τους γονείς της κάπου και τη φλέρταρε ένας. Τον ρωτούσα, ξέρεις από ψάρεμα; Όχι, μου έλεγε. Ξέρεις από φωτογραφία; Ούτε. Ε, τι σκατά ξέρεις- θα του έλεγε αν της το επέτρεπαν οι τρόποι της. Έτσι και ο μπαμπάς σου τα ήξερε όλα. Ναι, και είδες που καταλήξατε, της είπα.

Τέλος, το σουκού που μας πέρασε τραγουδούσε ο αγαπημένος Φοίβος στο Passport, ένα συναυλιακό χώρο που άνοιξαν σε ένα παλιό σινεμά. Ήθελα να πάω, αλλά πήγα μια φορά να τον δω φέτος, φτάνει. Αν πήγαινα όμως, είχα αποφασίσει να του γράψω επιτέλους ένα γράμμα που μέσα σ' όλα θα τον ρωτούσα αν είναι τρομπαδούρος. Don't ask.

Σήμερα στον οδοντίατρο όσο διάβαζα τη συνέντευξη της προέδρου του σωματείου των εκδιδομένων σ' ένα παλιό Έψιλον, η Λαμπίρη είχε ένα θέμα για την ταφή του Βέγγου. Ρώτησα περί τίνος τη μαμά μου και μου είπε ότι μάλλον ήθελε να τον κάψουν γιατί μεταφέρουν τη σωρό του στη Βουλγαρία- δεν ορκίζομαι γι' αυτές τις πληροφορίες, όταν διαβάζω κατεβάζω ρολά. Μια μεσήλικη κυρία ρώτησε και αυτή περί τίνος και χώθηκε στη συζήτηση. Άρχισε να ενίσταται και να αναρωτιέται "γιατί τότε τον έψαλλαν αφού ήθελε να καεί, αφού δεν το επιτρέπει ο θεός" και άλλα τέτοια. Ήθελα να της πω καμιά κουβέντα, αλλά κρατήθηκα. Αν υπήρχε κόλαση, κάτι τέτοιες κυράτσες θα έκοβαν εισιτήριο πρώτες πρώτες.

HIV, αρέσει πολύ

2011-04-26T21:03:00.002+03:00

Περπατούσα στην Ερμού με την κολλητή μου και χαζεύαμε στα μαγαζιά, zara, mara και κακό συναπάντημα, όταν ένα βήμα πριν μπούμε στο pull and bear μας σταματάει εντόνως ένας κύριος, γύρω στα 35-40, κάπως ταλαιπωρημένος, με τεράστια γυαλιά ηλίου και χωρίς δόντια και μας αρχίζει το τροπάρι με φωνή πρεζάκι:

-Γεια σας κορίτσια, 10'' από τον χρόνο σας θέλω, πουλάω εδώ κάποια φυλλάδια για τους οροθετικούς... Καταρχάς γνωρίζεται τον όρο;

- Ναι, φυσικά.

-Ωραία, εγώ δεν θα σας πω ψέματα, και εγώ οροθετικός είμαι και πουλάω αυτά τα φυλλάδια για να μπορέσω να ζήσω... Ήμουν σεφ και τώρα δεν μπορώ να δουλέψω πουθενά, καταλαβαίνετε, το κάνω αυτό για να μην ζητιανεύω...

- (Γνέψιμο του κεφαλιού σε στυλ "good for you my good man")

-Παρεμπιπτόντως τέλειες οι μπαλαρίνες σου κοπελιά- απευθυνόμενος προς τα μένα

-Ευχαριστώ, να 'σαι καλά.

-Που λέτε, έχουν 4 με 5 ευρώ, δεν είναι ακριβά, και έτσι όπως είστε δύο, μπορείτε να πάρετε ένα, έχουν 4-5 ευρώ, δεν είναι ακριβά ... etc etc

Ας κάνουμε εδώ μια παρένθεση. Πρώτον εγώ μεγάλωσα στην Σωτήρος. Η Σωτήρος είναι ο αντίστοιχη Ερμού του Πειραιά. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: 1. Αυτούς τους ανθρώπους με τα φυλλάδια παντός περιεχομένου τους συναντούσα ακόμα και στην καθημερινή μου επίσκεψη στο ψιλικατζίδικο, 2. Είμαι προγραμματισμένη να τους αγνοώ, ακόμα και αν έχουν κάτι που πραγματικά χρειάζομαι, που εδώ που τα λέμε, hello, το ίντερνετ έχει εφευρεθεί εδώ και μια δεκαπενταετία, δεν έχεις να μου πουλήσεις τίποτα που δεν μπορώ να βρω εκεί. Παρακάτω.

- (η κολλητή μου) Εγώ δεν έχω καθόλου χρήματα μαζί μου.

Όλοι ξέρουμε ότι είχε χρήματα μαζί της. Γυρνάει και σε μένα. Ας κάνουμε άλλη μια μικρή παρένθεση για να σας ενημερώσω πως το νι την τελευταία φορά που είχαμε βγει έξω μου είχε πει πως ένας ευγενικός τρόπος να απωθείς του επαίτες είναι να λες πως "δεν σου περισσεύουν", γιατί τότε λες την αλήθεια. Το θεώρησα brilliant ιδέα, όταν μάλιστα πράγματι δεν μου περισσεύουν και ο πατέρας μου με χρηματοδοτεί με το στανιό και δουλειές δεν υπάρχουν, you know φίλοι μου, δεν ξέρω αν το θυμάστε αλλά πριν κάτι χρόνια είχα τη φαεινή ιδέα να σπουδάσω ψυχολόγος. Οπότε απαντάω, με περισσή ειλικρίνεια:

-Και εμένα δεν μου περισσεύουν, φοιτήτρια είμαι, δεν έχω δουλειά και ότι χρήματα έχω μου τα δίνει ο πατέρας μου...

Κάπου εκεί κάτι πρέπει να πήγε πραγματικά λάθος. Κάτι είπα που δεν του άρεσε καθόλου. Το ύφος του έγινε ξαφνικά πολύ θυμωμένο και μου απαντάει μετά από παύση δύο δευτερολέπτων:

-Να σου πω κάτι;.... Χέστηκα που είσαι φοιτήτρια και χέστηκα που σου δίνει λεφτά ο πατέρας σου! Εμένα η μάνα μου αυτοκτόνησε το '93 και ο πατέρας μου το '97, που θα μου πεις κιόλας ότι σου δίνει λεφτά ο πατέρας σου! Χέστηκα! Τι με κοιτάς έτσι;

-Σε κοιτάω, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου μιλάς έτσι, ενώ έχεις την ανάγκη μου...

-Δεν έχω καμία ανάγκη σου!!! Σκύλα!!! (το τελευταίο δεν το άκουσα, μου το είπε η φίλη μου, εγώ είχα μπει ήδη στο μαγαζί)

Τέλος πάντων, υποθέτω ότι αυτά είναι τα αστεία του πολέμου, που θα τα θυμόμαστε μετά και θα γελάμε. Εννοείται ότι έκλασα μέντες ωστόσο και δεν βγήκα από το μαγαζί παρά μόνο όταν δεν ήταν στο οπτικό μου πεδίο.

Σήμερα πρέπει να είστε πολύ περήφανοι για μένα, γιατί πήγα κολυμβητήριο. Για κάτι που λέω εδώ και 1 χρόνο πως θα κάνω- το νι λέει πως έχω πει τη λέξη "κολυμβητήριο" περισσότερο από όλους τους Έλληνες μαζεμένους, χωρίς να έχω πάει ποτέ- ε, όσο να 'ναι μπράβο μου. Εντάξει, έκανα ένα τέταρτο και ψόφησα βέβαια. Αλλά πρέπει να λάβετε υπόψη σας πως πήγα με το ποδήλατο, οπότε έκανα έξτρα γυμναστική. Εγώ πάντως τις τελευταίες μέρες έχω βρει μία νέα άσκηση για τα χέρια που είναι και πάρα πολύ εύκολη, και δένεσαι με το κατοικίδιο σου, και δεν στοιχίζει τίποτα! Θα χρειαστείτε ένα γάτο 7 κιλών και τίποτα άλλο.

Επίσης τελευταία ασχολούμαι με το φτιάχνω κοσμήματα από cernit- "κανονικά", όχι σαν εκείνα που είχα κάνει πριν κάτι βδομάδες liou-b :p- και από υγρό γυαλί- όχι μαζί αυτά τα δύο υλικά, απλώς με αυτά τα δύο υλικά- και ο περίγυρος είναι κάπως ενθουσιασμένος και με προτρέπει να αρχίσω να τα πουλάω. Εγώ πάλι αισθάνομαι πως βρωμάει ο τόπος.

Αυτά.

25 χρόνια επιτυχίες (νοτ)

2011-04-16T00:02:00.010+03:00

"με αφορμή τα γενέθλια που έχω το Σάββατο και καθώς κλείνω λίγο πολυ το ένα τρίτο του προσδοκιμου ηλικίας αποφάσισα να κάνω μια ανάρτηση στο blog μου που να μιλάτε εσείς για μένα.

αυτή η φαεινή ιδέα μου ήρθε κάνοντας μπάνιο, όπως οι περισσότερες- δουλεύει και με πλύσιμο πιάτων και πλένοντας τα δόντια σου.

πρέπει λοιπόν να μου στείλετε ένα πράγμα που αγαπάτε στη συμπεριφορά μου και ένα πράγμα που μισειτε. ναι, δυστυχώς ένα που μισείτε. :p (γιατί κάτι μου λέει ότι η ομοφωνία θα με βγάλει υστερικη;)

λοιπόν μη με κλάσετε, ξέρω τώρα σκέφτεστε "δεν μας χεζεις ρε Νταλάρα", αλλα εσάς έχω στη ζωη γι αυτο βουλώνετε και πείτε."

"βουλώνετε και πείτε. μαλιστα. καλα καταλάβατε τι εννοώ. α, μην στείλετε εδω, σε ξεχωριστό μήνυμα η κάθε μια!"

φ.φ. (τρίτη χρονολογικά φίλη μου, αν και απείχε σχολικές ημέρες σε σύγκριση με τη ν.δ. και την α.φ. παρακάτω η αληθινή της απάντηση που προήλθε κατόπιν πιέσεως, αυτή ήταν η πρώτη της αντίδραση)

"ti malakies einai aytes?? kane k leukwma reee!!!!!elattwse ta bania giati kanei gloup o egefalos!!!....k nai ...de mas xezeis re dalara!!?? :P oxi edw!!rezili 8a se kanoume...ena omadiko 8apsimo!!!"

α.φ. (δεύτερη χρονολογικά φίλη μου, σε απόσταση αναπνοής από την ν.δ. οικονομολόγος, το φυτό της παρέας. πιθανό μότο ζωής "πάντα ξεσκίζομαι στο διάβασμα με δίχως κέρδος κέρατα". απολύτως ισορροπημένη, κάτι ανάμεσα σε cyborg και νεκρό, η πιο αξιοπρεπής φίλη που έχω σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες, μία πραγματική αγία. εκτός και αν φέρει το φτυάρι μαζί της. σισισισισις.)

"kalo: gelas poly tha elega! kako: tsirizeis mesa sto ayti mou!!!!! are these good enough??"

β.δ. (δεύτερη φίλη παν/μίου, ο άνθρωπος που μου απέδειξε ότι δεν είναι όλοι οι χωριάτες βλάχοι, μεγάλη μου αγάπη. σχεδόν πάντα γλυκύτατη, ακούραστη, cool. χέστηκα από τη χαρά μου όταν μου είπε ότι θα πιάσει δουλειά στην Αθήνα. τη βλέπω σπανιότερα απ' ότι όταν ζούσε στα τρίκαλα, τρου στόρυ.)

ν.δ. (σημείωση προς ν: μαλάκα τα αρχικά σου σημαίνουν νέα δημοκρατία. συνεχίζω: πρώτη μου σχολική φίλη που έχει μείνει μέχρι και σήμερα, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, wannabe chef, προς το παρόν συντάκτης γαστρονομίας. μιλάμε για κεραυνοβόλο έρωτα. το γέλιο που έχω ρίξει με τη νένα δεν το έχω ρίξει με κανένα. η μόνη μου φίλη που επιτυγχάνει ότι βάλει στο μυαλό της, very proud of her)

"Ότι γίνεσαι 25 σημαίνει ότι είμαστε φίλες σχεδόν δέκα χρόνια. Μ' αρέσει το κοριτσίστικο γέλιο σου μέχρι θανάτου και οι παλάμες σου παρόλο που ανήκουν σε άλλον. Δεν μ αρέσουν οι ανασφάλειες και οι υστερίες που απέκτησες με τα χρόνια. Σ' αγαπώ για το πρώτο μας ραντεβού που είχε μυρωδιά μιλκσέικ και δροσερή εφηβεία"

φ.φ. ξανά (η τρίτη όπως είπαμε σχολική μου φίλη, το πιο απρόβλεπτο άτομο που ξέρω. ποτέ δεν ξέρεις αν λέει αλήθεια ή όχι- δεν είναι ότι λέει ψέματα, απλώς κάνει συνέχεια πλάκες- ζει παράλληλες ζωές, την πραγματική και άλλες μέσα στο κεφάλι της. παραλίγο να την χάσω τελείως μετά το σχολείο, αλλά τελικά αποφάσισε να μου ξαναμιλήσει στο τρίτο έτος. τώρα κάνει την πτυχιακή της- λέει, τάχα μου- για να γίνει ότι γίνεσαι από το τεί ανακαίνισης και αποκατάστασης κτηρίων- i google that- στην πάτρα, όπου έζησε τα πιο wild φοιτητικά χρόνια απ' όλες μας. είναι εκεί για μένα όποτε θέλω να χορέψω και να τα σπάσω, δυστυχώς γι' αυτήν είμαι περισσότερο γριά απ' ότι θα έπρεπε και αυτό συμβαίνει σπάνια.)

"maresei to adifatiko s.... mia xazoviola oreksath xorophdiara xaxaoula gelopordaklou-8limmenh, downiara.

klapsomouna variestimenh,griniara, agapw th muth s giati einai to pio kainourgi panw s, k misw ta siderakia giati 8a kanoun ta dodia s pio kainourgia apo th muth s !! sa to kwlarini tipota vevaia!!"

μ.σ. (η τελευταία φίλη χρονολογικά, και αυτή του παν/μιου, αλλά έχουμε περάσει αρκετό καιρό μαζί ώστε να με έχει δει στα πολύ κακά μου- και η Α. τα ίδια περνούσε, δεν την είδα να παραπονιέται, άντε, το μόνο που είπε είναι τσιρίζω μέσα στ' αυτί της, ενώ είχε να πει, ουουουουου- είναι μετά από μένα η πιο κομπλέξα γκόμενα που ξέρω, αλλά όπως πάντα σ' αυτές τις περιπτώσεις με τους κομπλεξικούς, τρυφερή σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, αρκεί να μην την αγκαλιάσεις, γιατί δεν μπορεί τις πολλές αβρότητες. όπως περιγράφει και παρακάτω η φιλία αυτή δεν εξηγείται, εγώ είμαι υστέρω, αυτή είναι ήσυχη, εγώ είμαι αγκαλίτσας, αυτή σταυρωτό φιλί και πολύ μου και καλά μου. είναι ο άνθρωπος που έχω για παρηγοριά, γιατί το χάλι μας στη ζωή περπατάει παράλληλα- γράφτηκα όμως πρώτη στο ταμείο ανεργίας, που θα μου πεις ότι είμαι αναβλητική, how about that bitch? με τρώει και την τρώω στη μάπα big time, αφού την φιλοξενώ και με φιλοξενεί, αλλά αγαπιόμαστε σφόδρα. για να ακούσουμε λοιπόν τι μας λέει-όλα αλήθεια είναι)

"Θα ξεκινήσω απο τα αρνητικα που τα εχω κ ευκολα! :D Εισαι απο τα πιο ανοργανωτα, απρογραμματιστα κ αναβλητικά ατομα που γνωριζω..χαρακτηριστικα τα οποια απεχθανομαι, αλλα τα ελκω ανεκαθεν! Με νευριαζει απίστευτα οταν λες κατι κ δεν το κανεις..κ αυτο εχει να κανει κ με τα παραπανω..δλδ ξερω εκ των προτερων οτι οι πιθανότητες να κανουμε κατι που εχεις "υποσχεθει" την προηγουμενη μερα ειναι 60 να μη γινει, 40 να γινει! Μιλάμε για δεδομένα πράγματα!:P Επίσης ξερεις οτι εισαι αποτομη και αγενης εκει που δεν πρεπει, δλδ στους οικειους σου..αντι να εισαι στον υπολοιπο άγνωστο κοσμο, οπου εκει συνηθως κοτευεις, ακομα κ αν ενοχλεισαι.... Είσαι βαριεστημενο ατομο γενικα..κ στο λεω εγω! Φαντασου σε τι επιπεδα μουχλας και καταθλιψης πεφτεις κατα καιρούς.... Επίσης εισαι εξαρτημενη απο το ιντερνετ κ το i phone...Τι σπαστικο θεε μου...Κ καλα στο σπιτι σου, κανεις οτι γουστάρεις υπο το καθεστος της μουχλας σου..Οταν βγαινουμε ομως εξω με καποιον ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ και ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ γιατι κατι τετοια δειχνουν στον αλλο οτι βαριεσαι!!!!! Αν ισχυει κατι τετοιο κανε κάτι (αλλο) γι αυτο! :P Καλά το οτι εισαι υστερω τα ξερεις, δε χρειαζεται αναλυση! Και πορναρα εισαι, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια! Αυτα νομίζω ειχα να πω στα αρνητικα..αααα εχω κ ενα τελευταιο..Καποιες φορες εισαι υπεραναλυτικη- too much information- κ αυτό το εχεις κυριως οταν μιλας με ξενους ανθρωπους..ω θεε..τι ανωμαλία..! Από κει κ περα..οπως βλεπεις συμβιβαζομαι! Χαχα! Κολλήσαμε ανευ λογου κ αιτιας..ηταν μοιραια αυτη η σχέση! :P Για μένα εισαι ο πρωτος ανθρωπος μετα το γκομενο που θα στραφω (κ αν προκειται για γκομενικο κ κλάψα, πραγματικά ο πρωτος!) γιατι (συνηθως) θα με ακουσεις κ γιατι κυριως θα με παρηγορησεις..Ειναι ο καφες της παρηγοριάς κ ειναι κ ο ανθρωπος της παρηγοριας! :P Εσυ για μενα εισαι αυτος! Και με σπιτωνεις κιολας! Οσα ευχαριστώ κ να πω γι αυτο δε φτανουν. Αδερφή μου σε νιωθω μαρη..τι να λεμε τωρα..αυτο τα συμπεριλαμβανει ολα! Κ επισης εγω σε εχω μια..! Πουλους τωρα..πολυ σε εκθειασα! :P"

Λείπει η Ν.Μ., απ' ότι ενημερώθηκα από το κοντρόλ είναι στην Πάτρα που ορκίζεται η αδερφή της. Δεν υπάρχει άλλο άτομο που να έχω θελήσει να βρω στο τηλέφωνο και να έχω δυσκολευτεί όσο η Ν. Κάπου το παρατάει και το ξεχνάει- έχει τύχει να συμβεί και για ολάκερες διακοπές χριστουγέννων. Την αγαπάμε γιατί της κολλάνε έμμονες ιδέες, τις οποίες δεν θα ντραπεί να σου τις ενσωματώσει και να τις κάνεις τμήμα σου, με τη γλυκύτατη και τσιριχτή φωνή της. Μονίμως αγχωμένη ότι κάτι δεν πρόλαβε, τις περισσότερες φορές βγαίνει αληθινή- λίγες μέρες πριν δώσει τα χαρτιά της για πτυχίο, ανακάλυψε ότι της λείπει ένα επιλεγόμενο, τελικά το έδωσε την επόμενη μέρα, ευτυχώς ήταν εξεταστική. Δουλεύει στην πόλη μου, αλλά τη βλέπω σπανιότατα καθώς μένει στου διαόλου. Λατρεύω να την αποκαλώ "οικογενειάκια", γιατί η οικογένεια της είναι η προέκταση του εαυτού της. Πως είμαι εγώ, καμία σχέση.

Εννοείται ότι έχω και άλλους ανθρώπους στη ζωή μου που θεωρώ φίλους μου ή που υπερλατρεύω, όπως η ξαδέρφη μου που είναι σαν αδερφή μου και οι άλλες μου ξαδέρφες, ή ο πόρδακλος ο αδερφός μου, όμως αυτοί δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί, νομίζω ότι η ξαδέρφες μου θα ντραπούν να πουν κακά πράγματα και ο αδερφός μου δεν θα ξέρει που να τελειώσει... Έχω επίσης νέες φίλες, όπως η αγαπημένη Jo, ή η Κ. που όμως δεν με ξέρουν ακόμα τόσο καλά ώστε να ξέρουν πολλά αρνητικά μου (ΕΛΠΙΖΩ). Και τέλος όπως όλοι ξέρουμε είναι και το νι, αλλά αυτό με έγραψε στα παλιά του παπουτσάκια όπως πάντα.

Λοιπόν, happy 25 me, with ups and downs.

Το μουνάκι της Βάνας Μπάρμπα έσταξε και στο όνειρο μου

2011-04-01T12:14:00.001+03:00

(σημ. ο τίτλος είναι "κλεμμένος" από εδώ και μια που το αναφέρω, ξέρετε ότι εγώ σε άλλα blogs δεν έχω υπάρξει ποτέ επιθετική ή προσβλητική, και αυτό ακριβώς δεν είναι προσβολή ή επίθεση, αλλά απλά απορία: είναι αστείο; απάρεντλι νατάσσα'ς μουνάκι κιπ απ δε γκουντ γουόρκ, κάποιοι σε βρίσκουν αστείο, εγώ σε βρίσκω λίγο κακόγουστο και όχι αστείο, αλλά είμαι σίγουρη ότι χέστηκες κιόλας, στο κάτω κάτω σου κάνω 5 σειρές διαφήμιση)

Ναι, καλά το καταλάβατε, θα ξαναδιηγηθώ όνειρο που είδα, αν και ο Bob Grill προς μεγάλη μου λύπη δεν είχε πολύ επιτυχία και κρίμα.

Λοιπόν βρίσκομαι στο λιμάνι του Πειραιά και οδηγάει η μαμά μου- η μαμά μου δεν οδηγάει, αν και έχει δίπλωμα, αλλά όπως και να έχει όλα σ' αυτό το όνειρο όλα είναι τρομακτικά φροϋδικά ερμηνευμένα. Φτάνουμε έξω από τον ηλεκτρικό και θα έπαιρνα λέει ένα πλοίο για την Κρήτη, η ώρα ήταν 23:30 και είχε ένα της Ανέκ, από αυτά της κακιάς ώρας- λες και εκτός του "έλυρος", έχει και της καλής.

Κλείνω εισιτήριο και πάω κατευθείαν στον γκισέ να δω αν έχει καμπίνα, γιατί δεν θα την πάλευα με το σαπιοκάραβο. Η κοπέλα μου λέει ότι "δεν έχει". Αλλά επειδή συνήθως σου λένε να δώσεις το όνομα σου σε λίστα αναμονής και αυτή δεν μου το είπε, της το λέω εγώ. Και μου λέει "Έχω μία θέση" σαν να μη μου είχε πει ποτέ ότι δεν είχε. Και βλέπω πως με γράφει σε μία τετράκλινη με άντρες. Δηλαδή είδα σίγουρα ένα αντρικό όνομα και υπέθεσα ότι και οι υπόλοιποι είναι άντρες, γιατί δεν ξέρω αν έχετε πάρει ποτέ καμπίνα- κρεβάτι σε πλοίο, αλλά συμβαίνει το προφανές, βάζουν σε ένα δωμάτιο μόνο άντρες ή μόνο γυναίκες.

Τέλος πάντων, παίρνω την κάρτα μου και αρχίζω να περιφέρομαι στο πλοίο. Ώσπου φτάνω στον προθάλαμο της φρίκης. Φτάνω λέει σε ένα προθάλαμο που είχε ένα καναπέ και τρεις πόρτες. Η πρώτη δεξιά είχε αυτούς που αργότερα η Βάνα μου ονόμασε "ναρκωμανείς". Η μεσαία φάτσα είχε τους χαζούς και γελοίους από το καστ της Πάνια- εκεί ήταν και η Βάνα- και η αριστερή είχε τα τέρατα, παραμορφωμένους δηλαδή ανθρώπους.

Και στα τρία δωμάτια γινόταν ο χαμός, αλαλαγμός κυρίου. Όταν επιθεώρησα και τα τρία με τη σειρά, οι ναρκωμανείς και τα τέρατα με τραβούσαν μέσα με τη βία και εγώ φώναζα να με αφήσουν. Το πάνελ της Πάνια ήταν πιο κουλ. Τη Βάνα δεν την είχα δει, σκάει μύτη τώρα.

Λαχανιασμένη από την τελευταία απόπειρα των τεράτων να με χώσουν στο δωμάτιο τους, ήμουν στο προθάλαμο όπου έρχεται η Βάνα και κάθεται μαζί μου στον καναπέ. Μου λέει με τη βαθιά αισθαντική φωνή της "Δεν κάνουμε πράγματα....". Όχι, εντάξει, ψέματα, δεν μου είπε αυτό. Μου λέει λοιπόν "πως κάνεις έτσι; το ξέρω ότι είναι χάλια η κατάσταση, αλλά ακόμα και αν βρεθείς σε κάποια από αυτά τα δωμάτια δεν έχεις παρά να κάνεις αυτό" και βάζει το χέρι της μέσα στο μουνί της και μετά πετάει τα ζουμιά στο πρόσωπο της. Δεν ενημερώθηκα από το κοντρόλ αν πρόκειται για αυθεντικό σκουίρτιν' ή για απλά χύσια, αλλά έτσι έγιναν τα πράγματα. Και της απαντώ "τι λες παιδί μου που θα κάνω τέτοια πράγματα εκεί μέσα, εγώ ούτε να βρεθώ δεν μπορώ, πόσο μάλλον αυτό!".

Με τα πολλά την ακολουθώ στο δωμάτιο της με το πάνελ της Πάνια όπου ήταν ιδιαιτέρως ήσυχοι, απλώς κάνανε κάτι χαζομάρες όπως συνήθως. Και εκεί είχε ένα καναπέ. Και μια τηλεόραση. Κάθομαι λοιπόν ήσυχη στη γωνιά μου μέχρι που βλέπω μια φουντωτή γάτα να έρχεται. Αφού την χάιδεψα αρκετή ώρα συνειδητοποιώ ότι μου μιλάει το νι που καθόταν στον καναπέ. Μου λέει "δεν την αναγνωρίζεις; είναι η λουσία". Του λέω εγώ "μα πως....". Μου λέει "α, καλά, δεν ξέρεις τι ιστορίες έχω ακούσει...", εννοώντας πως έχει ακούσει απίθανες ιστορίες για γάτες που χάνονται και βρίσκονται ξανά στα πιο απίθανα μέρη.

Ήμουν τρομερά χαρούμενη. Θα έβαζα τη Λουσία μέσα στην τσάντα μου- κουβαλούσα τη σχολική μου τσάντα, αυτή δηλαδή που παίρνω πάντα στα τελευταία μου ταξίδια στο Ρέθυμνο- και θα την έπαιρνα ξανά σπίτι. Ο Φέι Φέι θα ήταν ευτυχισμένος.

the end.

Σε δεύτερο όνειρο, αφού ξύπνησα και ξανακοιμήθηκα, είδα πως κατέβηκα από το πλοίο- για κάποιον λόγο μας άφησε πάλι Πειραιά- και πως έβαλα τη Λουσία μέσα στην τσάντα. Και πως πήρα το λεωφορείο για το σπίτι με τη μουσούδα της να με κοιτάει από το ανοιχτό φερμουάρ.

Γενικά δεν τα πάω καθόλου καλά ούτε με τους χωρισμούς, ούτε με τους αποχωρισμούς. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σ' αυτούς, τους κατά συνθήκη χωρισμούς, τους αναγκαστικούς, τους βίαιους. Αυτούς που αντιμετωπίζω πάντα με μια ελαφριά κίνηση των ώμων προς τα πάνω, επειδή δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι έχασα κάτι που αγαπούσα τόσο πολύ. Τη Λουσία δεν την πένθησα ποτέ. Επειδή δεν την είδα ποτέ να πεθαίνει. Στην καρδιά μου βρίσκεται πάντα εκεί έξω ή την έχουν μαζέψει σε κάποιο σπίτι. Και σκέφτομαι πάντα, όποτε πλησιάζω το σπίτι του νι, ότι θα τη δω σε κάποιο παρκάκι να χουζουρεύει στη χλόη.

Η μετάλλαξη των τρομπαδούρων, σιχαμένοι "Η επιστροφή"

2011-03-21T02:32:00.001+02:00

Θυμάστε ΑΥΤΟ;

Ένας χρήσιμος οδηγός, που όλοι αγαπήσαμε, μία μοναδική καλοκαιρινή ιστορία.

Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα χειρότερο είδος, τους σιχαμένους τρομπαδούρους. Δεν είναι ούτε ακριβώς σιχαμένοι- δες ΕΔΩ για τον κλασσικό σιχαμένο- αλλά ούτε και ακριβώς τρομπαδούροι. Είναι κάτι ανάμεσα. Σαν τούτο δω το βλογκ.

Λοιπόν αρχικά ας μιλήσουμε για την γνωστή υπόθεση πως οι άντρες θέλουν να χώνουν το πιπί τους όπου βρουν γιατί είναι γενετικά προγραμματισμένοι έτσι και μπλα μπλα μπλα. Πάνω σ' αυτή την επιθυμία και σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες που θέλουν τις γυναίκες να θέλουν γάμο και παιδιά, οι άντρες μπερδεμένοι και κουρασμένοι σκαρφίστηκαν διάφορους τρόπους για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Γνωρίζουν π.χ. μια κοπέλα και ενώ σκέφτονται νιομ νιομ νιομ τι γαμάτα που θα ήταν να τη γαμήσουν πάνε και μπλέκουν μέσα σ' όλο αυτό το ξεκάθαρο συναίσθημα, ενθουσιασμούς, εκφράζουν διαφορετικές επιθυμίες, σε κάνουν εν ολίγοις να πιστέψεις πως δεν θέλουν μόνο την κωλάρα σου, αλλά και το μυαλό σου. Ενώ στην ουσία αυτά είναι πίπες ολκής, θέλουν μόνο την κωλάρα σου και το γεγονός ότι είσαι γαμάτη γκόμενα είναι απλά το προσωπικό τους μότζο, αφού όπως και να είσαι στο τέλος θα σου φερθούν το ίδιο. The word here is "skata".

Ας μην γελιόμαστε κύριοι, ο πιο εύκολος τρόπος για να πηδήξεις μια γκόμενα είναι να της πεις αυτά που θέλει να ακούσει. Και όσο αυτή η γκόμενα δεν σου κάθεται τόσο εσύ επιμένεις σ' αυτά που θέλει να ακούσει. Επιμένεις τόσο πολύ ο καημένος που στο τέλος τέλος τείνεις να τα πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Όλα αυτά μέχρι να τη γαμήσεις, τότε όλα ξεκαθαρίζουν μέσα σου, αντιλαμβάνεσαι ότι όλη αυτή η ιστορία είναι για τον πούτσο στην κυριολεξία και εκεί αρχίζουν οι αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις και ο οτινανισμός.

Οι λόγοι που μπορείς να εκφέρεις για να δικαιολογήσεις την απουσία του ενθουσιασμού άπαξ και μπει η κάλτσα στο συρτάρι είναι πολλοί και μετά από κάποια φάση προβλέψιμοι.

Κακά τα ψέματα, κανείς σας δεν θέλει μια γκόμενα που πραγματικά ενθουσιάστηκε μαζί σας, έτσι δεν είναι;

Όλοι θέλετε εκείνη την καριολίτσα που θα σας πηδήξει και θα εξαφανιστεί για ένα δεκαήμερο αφήνοντας σας να αναρωτιέστε τι σκατά έγινε και μήπως δεν ήσασταν αρκετά καλοί. Γιατί αυτό βασικά θέλετε, αυτό το μαζοχιστικό συναίσθημα είναι που μπορεί να σας ξεμπλοκάρει από το ψέμα της υπόθεσης, ο στίβος του να αποδείξετε πως είστε αρκετά καλός, μέχρι φυσικά να σας θελήσουν, γιατί ακόμα και οι καριόλες έχουν ψυχή και μέχρι φυσικά το αναμενόμενο "πάρτα καριόλα, σούρσου στα πατώματα για μένα" με τη χαρακτηριστική συνοδεία ροχάλας.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι στην όλη ιστορία είναι το ως που είστε ικανοί να φτάσετε μέχρι να κερδίσετε μια γκόμενα που σας φτύνει, μόνο και μόνο για να τη φτύσετε μετά.

Εγώ δεν έχω ζήτημα, έχω καλές άμυνες από τη μία για τέτοιες ιστορίες και από την άλλη εμένα ο έρωτας μου ευτυχώς προέκυψε σιχαμένος με αισθήματα. Οπότε τη γλίτωσα σχετικά. Αλλά να, είναι που απορώ, που στεναχωριέμαι για εσάς, που ξέρω πως αν το όλο ζήτημα ήταν το σεξ θα είχατε τα αρχίδια να ζητάτε μόνο αυτό, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι άντρες. Εκεί έξω υπάρχουν αληθινές γυναίκες που θέλουν μόνο το πουλί σας, αλήθεια, πιστέψτε το. Γυναίκες που δεν έχουν καμία διάθεση να μπουν στο τριπάκι ότι τις θέλετε για κάτι άλλο πέρα από αυτό, μόνο και μόνο για να νιώσουν στο τέλος εξαπατημένες και ηλίθιες.

Προσπαθώ να εξηγήσω φροϋδικά το νόημα όλων αυτών, μα καταλήγω πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Το δυστύχημα είναι ότι κάπου εκεί έξω, σχεδόν πάντα, θα υπάρχουν αληθινοί άντρες γι' αυτές τις γυναίκες που πληγώσατε. Στη χειρότερη αληθινοί άντρες που απλά πήδηξαν και έφυγαν κύριοι, χωρίς παραμύθα. Στην καλύτερη αληθινοί άντρες που θα τις αγαπήσουν. Το κρίμα είναι για λογαριασμό σας.

A tribute to emotional storm

2011-03-06T18:42:00.004+02:00

Ή πως αυτό το πλάσμα που γράφει εδώ πέρα είναι κακό, μοχθηρό, αγενές. Και κάφρος.

Το άρθρο αυτό δεν έχει σκοπό να προσβάλλει κανένα, παρά μόνο τον εαυτό μου και για όσους δεν διακρίνουν την ειρωνεία πίσω από τούτο, κακό του κεφαλιού τους.

Λοιπόν έχω ξαναγράψει και παλαιότερα ότι ενώ γενικώς είμαι πολύ ευγενικός και εξυπηρετικός άνθρωπος, βοηθάω γριούλες στο δρόμο και στα σούπερ μάρκετ, είμαι πάντα μελιστάλαχτη στους ξένους και άλλα τέτοια, έχω υπάρξει πολλές φορές στη ζωή μου τρομερά αγενής. Από εκείνη τη συμμαθήτρια που ερχόταν κάθε πρωί με μαλλί αφάνα και της έλεγα "έι α. δεν έχετε πιστολάκι σπίτι σας;" (ατάκα που ενώ έχει πραγματικά ειπωθεί, θέλω να χτυπήσω τη δεκαεξάχρονη γκόμενα τόσο άσχημα που να της φύγει η μασέλα, φευ αυτή η γκόμενα είμαι εγώ), μέχρι τον κάθε κακομοίρη που θα τυγχάνει να μου κάνει ένα όμορφο σχόλιο για την εμφάνιση μου και εγώ θα τον κοροϊδέψω μέσα στη μάπα του- ή όχι και τόσο μέσα στη μάπα του.

Πραγματικότητα είναι ότι δεν εκτιμώ τίποτα περισσότερο στη ζωή μου από την ευγένεια. Μα τίποτα όμως. Μόνο που την ορίζω μάλλον διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν θεωρώ αγένεια να βρίσεις κάποιον πάνω στα νεύρα σου, όσο άσχημα και αν το κάνεις. Τελευταία ενημερώθηκα πως αν πεις σε κάποιον πως έχει μικρό πέος, ξεφεύγεις από τα όρια της αγένειας, θεωρείσαι κακός άνθρωπος και πρέπει να καείς στην κόλαση. Εγώ πάλι θεωρώ πως είναι απλώς μια βρισιά όπως όλες οι άλλες, σιγά το πράγμα στην τελική, πωωωω.

Αγένεια θεωρώ π.χ. πως ενώ έκανα γιορτή, στο τέλος ήμουν κλεισμένη μια ώρα και μάλωνα με το αγόρι μου στο δωμάτιο μου, ενώ έξω είχε μείνει ακόμα κόσμος. Αγένεια θεωρώ να σου φωνάζουν αηδίες μέσα από τα αμάξια ή ενώ περνάς από μπροστά τους στον δρόμο. Αγενείς θεωρώ τους υπαλλήλους που δεν εξυπηρετούν σωστά. Αγένεια θεωρώ να σε βλέπει η υποτιθέμενη κολλητή του γκόμενου σου και να σε αγνοεί- uber αγένεια. The list could go on, αλλά δεν θέλω να σας τρομάξω, υπάρχουν πολλά αλλόκοτα πράγματα που θεωρώ αγένεια.

Οκ, το παραδέχομαι. Αγένεια είναι και αυτό που πάω να κάνω τώρα. Αλλά ίσως, ενδεχομένως, αν διαθέτει ο καθένας το απαραίτητο απόθεμα χιούμορ να το θεωρήσει αστείο, όπως και εγώ.

Έχω ένα ζήτημα, δεν μπορώ τις φιλοφρονήσεις του κώλου. Και το αισθηματικό φλερτ. Θέλω να πω πως δεν μπορώ παρά να κοροϊδέψω κάποιον που ενώ προσπαθεί να με ρίξει μου λέει πως αν ήμουν εκεί θα μου έλεγε παραμύθια μέχρι να κοιμηθώ πάνω σε αυτοφουσκωτό στρωματάκι. LAME ALERT. Και νομίζω πως το πρόβλημα μου γίνεται μεγαλύτερο τη στιγμή που όταν εγώ θέλω αυτός ο κάποιος να μου πει παραμύθια πάνω σε αυτοφουσκωτό στρωματάκι μέχρι να κοιμηθώ, αυτός ο κάποιος λέει τέτοιες λέημ ατάκες σε κάποια άλλη γκόμενα.

Εναλλακτική ατάκα: Θα ήθελα πολύ να ήσουν εδώ. Τελεία.

Γνωρίζεις κάποιον. Σου λέει για παράδειγμα "είσαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα". WHAT THE FUCK? Φίλε έχεις καταλάβει πως ό,τι και αν πήγαινες να κάνεις έχεις χάσει το παιχνίδι; Πως εγώ εκείνη τη στιγμή μπορεί να σε θεωρώ γαμάτο π.χ. και αστείο και ενδιαφέροντα και να θέλω ξέρω γω να κάνουμε παρέα. Δεν γίνεται να μου λες αυτό το πράγμα. Μη μου λες αυτό το πράγμα. Ήταν πολύ πιο έντιμο να μου πεις πως θα έτρωγες παγωτό από τον κώλο μου... (μου το είπες, αλλά πρώτα μου είχες πει πως είμαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα, οπότε in my world doesn't count).

Εναλλακτική ατάκα: Είσαι πολύ όμορφη. (είσαι καύλα, έχεις τον πιο ωραίο κώλο που έχω δει ποτέ, etc κράτα τες για τον εαυτό σου ή κόλλησε της με την παρακάτω εναλλακτική ατάκα. και μόνο.)

Έρχεται η κολλητή μου προχτές από επίσκεψη σε γκόμενο ο οποίος την γουστάρει και προσπαθεί να την (ξανά)ρίξει στο κρεβάτι και μου λέει "αχ, δεν ξέρω και εγώ πως κρατήθηκα... μου έλεγε τόσο γλυκά πράγματα...". Και επειδή εγώ ξέρω ότι η κολλητή μου είναι χαζοβιόλα τη ρωτάω "τι σου έλεγε; να κάνετε έρωτα;". Ναι, παιδιά. Αλήθεια είναι. Της έλεγε να κάνουν έρωτα. DUDE. Come fuckin' on. Are you for real? Εμένα που με βλέπετε είμαι πολύ ρομαντικός άνθρωπος και γλυκός και ζουζουνιάρης και μιλάω και με υποκοριστικά ζώων και άλλα πράγματα που αν θέλεις μπορείς να ξεράσεις, δεν έχω πρόβλημα. Αλλά το σεξ είναι σεξ. Είναι βρώμικη υπόθεση. Δεν γίνεται να καυλώνεις με την ατάκα "θέλω να κάνουμε έρωτα". "Θέλω να σου ξεσκίσω την τέλεια κωλάρα σου" δεκτόν. "Είσαι η μεγαλύτερη καύλα που έχω δει και δεν μπορώ να σου αντισταθώ"; Και αυτό οκ. Δεν είναι τυχαίο που ο Σάκης λέει "κάνουμε έρωτα, σαν αυτό που κάνουν τα παιδιά, αληθινάαααα". Το λέει γιατί η ατάκα "θέλω να κάνουμε έρωτα" συνήθως χρησιμοποιείται από 15χρονο που θέλει να πηδήξει επιτέλους τη συμμαθήτρια του. Ο αληθινός ο άντρας δεν θα υποπέσει ποτέ σ' αυτό το επίπεδο και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ερωτευμένος, σε καμία περίπτωση.

Εναλλακτική ατάκα: Θέλω να σε γαμήσω. Απλά και καθαρά, όχι ψιθυριστά σαν να ντρέπεσαι και μαλακίες.

Και κλείνουμε με το χειρότερο όλων. "Είμαι ερωτευμένος μαζί σου" πριν την παρέλευση τουλάχιστον τριών μηνών. Ξέρεις, δεν είναι ότι μπορεί να μην είσαι ρε παιδί μου, έστω και ότι είσαι. Και αν θες σώνει καλά πες το κιόλας, εγώ δεν θα σου πω όχι, μπορεί και να μ' αρέσει στην τελική. Αλλά μην περιμένεις να σε πιστέψω. Και για την ακρίβεια όσο πιο νωρίς το πεις τόσο περισσότερο αμφιβολία θα έχω ότι ισχύει και μετά τους τρεις μήνες, γιατί μετά δεν θα ξέρω αν το εννοείς ή αν απλά συνήθισες να νομίζεις ότι είσαι. Είναι που αυτός ο ρημάδης ο έρωτας δεν είναι ωραίο πράγμα, είναι πολύ πονετικό και άσχημο και μη υποφερτό και δεν το δέχομαι ότι εσύ τον καλοδέχτηκες έτσι, τόσο σύντομα μάλιστα και γουστάρεις και μου το λες και από πάνω. Πρέπει να προηγείται μια εσωτερική πάλη, ένα "είμαι στ' αλήθεια ή νομίζω ότι είμαι;", κάτι τις τέλος πάντων. Παρόλ' αυτά και ξέρω πως θα φανεί τρομερά παράξενο, δέχομαι καλύτερα το να πει κάποιος "σ' αγαπώ", δεδομένου ότι εγώ είμαι "i love you" slut, κάποιους ανθρώπους τους αγαπώ ιδιαίτερα εύκολα, με μια χριστιανική φυσικά διάσταση και όχι απαραίτητα ερωτικά ή "για πάντα".

Εναλλακτική ατάκα: "Έχω αρχίσει να νιώθω πράγματα για σένα." Απλό και λιτό, δεν προσδιορίζεις τι, μπορεί να εννοείς πως έχεις αρχίσει να αισθάνεσαι πως θα ήταν πολύ καλή ιδέα να την πνίξεις στον ύπνο της, ποτέ δεν θα μάθουμε τι εννοούσες.

Αυτά είχα να πω, καλή mc σαρακοστή.

update: το γεγονός ότι το τραγούδι του Σάκη λέει "κάνουμε όνειρα" και όχι "κάνουμε έρωτα", γεγονός που μου ήρθε σε φλας σήμερα το πρωί που έστυβα πορτοκαλάδα τι έχει να μου πει για τους αναγνώστες μου που δεν με διόρθωσαν; είστε πολύ ευγενικοί; δεν ακούτε τραγούδια του σάκη; δεν διαβάζετε όλες τις αναρτήσεις μου, αλλά πηδάτε τις γραμμές; όλα τα παραπάνω;

3 κιλά σε 2 εβδομάδες

2011-03-01T03:36:00.001+02:00

Κανονικοί άνθρωποι, με κανονικά κιλά παρακαλούνται να ανεχτούν το γεγονός πως η φύση με γέννησε ένα αδύνατο πλάσμα που ό,τι αηδίες καταβροχθίζει δεν αφήνουν σημάδι στο πέρασμα τους.

Είμαι 1.67 και γύρω στα 47 με 49 κιλά, αναλόγως τα κέφια. Χρόοοονια τώρα. Τρώω ό,τι αηδία μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, εντάξει όχι του σκασμού, αλλά τα τρώω. Και όμως παραμένω σ' αυτά τα κιλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Τα πιο πολλά κιλά που έχω φτάσει ποτέ μου είναι τα 52. Θυμάμαι τον τρόμο μου στη ζυγαριά του φαρμακείου που με ενημέρωσε για τα μαντάτα. Οκ, εγώ το λέω πάντα ότι θέλω να παχύνω, αλλά καθήστε ρε παιδιά, ειδοποιάτε πρώτα, άιντε άιντε 52 κιλά από τη μια μέρα στην άλλη;

Έτσι ένιωσα και προχτές όταν ανέβηκα και ενημερώθηκα για τα 51,300. Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε την εκστρατεία που γινόταν τελευταία υπέρ των ντόνατς του φούρνου της γωνίας... Υποτίθεται είχαμε αρχίσει ο αδερφός μου και εγώ "διατροφή", οπότε και πήρα ότι πιο υγιεινό σε δημητριακό μπορούσα να ανεχτώ- κλάστερς- και είπα να του κάνω συμπαράσταση.

Αμ δε! Θέλω να αγιάσω και δεν μ' αφήνουν- βασικά ήθελα να πω πως "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει", αλλά ξέρω πως δεν κολλάει.

Καλά πέρα από το γεγονός ότι ναι μεν τα ντόνατς τα έκοψα, αλλά η εκστρατεία υπέρ των kfc δεν λήγει ποτέ, έγινε και ένα άλλο κακό. Το οποίο υπόσχομαι λήγει σήμερα, πάλι καλά που το mall του αγ. δημητρίου είναι στου διαόλου. Μια λέξη θα πω μονάχα: Cinnabon. Μαγεία. Το πάρτυ του ουρανίσκου, το ρεβεγιόν των νευρικών απολήξεων της γλώσσας, και δεν συμμαζεύεται. Το μόνο που θα πω είναι ότι έχω φάει περίπου 10-12 minibon τις τελευταίες 3 μέρες- πήρα 18, έδωσα και σε κάποιους άλλους με πόνο ψυχής, κάπου εκεί τα υπολογίζω.

Αφού το νι λέει πως είμαι παχύσαρκη. Τον διορθώνω: Παχύσαρκη στην ψυχή. Μετά με διορθώνει αυτός: Κοιλιόδουλη είσαι. Δεν έχω δει πιο κοιλιόδουλο πλάσμα από σένα.

Αυτό είναι αλήθεια... Απόδειξη αυτού είναι πως όταν δεν έχω φάει έχω φοβερά νεύρα και πως δεν μοιράζομαι το φαγητό μου αν δεν χορτάσω σε ικανοποιητικό βαθμό.

Τέλος πάντων, τα κιλάκια αυτά τα υποδέχομαι με χαρά, και ας είναι η κατάσταση στον κώλο μου η χειρότερη από ποτέ. Διότι έχω σχέδιο, ω, ναι! Έχω ποδήλατο, έχω μαγιό, έχουμε δημοτικό κολυμβητήριο, ναι ναι, θα παίρνω το ποδήλατο, θα πηγαίνω κολυμβητήριο, θα γυρνώ με το ποδήλατο, του πούστη, τι θα κάνει αυτή η πουτάνα η κυτταρίτιδα, στο χέρι της είναι; Στην τελική αν δω ότι φτάνει Μάιος και δεν λέει να φύγει παίρνω καμιά κρέμα, το 'χω ξανακάνει. (το ξέρω πως επιθυμία μου να γυμναστώ έχει αποβεί φρούδα τα τελευταία 7 συναπτά έτη, αλλά φέτος θα το κάνω. λέω δηλαδή. ναι ξέρω, και πέρσι τα ίδια έλεγα)

Παρακάτω. Τις τελευταίες μέρες είχα φοβερούς πονοκεφάλους. Είχα μια υποψία ότι ευθύνεται η αποπνικτική ζέστη στο σπίτι, αλλά σήμερα βεβαιώθηκα που είχα τέντα το παράθυρο όλο το βράδυ. Και μου έφτιαξε και το κέφι γιατί νόμιζα πως ήταν καλοκαίρι και το καλοριφέρ το βάζουν τόοοσο στο φουλ που δεν κρύωνα. Αφού τώρα που σας γράφω από το κρεβάτι και έχω κλείσει το παράθυρο, σαν να με πιάνει το κεφάλι μου πάλι- ιδεοψυχαναγκαστική, με φώναξε κανείς παρακαλώ;

Τέλος. Η "τέχνη" είναι ψυχοθεραπευτική. Τελευταία το 'χω ρίξει στο πόλυμερ κλέι. Δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ στη ζωή μου, γλυκούλι είναι. Σήμερα έφτιαξα όλα αυτά τα χαζά που εμένα μ' αρέσουν γιατί τα έφτιαξα εγώ.

Ναι, τα cupcakes ο θεός να τα κάνει έχουν διάφορα χρώματα και το καρπούζι- η πρώτη απόπειρα μου να κάνω καρπούζι- ήταν λίγο αποτυχημένο. Αλλά έκανα ωραίο hot dog- ήταν πολύ δύσκολο :p

Και εις άλλα με υγεία.

υ.γ. το σούσι- είναι αυτό που είναι αριστερά- είναι δημιουργία του νι.

He did it again.

2011-02-11T14:01:00.002+02:00

Ο αδερφός μου ξαναείδε όνειρο. Παραθέτω αυτολεξεί το μέηλ του. (για παλαιότερες περιπέτειες, κλικ εδώ. για όνειρα γενικά, κάτω στο tag "όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα")

Όνειρο που είδα εχθές βράδυ....

Ξεκίνησε σαν διαφήμιση της Heineken.. και λέει ήμουν σε κάτι πλακώστρωτα στενά σε ένα γραφικό χωριουδάκι της Ελβετίας..όπου ήταν ανηφόρα...

αρχικά συναντώ ένα κινέζο...(με τα κοτσιδάκια του.. καντονέζο) ο οποίος οδηγούσε ένα ποδήλατο...το οποίο μπροστά είχε ενσωματωμένο ένα καρότσι μωρού..

το οποιό ήταν στο χρώμα κόκκινο της Ferrari και είχε αεροδυναμικό σχήμα..

Του λέω του κινέζου ..πολύ ωραίο όχημα έχεις εκεί αεροδυναμικό...

Μου λέει για αυτό το πήρα επειδη΄είναι γρήγορο...

Φεύγει.

Μετά συναντώ μια τύπισα..Ολλανδέζα με ένα ποδήλατο ..στο οποίο στο πίσω μέρο αυτή τη φορά είχε ένα κουβούκλιο με 3 παιδάκια... όχι καρότσα..κουβούκλιο...σαν μπαγκαζιέρα μηχανακίου.

Πιάνουμε την κουβέντα λέμε καμια μαλακία ..

και αυτή κατηφόρισε...και την πήρα λέει από πίσω...

Όπως αυτή πέρναγε τα στενά....

περνάγαμε από ανθρώπους...

σε κάποια φάση φτάνει στην πλατεία του χωριού όπου είναι 2 γιαγιάδες και πίνουν καφέ...

Αυτή περνάει σίφουνας από δίπλα τους και τις ενοχλεί ... Οπότε η μια γιαγιά γυρνάει το βλέμμα της και την κοιτάει...

(Σε αυτή τη φάση αναρωτιέμαι τι σχέση έχει η Heineken με όλα αυτά )

Οπότε εκεί που πάει να φύγει η Ολλανδέζα με παντιλίκια σε μια στροφή..με τα παιδιά πίσω να πάνε δεξιά αριστερά...

η πίσω αριστερή ρόδα του ποδηλάτου...στριφογύριζε τόσο γρήγορα...

όπου άρχισε να αποκολλείται από το ποδήλατο

και να πέρνει το χρώμα πράσινο της Heineken...

όπου έγινε ιπτάμενος δίσκος...ο οποίος αιωρήθηκε πάνω από τη γιαγιά ...η οποία παρακολουθούσε χεσμένη το συμβάν...

έρχεται από πάνω της ..και βεντουζώνει στο στήθος της....

και της τραβάει ψηλά στον ουρανό

όπου ανοίγει ένα πορτάκι ...και την ρουφάει μέσα...

Εκείνη τη στιγμή εγώ τρομοκατήθηκα όσο δεν πάει .....

Και πέφτει μια μαυρίλα ...και με άσπρα γράμματα ... " O Βοb Grill ΞΕΡΕΙ"

----ΤΕΛΟΣ-----

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά

2011-02-09T22:48:00.001+02:00

Λοιπόν ξέρω ότι σ' αυτό το blog ασχολούμαστε μόνο με σοβαρά θέματα (νοτ), αλλά θα ρίξουμε λίγο το επίπεδο τώρα, γιατί παρίσταται ανάγκη.

Η αγαπημένη μου φίλη Μ. έχει ένα σημαντικό ζήτημα. Κανονικά δεν είναι σημαντικό, αλλά αυτή δεν μπορεί να φάει, να κοιμηθεί, να χαρεί τη ζωή βρε αδελφέ.

Η Μ. ας τη λέμε Μαριέτα, γιατί έτσι λέγεται άλλωστε, είχε μια ξανθιά πλούσια κόμη. Σαντρέ. Με ανταύγειες. Το φυσικό της μαλλάκι ήταν σαντρέ ανοιχτό ξανθό, πέρασε από πάνω ανταύγειες, ξέρετε πως πάνε αυτά.

Μια μέρα η Μαριέτα πήγε στο κομμωτήριο που πηγαίναμε συνήθως στο Ρέθυμνο, που πάντα χάλια δουλειά κάνει, αλλά εμείς είμαστε μαζοχίστριες και από τα 50 κομμωτήρια που έχει, εμείς πηγαίνουμε σ' αυτό, και κατέληξε με ελαφρώς κοκκινίζουσα ρίζα. Με ξανθά μαλλιά. (έχω βγει με μαλλί κατράμι και κούρεμα πανκ από αυτό το κομμωτήριο, μιλάμε έχουν συντελεστεί απίθανες επιτυχίες)

Μήνες μετά και αφ' ότου έχουν περαστεί τα πάνδεινα στη δόλια αυτή τρίχα, το μαλλί κάτω από αδιευκρίνιστες αλχημείες αθηναϊκού κομμωτηρίου κατέληξε χάλκινο. Φιάσκο ολκής. Πας για να σου βγάλουν το κόκκινο και λένε τι θα κάνουμε για να μην έχει κόκκινη ρίζα και ξανθό μαλλί; Θα το βάψουμε όλο κόκκινο ωρέ!

Το πρόβλημα ποιο είναι αγαπητοί μου; Είπαμε το κορίτσι μου δεν μπορεί να ησυχάσει. Εγώ από κομμωτήρια δεν ξέρω, γιατί όποτε αποφασίζω να κάνω αλλαγή στα μαλλιά μου ή την κάνω μόνη μου ή πηγαίνω στο κομμωτήριο κάτω από το σπίτι μου που πηγαίνουν γιαγιάδες και θείτσες. Γιατί βασικά χέστηκα, τα μαλλιά μου έχουν περάσει τα μαρτύρια του Αβραάμ και του Ισαάκ όλα τα χρόνια της ζωής μου- δεν θα ξεχάσω το σοκ της Μαριέτας όταν είδε φωτογραφίες με μαλλί αγορέ 2α γυμνασίου, σιδεράκια και ακαταμάχητη γοητεία. Νομίζω η ατάκα "ΗΣΟΥΝ ΑΣΧΗΜΗ!!!" μπορεί να περιγράψει ελάχιστα την αντίδραση της.

Οπότε το ποστ αυτό γράφετε για να σπεύσετε εσείς, να κάνετε repost- όπως λέμε retweet- και να συμβάλλετε με τη γνώση σας πάνω σε καλά αθηναϊκά- και περιχώρων- κομμωτήρια που μπορούν να μετατρέψουν το χάλκινο μαλλί σε ξανθό.

Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ευχαριστώ.

Νυστάζω συνέχεια

2011-02-02T18:40:00.001+02:00

Και έχω γαμηθεί να τρώω ντόνατς σοκολάτα. Και η μαμά έκανε τούρτα όρεο που είναι πιο ωραία και από της Κυβέλης ακόμα.

Η ξαδέρφη μου νομίζει ότι είμαι διάσημη.

Και ο randy marsh προσπαθεί να με κάνει διάσημη.

Το αττικό πάρκο είναι γεμάτο κουνέλια.

Η μαμά κάνει υπερβολική κατανάλωση πορτοκαλιών.

Ο αδερφός μου είναι για ακόμη μια φορά μπαστακωμένος στο δωμάτιο μου.

Το νι λείπει- τι πρωτοτυπία!

Η amalthia φλερτάρει με τον αδερφό μου- και καλά, όχι στα σοβαρά.

Βαρέθηκα το μεταπτυχιακό και δεν έχω κάνει την πτυχιακή ακόμα.

Και τέλος κάνω διάφορες χαζομαρούλες με polymer clay, αυτή είναι η τελευταία ασχολία μου.

Facts

2011-01-22T10:04:00.000+02:00

4 ντόνατς με επικάλυψη σοκολάτας στις 9 η ώρα το πρωί Σαββάτου είναι πολλά.
Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσεις cool όταν κάποιος σου καταστρέφει τον σκληρό σου δίσκο με όλες τις αναμνήσεις των φοιτητικών σου χρόνων, είναι να είσαι ερωτευμένος.
Το βιβλίο «άντρες από τον άρη- γυναίκες από την αφροδίτη» είναι το πιο σωβινιστικό δημιούργημα που έχει πέσει στα χέρια μου.

Και επειδή δεν το έχω με τις λίστες πρωί πρωί ξημέρωμα, ας πούμε για το βιβλίο. Η Μ. την προηγούμενη βδομάδα είχε ακεφιές. Στα όρια της κατάθλιψης. Ήταν η τελευταία μέρα που θα ήταν εδώ και ήθελα να της φτιάξω το κέφι. Επειδή οι ακεφιές της στα όρια της κατάθλιψης ήταν εξαιτίας των αντρών, αποφάσισα να πάρουμε το μεγαλειώδες αριστούργημα «why men love bitches», το οποίο είχε πέσει στα χέρια μου πριν κάτι χρόνια και το θεώρησα άκρως χιουμοριστικό- δεν θα συμβούλευα να πάρετε στα σοβαρά αυτά που λέει η συγγραφέας. Φευ, είχε εξαντληθεί- το φευ άραγε χρησιμοποιείται και σκέτο ή μόνο «φευ!»; πόσο πριτένσιους είναι να έγραφα «alas»;- οπότε αγοράσαμε το άντρες από τον άρη, γυναίκες από την αφροδίτη. Το λίγο που διαβάσαμε- η κολλητή μου δεν άντεχε άλλο- ο συγγραφέας προσπαθούσε να μάθει εμάς τις γυναίκες πως να συμπεριφερόμαστε στους άντρες, αν θέλουμε να τα πάμε καλά. Τι σκατά; Δεν είδα πουθενά κανένα βιβλίο για το πως να συμπεριφέρονται οι άντρες στις γυναίκες αν θέλουν να τα πηγαίνουμε καλά. Θα το έγραφα εγώ, αν ήξερα τι πρέπει να κάνετε.

(είμαι στο 5^ο ντόνατ σοκολάτας, αυτά τα άτιμα είναι εθισμός. Ο φέι φέι νομίζει πως είναι σκύλος, και προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί ένα κουτάκι με οδοντικό νήμα)

Χτες έβαλα σιδεράκια. Και πονάω σαν πούστης. Φορούσα όλα τα χρόνια του γυμνασίου, αλλά μετά δεν φορούσα το μασελάκι και μου στράβωσε ένα δόντι μπροστά. Έχω ολοκληρώσει το στυλ «Πάττυ» με τεράστια επιτυχία. Εντάξει, μέχρι το καλοκαίρι θα τα έχω βγάλει πιστεύω. Πάντως και τώρα να έπαιρνα μια τανάλια και να τα έβγαζα δεν θα με χαλούσε καθόλου. Σαν πούστης μιλάμε. Τώρα που το σκέφτομαι- και ομολογώ ότι μου πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό- λέμε «πονάω σαν πούστης» εξαιτίας του πρωκτικού σεξ; Γιατί αν είναι έτσι, γράψε λάθος, πονάω πολύ περισσότερο.

4. Σιχαίνομαι τους δήθεν.

Παρόλ’ αυτά είμαι ο πιο δήθεν άνθρωπος στην παρέα των φίλων μου. Όλοι μου οι φίλοι είναι λίγο πολύ φυσιολογικοί άνθρωποι. Επίσης είμαι η πιο τρελή από όλους μου τους φίλους πλέον. Μέχρι και η Φ. είναι λιγότερο τρελή από μένα. Είμαι επίσης ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που κάθεται τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει ανθρώπους μέσω του ίντερνετ- από τους φίλους μου πάντα- και προσπαθώ να εξηγήσω στο νι πως δεν είναι όλοι loser που γράφουν blog, η γκόμενα του είναι μόνο.

5. Ξέχασα να σας πω. Την προηγούμενη βδομάδα μου έκλεψαν από το ταχυδρομικό κουτί της πολυκατοικίας, μια αλυσίδα 4,5 μέτρων που είχα παραγγείλει από το ebay, η οποία κόστιζε 16 ευρώ. Η καρδιά του χίμπρου πόνεσε. Μου είχαν ανοίξει όλους τους φακέλους, αλλά τα υπόλοιπα δεν τους άρεσαν, πήραν μόνο την αλυσίδα. Όποιος το έκανε γαμιέται η μανούλα του.

6. Τελευταία μου έχει τύχει δυο φορές και πολύ έχω εκνευριστεί. Τύποι στο λεωφορείο και στον ηλεκτρικό που απλώνονται δίχως αύριο. Σε φάση ο αγκώνας τους μέσα στο στομάχι μου. Ίσα ρε φίλε, σιγά και θα σου πατήσω τους όρχεις, μαζέψου και λίγο. Είμαι σίγουρη ότι το κάνουν επίτηδες, αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τι προσπαθούν να πετύχουν.

7. Τελευταία κοιμάμαι αηδιαστικά πολύ. Όποτε συμβαίνει αυτό νομίζω πως έχω aids. Γιατί να νομίζεις βέβαια ότι έχεις aids επειδή κοιμάσαι πολύ, δεν ξέρω, ρωτήστε τον φίλο μου τον woody allen, τόσα χρόνια νευρωσικός κάτι θα ξέρει. Μα τώρα είναι πράγματα αυτά; Είναι τώρα κάτι μέρες αυτή η κατάσταση, κοιμάμαι ξέρω γω στις 7 το απόγευμα, ξυπνάω στις 3:30 το ξημέρωμα, ξανακοιμάμαι στις 7 το πρωί, ξυπνάω στις 12 το μεσημέρι, ξανακοιμάμαι στις 8 το βράδυ κτλ κτλ. Χτες δε έσπασα ρεκόρ. Κοιμήθηκα στις 8:30 και ξύπνησα στις 7 το πρωί. Μέσα σ’ όλα αυτά απλά να σας ενημερώσω ότι δεν κάνω κάτι την υπόλοιπη μέρα για να χρειάζομαι αυτόν τον ύπνο. Οπότε; Aids γιατρέ μου;

8. Η μαμά χτες μου είπε «τι θα γίνει με το δίπλωμα οδήγησης;». Η αλήθεια είναι ότι έχω πει ότι μέχρι τα γενέθλια μου θα το πάρω, αλλά κάτσε ρε μαμά, χτες έβαλα τα σιδεράκια. Α, τώρα που το θυμήθηκα, ο ειδικευόμενος ψυχίατρος στο νοσοκομείο είχε ρωτήσει ένα παιδάκι στην ηλικία μου γιατί φοράει σιδεράκια και «δεν είναι κάπως μεγάλος;». Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν με έβλεπε τώρα.

9. Είναι Σάββατο, σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω, δεν έχω ανοίξει βιβλίο και την Πέμπτη γράφω. Τώρα έχω αρχίσει να αγχώνομαι κάπως. Κάπως.

10. Έχω χρόνο ακόμη μέχρι τα γενέθλια μου, να βάλω σε τάξη μερικά πράγματα. Αρκεί να μην πεθάνω. Αλλά αν πεθάνω εδώ που τα λέμε δεν θα με νοιάζει και πολύ, οπότε, έχω χρόνο ακόμα μέχρι τα γενέθλια μου να βάλω σε τάξη μερικά πράγματα.

p.s. Όσοι με διαβάζετε: Βάλτε τα σχόλια σε αναδυόμενο παράθυρο, είναι πολύ πιο εύχρηστο έτσι και επίσης βγάλτε τη λεκτική επαλήθευση, απ' όσο ξέρω δεν χρησιμεύει πουθενά.

p.s. 2 Έκανα να γράψω αυτό το ποστ μια ώρα.

p.s. 3 Αυτό το αριστούργημα πάνω εγώ το τράβηξα. My ass αριστούργημα. Θέλω dslr.

Καλημέρα με κέφι και όρεξη για ζωή! (not)

2011-01-17T09:00:00.001+02:00

Σήμερα δεν κοιμήθηκα, γιατί κοιμήθηκα όλη την προηγούμενη μέρα, οπότε do the math. Βρίσκομαι σε μια ηλίθια διάθεση απαρχής του χρόνου, αλλά δεν δίνω σημασία, κοιτάζω γενικά (ακούω ένα τραγούδι που γουστάρω από παλιά; όχι.)

Σήμερα δεν έχω να πάω στην πρακτική και το ξέρω ότι όσο είχα πρακτική πέθαινα κάθε ξημέρωμα, αλλά τώρα μου λείπει. Typical. Λέω στη μαμά "πρέπει να δω πως θα αντιμετωπίσω το οικονομικό αδιέξοδο που μου ανοίγεται". Δεν έχω οικονομικό αδιέξοδο, ακόμα. Αλλά το πορτοφόλι που συνδέεται με την τσέπη του μπαμπά δεν θα ζει για πάντα και εκτός των άλλων είπαμε, τον απρίλιο γίνομαι 25 και δεν έχω δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή μου. Η μαμά θύμωσε, είπε ότι δημιουργώ προβλήματα για να υπερκαλύψω άλλα πιο άμεσα ζητήματα που θα έπρεπε να με απασχολούν- όχι μαμά, οι 40 multiple choice στις 27 Γενάρη δεν είναι κάτι που με απασχολεί, χέσε μας- και ότι μου κολλάει μια ιδέα στο μυαλό και πρέπει όλοι να τρέχουμε. Όλα αυτά εξαπολύθηκαν με μόνο μία φράση μου: "πρέπει να αντιμετωπίσω το οικονομικό αδιέξοδο που μου ανοίγεται". Δεν ξέρω αν έφταιξε ότι η ώρα ήταν 7 και νύσταζε ή αν με ξέρει ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζω.

Και είπε και άλλα, ότι δεν ενδιαφέρομαι, δεν κάνω γνωριμίες, δεν είχα π.χ. από κοντά τον καθηγητή μου τώρα. My ass, θα πω εγώ. Αφού δεν με συμπαθούσε ή τέλος πάντων μάλλον χεσμένη και με είχε. Και θα τον είχα από κοντά αν ήθελα ακόμα να κάνω διδακτορικό, αλλά κάπου στην πορεία σταμάτησα να θέλω. Όσο νομίζω πως σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για την ψυχολογία και άρχισα να ονειροβατώ για τις τέχνες πάλι, λες και είμαι 15.

Όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος. Σκηνοθέτης. Συγγραφέας. Φωτογράφος. Διακοσμήτρια. Αρχιτέκτων. Τελευταία και σχεδιάστρια μόδας. Μάλιστα, ευσεβείς πόθοι.

Το τελευταίο πράμα που ακούω είναι τα καινούργια τραγούδια του Φοίβου (του Δεληβοριά, όχι τον άλλονα της Βανδή). Δεν συνηθίζω να κρίνω δίσκους, γιατί δεν ξέρω από μουσική (μαλάκα μου πότε θα σταματήσω αυτό το κακό συνήθειο να απολογούμαι για κάθε τι που δεν ξέρω τέλεια; χέσε με δηλαδή), αλλά τον Φοίβο τον ακούω χρόνια και έχω ακούσει όλους τους τους δίσκους και είναι το μόνο ελληνικό άκουσμα που δεν ξεπερνάω και μ' αρέσει και τον αγαπώ, ναι. Και ας είναι λίγο τρομπαδούρος- μάλλον.

Φοίβος Δεληβοριάς- Ο αόρατος άνθρωπος

1. Bolero- ωραίο και εντάξει, ως συνήθως το ξανάκανε, μίλησε στην καρδιά μου ο μπούστης.

2. Θα 'θελα να 'μουνα εκεί- κλασικό ευχάριστο τραγούδι φοίβου

3. Η άλλη καρδιά- ή πως αλλιώς ο Φοίβος επηρεάζεται από τους Depeche Mode. Nice.

4. Ωροσκόπιο- τραγουδάει η Αρλέτα. Μ' αρέσει, ωραία μουσική.

5. Αμφιβολία- το αγαπημένο τραγούδι του δίσκου, αυτοί οι στίχοι... αυτοί οι στίχοι, είμαι εγώ.

6. Το σκοτάδι των δύο- η ρένα μόρφη έκλεψε τη φωνή της μπάμπαλη (τρομακτική ομοιότητα). ντάξ. μόνο το θέρεμιν άξιζε.

7. Χωρίς- Μετά το bolero και το αμφιβολία, το επόμενο αγαπημένο μου κομμάτι.

8. Μηδέν εισερχόμενα- Είναι λες και είναι απόρροια jammin', παρά ότι κάθισε και το έγραψε κανονικά αυτό το κομμάτι, αλλά τέλος πάντων. Είναι καλύτερο από το 10. :p

9. Αποκηρυγμένο- ευχάριστο.

10. Το φεγγάρι- Όχι θε μου. γιατί φοίβο; δεν ξέρω τι με ενόχλησε περισσότερο. ήταν λες και ήταν τραγούδι του θηβαίου.

11. Το καταφύγιο- ό,τι πρέπει για να κλείσει ο δίσκος, τι γλυκούλι.

Σαν να λιγοστέψατε εδώ μέσα; Κατάθλιψη έχετε; Δηλαδή μην πω τίποτα σοβαρό, μόνο να κράζω θέτε, τι κακό και αυτό!

Κράξιμο θέλετε; Τέλος πάντων. Για πείτε μου λοιπόν, τι παίζει με τους ανθρώπους που θέλουν να αρέσουν εμφανισιακά; Θέλω να πω, έβρισκα φούλφιλινγκ το γεγονός ότι με κοίταζαν στον δρόμο και άρεσα τις πρώτες 10 φορές που συνέβη. Τώρα έχει καταντήσει από αδιάφορο έως και εκνευριστικό. Βασικά ψέματα, πάντα ήταν εκνευριστικό να μου "σφυρίζουν" στον δρόμο- μερικές φορές όχι και τόσο κομψά πράματα. Πως γίνεται να αρέσει αυτό σε κάποιες γυναίκες; Ή έστω, πως γίνεται να ασχολούνται; Ωραία σε κοιτάζουν στον δρόμο, και; Κακά τα ψέματα, η σκάρλετ γιόχανσον δεν είσαι και ούτε πρόκειται να γίνεις. Επομένως τη σημασία έχει αν σε κοιτάνε στον δρόμο; Κοιτάνε το κάθε κοντοπούτανο, έτσι είναι φτιαγμένοι να κάνουν. Και οι γυναίκες κοιτάνε τα πάντα, δεν σε κοιτάνε επειδή είσαι ο Brad Pitt, μπορεί να από μέσα τους να σχολιάζουν τη μεγάλη σου μύτη, σιγά το πράγμα.

Εγώ πάντως όταν με κοιτάνε έντονα στον δρόμο ή στα μ.μ.μ, ακόμα δεν έχω καταλάβει τι κοιτάνε. Σε φάση οκ, μου έχει φύγει πόντος; Έχω μουτζουρωθεί με το κραγιόν; Τέτοια πράγματα σκέφτομαι, όχι "μα πόσο γκόμενα είμαι επιτέλους". Ιτς όκουορντ, πως το λένε.

p.s. εξαιρούνται αυτοί που σε κοιτάνε και επιχειρούν να σε γνωρίσουν εν τέλει. έχει τουλάχιστον κάποιο νόημα. αρκεί να μην χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως "είσαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα".

(δεν άντεξα, το είπα)

Porci con le ali

2011-01-10T05:58:00.000+02:00

Ο Ρόκκο και η Αντονία είναι 16 χρονών. Γνωρίζονται, ερωτεύονται, αγαπιούνται και κάνουν σεξ, διηγούνται τη διαδικασία του αυνανισμού τους όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, περιγράφουν τις σεξουαλικές τους εμπειρίες, χωρίζουν, εκδικούνται, όλα αυτά με μια κοινωνικοπολιτική εσάνς του '68, που υπό κ.σ. θα με άφηνε παντελώς αδιάφορη, αν δεν την έκαναν να φανεί τόσο απαραίτητη και σημαντική γι' αυτούς.

Δεν έχει νόημα να παραθέσω το οποιοδήποτε κομμάτι από αυτό το βιβλίο-αριστούργημα, να το πάρετε να το διαβάσετε όλο, ευχαριστώ μόνο τον καλό μου Κάθυ για ακόμη μια φορά που μου το χάρισε. Το διάβαζα σχεδόν αποκλειστικά στις διαδρομές του λεωφορείου- εκτός από το τέλος του που το ρούφηξα στο σπίτι- και με έκανε να μην μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα ή τα γέλια μου- εντάξει δεν είμαι και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αιδούς μέσα στα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, τρουθ του μπι τολντ.

Η εποχή γαμιέται λίγο ή είναι η ιδέα μου; Αυτοί οι δυο μήνες μέχρι να μπει η άνοιξη, τόσο χαζοί βρε αδερφάκι μου. Τελικά ναι, δεν μ' αρέσει ο χειμώνας, το αποφάσισα.

To 2011 είναι για μένα ό,τι ήταν και το 2010 ένα χρόνο πριν.

2011-01-02T20:59:00.006+02:00

Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω τώρα, γιατί μ' έχει πιάσει λυγκουδία (λέξη με ισχυρό copy right από τη μαμά της Alex, που είναι από κοντά πιο απολαυστική ακόμα). Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να λέω, μην τυχόν και είναι καμιά κατάθλιψη και τρέχομε και δεν φτάνομε- για την ακρίβεια quite the opossite.

Περνάω υπέροχα. Φιλοξενώ την αγαπημένη μου φίλη Μ. εκ Ρεθύμνης. Ανυπομονώ να τελειώσει η εξεταστική για να ξανακατέβω- σ' αυτό το μέρος που ισχυριζόμουν ότι δεν θα ξαναπατήσω για 10 χρόνια (τουσέ).

Παραμονή Πρωτοχρονιάς: Για κανένα λόγο δεν βγαίνω έξω, παρά μόνο αν προβλέπεται έξοδος με το λιγότερο ψυχικό κόστος. Αυτή τη χρονιά ήταν το "καφέ των αισθήσεων"- αν βρεθείτε ποτέ Πειραιά, να πάτε. Πήγαμε για τον τελευταίο καφέ του χρόνου, ρωτάω τον νόστιμο γκαρσόν "θα είστε ανοιχτά;", "ναι θα είμαστε". Ωραία, it's a date. Πήγα μεθυσμένη και συνέχισα με μεγάλη επιτυχία αυτό που άρχισα. Ήταν αξιοπρεπέστατα για πρωτοχρονιά. Δούλευε και ο κολλητός μου του γυμνασίου, χάρηκα που τον είδα. Ήταν ωραία.

Η επόμενη μέρα: Θλιβερή διαπίστωση εμμονών. Καθώς και της αιτίας αυτών. Οι φίλες μου με λένε τρελή. Διαφωνώ μέχρι να συμφωνήσω. Ασφαλώς δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ "χαριτωμένα τρελή". Let's face it, είμαι εγώ. Οπότε σε σύγκριση π.χ. με κάποιον που είναι εμμονικός με κάποιο άτομο επειδή είναι ερωτευμένος μαζί του- πιθανή περίπτωση, για να μην πω και δικαιολογημένη- εγώ είμαι εμμονική επειδή δεν ανέχομαι λέει, άτομα που θεωρώ κατώτερα και για κάποιο διάστημα, στοιχεία του χαρακτήρα αυτών ή συγκυρίες τους επέτρεψαν να βρίσκονται στη ζωή μου- θενκ γιου βερι ματς- αρνούνται να μου μιλήσουν. Να με αποθεώσουν. Να με λατρέψουν. Τα ταπεινά σκουλήκια. Πλήρης αποτυχία του πλάνου "ωριμότητα", επιτακτική επίσκεψη σε "συνάδελφο".

Συνομιλία με Φ. στο μσν. Βαριέμαι. Και εσύ. Το ξέρω. Να πάμε βόλτα. Βαριέμαι. Να πάρω τη μηχανή να γυρίσουμε ταινία με θέμα την εμμονή. Ό,τι πιο ποπ και έτζι έχω να σου προσφέρω αυτή τη στιγμή. Κοίταξα στην αποθήκη και στα στοκ, δεν μας έχει μείνει κάτι άλλο. Θα έρθει.

Συνομιλία με νι στο τηλέφωνο. "Ο πατέρας μου θέλει να ανέβω να δούμε τι θα κάνω με τη ζωή μου. Ταξίδι στο εξωτερικό; Τσεκ. Να κάνω το χατήρι της γυναίκας μου; Τσεκ. Η δουλειά; Τσεκ. Pretend to be a good parent? Uncheck."

Υπάρχουν και χειρότερα, true story.

Τραπέζια με αγαπημένα πρόσωπα, φαγητό μέχρι σκασμού- για τους άλλους. Πανηγύρι κυτταρίτιδας από την κόκα κόλα που έχει καταναλωθεί, να θυμηθώ να πάω κολυμβητήριο.

Σε 4 μέρες έχω τη γιορτή μου, ναι, f(αίνια), lon(don), sa(ndiago de compostella), var(κελώνη), du(blin). Φωτεινή, γι' αυτό και αι, και ουέ και αλίμονο σου αν το γράψεις λάθος. Φαίνομαι, φαινότυπος, φαινόμενο. Θα μου πεις και φέγγω, φεγγάρι, φέξη. Αλλά θα σου πω ότι δεν με λένε ούτε φέγγια, ούτε φέξια. Τραπέζι σε αγαπημένα πρόσωπα ξανά μανά, buzz contest- it's an annual event- φαγητό μαμάς. Σουφλέ. Κουβέντα. Το αγαπημένο μου.

Η ζωή μου είναι πολύ ωραία. Έχω φίλους και έναν φέι φέι να χουρχουρίζει στην αγκαλιά μου. Πρέπει να το πάρω απόφαση πως μερικά πράγματα δεν μπορούν να γίνουν όπως τα θέλω. Δεν φέρονται όλοι όπως τους θέλω. Δεν νιώθουν όλοι όπως τους θέλω.

Εύχομαι να έχουμε καλό καλοκαίρι. Όχι, δεν είναι κακό αστείο, τύπου "καλή ανάσταση". Το εννοώ ντε, αυτό είναι που φτιάχνει τον χρόνο. Και άλλωστε για μένα ο χρόνος αλλάζει ακαδημαϊκά- και κάθε 16 απριλίου σαφώς.

Αλλά για εσάς, καλή χρονιά! :)

bonus:

Εμίλια Γκαλότι και κάτι ψιλά

2010-12-26T11:35:00.001+02:00

Πήγαμε χτες με την κολλητή και παλαιά συμμαθήτρια- εκτός από τα 25 φέτος, κλείνουμε και 10 χρόνια φιλίας- Νένα να δούμε την Εμίλια Γκαλότι στο εθνικό. Σωστή απόφαση για ανήμερα Χριστουγέννων. Θέατρο είχα να πάω από το καλοκαίρι του '09. Όσο και να λέω πως θέλω να πηγαίνω συχνά. Τέλος πάντων, φτάνω αργοπορημένη στο εθνικό, η καρδιά του Εβραίου μέσα μου σκίρτησε που θα έδινα μόνο 13 ευρουλάκια για να δω θέατρο- φυσικά όταν ο κινηματογράφος στα village έχει 9, δεν μπορείς παρά να κάνεις ένα μικρό πάρτι που θα δεις θέατρο με 13 ευρώ, ακόμα και αν είναι χάλια, που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν- πίνω τη σοκολάτα μου, βλέπουμε τη Λέχου, η οποία ήταν πανέμορφη, και μπαίνουμε μέσα.

Αρχίζει η παράσταση και αυτό που θα σας μεταφέρω είναι απλώς μία άποψη ενός ανθρώπου που δεν βλέπει θέατρο, εσείς άμα θέτε την ακούτε και πάτε και το βλέπετε. Ξεκινάει λοιπόν και νιώθω κάπως άβολα, διότι πες μου εμένα τι δουλειά έχω να βλέπω την πρωταγωνίστρια να κάνει σαν επιληπτική υπό τους ήχους του sway, σε έργο του 18ου αιώνα. Εντάξει ξέρω γω κύριε Χουβαρδά, είπαμε να το κάνουμε σημερινό το εργάκι, αλλά μπάστα. Μετά κάνει τα ίδια και ο Κουρής με τους άλλους τρεις κυριούληδες που κάτι συμβολίζανε τώρα αυτοί, αλλά δεν το χω μετά το χθεσινό μεθύσι, και λέω οκ. Ήταν αν μη τι άλλο σαφώς πιο όμορφος από την πρωταγωνίστρια και όπως αποδείχτηκε και στην πορεία, ήξερε να παίζει.

Τέλος πάντων το sway θα βαρεθείτε να το ακούτε λίγο, αλλά το κολλάει κάπως καλύτερα στην πορεία. Μπαίνεις και στο νόημα της σκηνοθεσίας μετά το πρώτο δεκάλεπτο και δεν σου φαίνεται τόσο άβολο. Το έργο σαν έργο δεν ήταν πρωτότυπο. Ούτε αυτά που έλεγε. Το πως το έλεγε όμως, με την φαντάζομαι πολύ καλή μετάφραση του, ήταν κάποιες φορές συγκλονιστικά, στην απλότητα τους. Φυσικά όλοι οι ηθοποιοί, πλην της πρωταγωνίστριας στάθηκαν στο ύψος του ρόλου τους, με τη συγκλονιστική Στεφανία Γουλιώτη, στο ρόλο της απατημένης κόμισσας, να δίνει μια τέλεια ερμηνεία και τον Κουρή να μη μου θυμίζει πλέον ευτυχώς τίποτα ως αδερφός του Παπακαλιάτη- καταραμένο live blogging, πόσο χαμηλά με έχεις ρίξει τέλος πάντων.

Η πρωταγωνίστρια τώρα. Εντάξει ότι δεν μ' άρεσε, δεν μ' άρεσε. Τώρα αυτό το πράγμα, που λίγο ήθελε να δείχνει την καθυστερημένη- αθώα, λίγο σαν τη σελήνη στη λάμψη ένα πράγμα, σκηνοθετική οδηγία μου μυρίζεται, σαφώς, αλλά άλλο να της είπαν και να μην μπορούσε να το αποδώσει; Να της είπαν να τα λέει όντως έτσι, ενώ αυτή μπορούσε και καλύτερα; Δεν ξέρω, τι να πω, δεν ξέρω. Κρίμα είναι, γιατί εγώ σου λέω κάθεται το κοριτσάκι και διαβάζει την κριτική εμένας της άχρηστης, και πως θα αισθάνεται που εκθειάζω όλους τους υπόλοιπους και αυτή την κράζω; Όχι, καταλαβαίνω. Αλλά ψέματα να πω; Ήθελα κάτι καλύτερο σε πρωταγωνίστρια.

Τέλος πάντων, μην το ψυρίζω, ήταν ωραίο. Να πάτε να το δείτε.

Πάμε μετά για ποτό. Στο huge. Μικρό βλαχάκι εγώ, δεν είχα ξαναπάει. Παίρνουμε τα ποτά μας, να σου δυο νεαροί χαριτωμένοι στην κυριολεξία που ήθελαν να βάλουν τα πανωφόρια τους στα κρεμαστράκια που είχαμε βάλει τα δικά μας. Και να 'σου οι χαριτωμενιές και να 'σου τα γελάκια. Γυρνάω και λέω στη Νένα:

-Αυτοί που μας την ψιλοπέφτουν γκέι ζευγάρι δεν είναι;

-Ναι, μου λέει, με την πιο απόλυτη φυσικότητα.

Ε, δεν ήταν. Εκεί που της ανέλυα την τελευταία μου θεωρία, πως δηλαδή μετά από σεβαστό χρονικό διάστημα μέσα σε μια σχέση βαριέσαι και πως το σεξ όσο ωραίο και αν συνεχίζει να είναι, μοιάζει με τη μαλακία που κάνεις από τα 12, και ύστερα τι κάνεις, χωρίζεις ή όχι και αν χωρίζεις έτσι και αλλιώς δεν θα γίνεται πάντα το ίδιο και τέλος πάντων τι θα γίνει σ' αυτή τη ζωή, δεν γίνεται να χωρίζεις επειδή βαριέσαι, ήρθαν και μας έπιασαν την κουβέντα. Ο "δικός" μου, πολύ ωραίο "παιδάκι" (οκ, το ξέρω ότι μιλάω σαν χαζογκόμενα, αλλά θέλετε να μου εξηγήσετε πως να τους πεις αυτούς που είναι κοντά 30 χρονών και μοιάζουν με παιδάκια; ε, τι να πω τώρα; πολύ ωραίος άντρας; μόνο άντρας δεν ήταν. σταύρε, ελπίζω να μη με διαβάζεις, αλλά που να με βρεις να με διαβάσεις με 3 ώρες μπροστά στον υπολογιστή το πολύ), όχι την αλήθεια μου θα την πω, αν δεν είχα σχέση και αν ταυτόχρονα με μένα, κατά διαστήματα δεν την έπεφτε σε όλο το μαγαζί, θα του καθόμουν. Αλλά ένα, έχω σχέση και δύο, ταυτόχρονα με εμένα αντάλλαζε αβρότητες και με την γκαρσόνα και με μια άλλη κοπελίτσα. Το λέω στη Νένα μου λέει "εσύ μαλάκα αρχίζεις τις ζήλιες από το one night stand;" και γελούσαμε. Μα όχι, δηλαδή κάτσε ρε φίλε. Όταν στην πέφτει κάποιος δεν πρέπει να την πέφτει μόνο σ' εσένα; Δεν είναι βασικό; Να μην τα πολυλέω, γίναμε λιάρδα (πιο μεθυσμένη πέφτω σε κώμα), λέγαμε ψιθυριστά μαλακιούλες η μία στην άλλη και σκάγαμε στα γέλια (τύπου: τώρα εγώ πρέπει να του κάτσω αυτουνού; ποια είναι η πολιτική του φλερτ τη σήμερον ημέρα; τι θα έλεγε ο ζαμπούνης αν ήταν εδώ;) μετά μας ζήτησαν να πάμε σπίτι τους, αλλά εμείς πήραμε το πολυαγαπημένο 040 και πήγαμε στα δικά μας.

Εγώ τώρα, το ξέρω ότι είμαι διαρκώς "παντρεμένη" από τα 19 μου και είμαι και λίγο βόδι σ' αυτά, αλλά έχω άδικο που νόμιζα ότι τα one night stands ήταν μόδα που πέρασε και ότι τώρα παίζουν μόνο στις σειρές του Παπακαλιάτη; Κάνει ακόμα ο κόσμος one night stands; Και στην τελική δεν είμαστε λίγο μεγάλοι γι' αυτά τα πράγματα; Είμαι πολύ παρθενόπη; Υπάρχει κάποιος ειδικός να μου απαντήσει σ' αυτά τα φλέγοντα ερωτήματα;

υ.γ. αυτός ο κύριος χτες μου είπε ότι ασχολείται με το θέατρο και ύστερα όταν του ζήτησα να γίνει πιο συγκεκριμένος που είπε ότι είναι ηθοποιός. αλλά στην πραγματικότητα δουλεύει σ' ένα φαρμακείο. ερώτηση: εγώ να λέω πως είμαι ψυχολόγος; τζο να λες εσύ πως είσαι σκηνοθέτης; τέλος πάντων που είναι το κράτος;

L'arnacoeur

2010-12-22T04:40:00.004+02:00

Το να κάνω ανάλυση σε μια ταινία δεν είναι από τα άμεσα ενδιαφέροντα μου πια. Για να κάνω κριτική σε μια μέτρια γαλλική ταινία, ενώ μόλις προχτές έκανα καινούργιο ποστ αυτό πάει... ό,τι πάει να πει.

Ψέματα, αυτό δεν είναι κριτική για μια ταινία. Αυτό είναι κριτική για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος πάντων, η υπόθεση της ταινίας απλή, τίποτα το πρωτότυπο. Τύπος έχει ως δουλειά του να διαλύει σχέσεις, σαγηνεύοντας γυναίκες που δεν είναι ευτυχισμένες μέσα σ' αυτές- ουδέποτε γυναίκες ευτυχισμένες. Το κόλπο πιάνει παραμυθένια, γιατί δεν προλαβαίνει να πουλήσει έρωτα, υποτίθεται η γκόμενα καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να είναι στη σχέση που είναι και χωρίζει. Χα! Χα! Χα!

Πέρα από το ψέμα της όλης υπόθεσης - γιατί μεταξύ μας, όσο ζω δεν έχω δει γυναίκα να ξυπνάει από το λήθαργο, τη σήμερον ημέρα μάλιστα που η ανασφάλεια των ανθρώπων χτυπάει κόκκινο και οι σχέσεις έχουν γίνει μάστιγα- η ταινία συνεχίζει στην παντελώς προβλέψιμη υπόθεση. Το γκομενάκι καλείται να χωρίσει ευτυχισμένο ζευγάρι, γιατί είναι πολλά τα λεφτά άρη, η γκόμενα- γυναίκα του τζόνι ντεπ με τα πολλά πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο, παρατάει γάμο και άγγλο πάμπλουτο γαμπρό και τρέχει στον άπλυτο, διότι να μην ξεχνιόμαστε, παπούτσι από τον τόπο σου και ας είν' και χρεωκοπημένο ή κάτι τέτοιο. Και διεκδικεί μια θέση σ' αυτές.

Η σκέψη μου είναι η εξής: Πόσο εύκολο είναι να χαλάσουμε μια σχέση; Είτε αυτή πάει καλά είτε όχι; Προσωπικά είμαι αηδιαστικά εμμονική με όλες μου τις σχέσεις και με την πρωταγωνίστρια αυτών, τη σχέση μου. Θα με ρωτήσεις γιατί; Γιατί να είσαι εμμονική με τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή σου, όταν υπάρχουν τόσα εκατομμύρια από δαύτους που μπορούν να αποκαταστήσουν τους ζωντανούς θανάτους στη ζωή σου; Η απάντηση και όλη η αλήθεια για το πως διαχειρίζομαι τις σχέσεις μου βρίσκεται στο high fidelity και είναι ένας από τους λόγους που βρίσκεται στη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες:

-- Just shut up, please, I'm trying to explain, okay? That other girl, or other women, whatever, I was thinking that they're just fantasies, you know, and they always seem really great because they're never any problems, and if there are they're cute problems like we bought each other the same Christmas present or she wants to go see a movie I've already seen, you know? And then I come home and you and I have real problems and you don't want to see the movie I wanna see, period. There's no lingerie...
-- I have lingerie!
-- Yes you do. You have great lingerie but you also have cotton underwear that's been washed a thousand times and its hanging on the thing and ... and they have it too just I don't have to see it because it's not the fantasy ... do you understand? I'm tired of the fantasy because it doesn't really exist and there are never really any surprises and it never really...
-- Delivers?
-- Delivers. Right. And I'm tired of it and I'm tired of everything else for that matter but you'll never see me get tired of you ... so ...

Το ζήτημα είναι να έχεις βρει αυτόν που θες και να σε κάνει να γελάς και να κάνετε τέλειο σεξ και αν μαλώνετε που και που ή και συνέχεια, δεν έχει καμία σημασία, να μην πω και καλύτερα γιατί τι διάολο σχέση πάθους είναι αυτή αν δεν μαλώνετε;

Πάντα θα υπάρχει κάποια άλλη και κάποιος άλλος. Που θα φλερτάρεις ξανά από την αρχή, θα φιλήσεις ξανά από την αρχή, θα κάνεις σεξ ξανά από την αρχή. Μέχρι να περάσουν 1,2,3,4 χρόνια για να βρεθεί κάποια/ ος άλλη/άλλος για να ξανακάνεις τα ίδια.

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Απλώς να, είδα αυτή την ταινία και σκέφτηκα όλα αυτά που λέω και άλλα τόσα που δεν τα λέω.

Αν έχετε όρεξη πείτε τη γνώμη σας. A, και αυτό δώρο για τις γιορτές

Photos and love

2010-12-20T02:00:00.001+02:00

Αυτές οι μέρες που πέρασαν ένιωσα τόσο χαρούμενη, τόσο γεμάτη από αγάπη, και το ξέρω ότι εδώ μέσα συνήθως γκρινιάζω, αλλά σήμερα θα με ανεχτείτε να είμαι έξτρα χαρούμενη. Και μάλιστα χωρίς ενοχές, χωρίς δεύτερες σκέψεις- μήπως το γρουσουζέψω αν το πω και με παρατήσουν όλοι και κάνω γιορτές μόνη μου;- χωρίς γκρίνια. Λίγο φωτογραφικό κράξιμο μόνο, χωρίς λόγια. :)

Την Παρασκευή ήρθε ο γλυκός μου Kathy. Εκεί που περπατούσαμε λοιπόν από μοναστηράκι για να πάμε στα εξάρχεια (-ναι, δίπλα είναι μωρέ, 15' δρόμος, - όταν έλεγες ότι είναι δίπλα, εννοούσες ότι θα τρέχουμε;) βγάζει ένα βιβλίο από την τσέπη του και μου λέει "επειδή σιγά που θα το έπαιρνες μόνη σου" (αλήθεια είναι, γιατί είχα το hitchhiker's guide to the galaxy να διαβάσω, οπότε δεν προβλεπόταν αγορά βιβλίου άμεσα). Λέω εγώ "ε, ναι, εντάξει και πότε θα στο δώσω πίσω;". Μου λέει ότι μου το χαρίζει, του λέω α τότε θα πρέπει να μου γράψεις και αφιέρωση, μου λέει έχει ήδη αφιέρωση, εγώ κατουριέμαι από τη χαρά μου, δεν μ' αφήνει να την κοιτάξω (εγώ σκάω γιατί είμαι ο ορισμός της ανυπομονησίας), οπότε μετά όταν διάβαζα τι είχε γράψει, ήμουν πάλι η τρελή που γελάει μόνη της στο λεωφορείο. (λοιπόν, το ξέρω ότι πολλές μου λέτε ότι το κάνετε, αλλά μα το θεό, όσα χρόνια ζω δεν έχω δει κανένα άνθρωπο να γελάει μόνος του στο λεωφορείο, ούτε καν να χαμογελάει!) Το βιβλίο είναι το "γουρούνια με φτερά" και επειδή ήδη το έχω αρχίσει και έχω πεθάνει στο γέλιο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Την επόμενη μέρα συναντηθήκαμε η αγαπημένη μου Jo και ο Kathy πάλι- ήταν σουκού bloggers and love- σ' ένα καφέ που το είχαμε κλείσει αποκλειστικά για εμάς, ή κάπως έτσι. Πάντως ήμασταν μόνοι μας. Και γελάσαμε τόσο πολύ και το λέω αυτό για να ζηλέψετε. Και μόνο. :p (λες και εσείς δεν γελάτε ξέρω γω, εμάς περιμένατε) Όταν το βράδυ γύριζα, πάλι με το λατρευτό 040, κάθισε δίπλα μου μια πολύ γλυκιά κυρία και με ρωτάει "τι διαβάζεις;" της δείχνω και μου λέει "α, είναι ωραίο, το έχω διαβάσει". Εγώ επειδή είμαι ο πιο δύσπιστος άνθρωπος στον κόσμο, στην αρχή δεν το πίστεψα- δεν ξέρω γιατί. Και της λέω -α, ναι, είναι πολύ ωραίο. είναι σαν Τσιφώρος, αλλά.... - στα ιταλικά, μου απαντάει με χαμόγελο. Και σκέφτομαι, τι βλάκας να την αμφισβητήσω. Και μετά ήθελα να σταματήσω να διαβάζω και να της πιάσω την κουβέντα, αλλά δεν έβρισκα τι να της πω. Και έτσι είπαμε μόνο μια καληνύχτα και αυτό.

Σήμερα είχα βγει με τη μαμάκα στα μαγαζιά. Με παίρνει ο αδερφός μου, μου λέει ετοιμάζω έκπληξη, να πάρουμε στη μαμά δέντρο και στολίδια. Εγώ, ο σκρουτζ προσωποιημένη, προσπαθούσα να τον πείσω ότι δεν θέλουμε και που να το βάζουμε τώρα το δέντρο, το σπίτι είναι μικρό, άστο καλύτερα. Τελικά η μαμά ήθελε δέντρο, όπως αποδείχτηκε λίγο αργότερα, αφού "ζήλεψε" ένα δέντρο στο public. Οπότε για ακόμη μια φορά ο αδερφός μου ήξερε καλύτερα και εγώ αποδείχτηκα η στριμμένη της παρέας- αλλά αυτές είναι ιδιότητες που κερδίζεις με κόπο, οπότε ας είναι. Η έκπληξη έγινε και ήταν πολύ ωραία, μαζευτήκαμε όλοι- εκτός από τον μπαμπά, που είναι ό,τι και εγώ+35 χρόνια- και είχε πολύ πλάκα.

Λοιπόν, τέλος, φωτογραφίες (όλα από jumbo, εκτός από των χριστών, που είναι από 1 ευρώ σοπ):

Το πουσουκού έκλεισε υπέροχα με έναν ανεπανάληπτο καυγά με το νι και τους δυο μας να καταλήγουμε στο six dogs, για να ακούσουμε υποτίθεται τους le page και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε καλύτερη φωνή και από τους δύο- τώρα αυτό είναι καφρίλα που λέω το ξέρω, αλλά παρόλο που τα παιδιά στο myspace ακούγονταν πολύ ευχάριστα, το λάηβ τους ήταν εντελώς πρόχειρο.

Καλές γιορτές να έχετε όλοι. Και να μη θες μπαίνεις στο κλίμα... Στους αυθεντικούς σκρουτζ που δεν παρασύρονται- όχι σαν και μένα, τη γιαλαντζί!- εύχομαι να ξεκουνηθούν, οι γιορτές έχουν πλάκα!

(συμπέρασμα: δεν το έχω καθόλου το γλυκό. υπόσχομαι βρίσιμο από την καινούργια χρονιά)

Γαμήσου, γαμήσου, γαμήσου.

2010-12-13T19:59:00.002+02:00

(Προσοχή ακολουθεί σκληρό πορνό)

Τι φέρνει τη Φλονς στα όρια της κατάρρευσης; Τι την εκνευρίζει τόσο που θέλει να σου χώσει ένα λέγκο μες το ρουθούνι; Για ποιον λόγο είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- που λέει ο λόγος, ποτέ δεν θα είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- και να μην ξαναμιλήσει στον μανάβη της γειτονιάς;

Η ΚΡΙΤΙΚΗ. Δεν με ενδιαφέρει αν για κάποιους η κριτική είναι ο τρόπος τους να σε οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο, αλλά σας έχω νέα: Πρώτον δεν με ενδιαφέρει η άποψη σας και δεύτερον κοιτάξτε τη γαμημένη καμπούρα σας.

Έχω μαλώσει μέχρι τελευταία ρανίδος αίματος με τον φίλο μου επειδή μ' έχει "μαλώσει" για κάτι. Ακόμα και αν έχω κάνει στ' αλήθεια μαλακία. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είμαι τόσο κλινικά ανάπηρη που δεν καταλαβαίνω μόνη μου πότε έχω κάνει μαλακία και σε καθιστά υπεύθυνο να μου το υπενθυμίσεις;

Έχω δει πίπες να συντελούνται μπροστά στα μάτια μου και δεν ανοίγω το στόμα μου. Έχω δει να γίνονται μαλακίες, να λέγονται μαλακίες, φίλες μου να κάνουν πουστιές στους γκόμενους τους και πάλι ουδέποτε δεν θα γυρίσω να πω "αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό!". Και όμως το έχω ακούσει, διότι μην τολμήσω και κάνω εγώ πουστιά, θα πέσουν όλοι πάνω μου να με πλακώσουν. Δεν έχω κρίνει αν μου κουτσομπολεύεις τρίτο, δεν έχω κρίνει τη ζωή τρίτων μπροστά τους... Γενικά δεν ασκώ κριτική, παρά μόνο πια και αν έχω τρομερό θάρρος με τον άνθρωπο που θα την ασκήσω και ξέρω πως δεν θα τον στεναχωρήσω.

Για να είμαστε με τα σωστά μας, δεν έχω πρόβλημα με όλες τις κριτικές. Υπάρχουν και οι καλοπροαίρετες κριτικές, υπάρχουν και αυτές. Ναι, όταν ο άλλος πλένει το στόμα του με ροδόνερο και ντρέπεται πιο πολύ από σένα που τολμάει να σου κάνει κριτική, αλλά τι να κάνουμε που τον έφερε η μοίρα σ' αυτή τη δύσκολη θέση και κυρίως δεν σε κάνει να αισθάνεσαι σκουπίδι, τότε επιτρέπεται να κάνει κριτική.

Τέλος πάντων δεν θα παπαρολογήσω άλλο, στο προκείμενο. Στο βασίλειο των κριτικών, αυτές που δεν αντέχω με τίποτα, με τίποτα όμως, θέλω να σουβλίσω τον άλλον ωσάν τον θανάση τον διάκο, είναι όταν προέρχονται από συμφοιτητές μου. Δεν ήταν τυχαίο το παραλήρημα με την συμφοιτήτρια που μου την είπε επειδή ήμουν άρρωστη και δεν πήγαινα. Η οποία λείπει μια βδομάδα και καλά δικαιολογημένη επειδή έχει δουλειά και δεν ήρθε ούτε σήμερα. Της την είπα σήμερα που δεν ήρθε; Όχι. Την έκανα να νιώσει άσχημα; Όχι. Θα μου παίξει το χαρτί ότι δούλευε και δεν ήταν στο κρεβάτι; Γάμησε με, άρρωστη ήμουν, κοιμόμουν στις 6 το ξημέρωμα από το βήχα, πως να ξυπνήσω να έρθω στην πρακτική μωρή μαλάκω;

Σήμερα λοιπόν, μετά από μια άθλια παρουσίαση μου για τη μετατρεπτική διαταραχή, η οποία ήταν να γίνει την προηγούμενη δευτέρα, αλλά αναβλήθηκε (και στην πορεία ξενέρωσα που επέλεξα αυτό το θέμα και μου έγιναν τα νεύρα κρόσσια, και επιτέλους αποφασίστε αν υπάρχει υστερία ή όχι, και ΟΧΙ, δεν πρόκειται να εμπιστευτώ κάποιες σημειώσεις που έχουν στηριχθεί στο DSMIII, αν είναι έτσι να θεωρούμε και την ομοφυλοφιλία διαταραχή κύριε καθηγητά, γιατί όχι, αφού το '94 στην τελευταία αναθεώρηση βγήκε εντελώς από τις διαταραχές μη γαμήσω), μου λέει ο συμφοιτητής μου, αρχικά "μου τη λέει" ο συμφοιτητής μου, επειδή δεν ανέφερα και τις αποσυνδετικές διαταραχές όπως μου είχε πει ο καθηγητής (γιατί εγώ είπα ότι θα μιλήσω για την μετατρεπτική διαταραχή duh, και στην τελική δεν μας ενδιαφέρουν σαν ομάδα οι αποσυνδετικές διαταραχές γιατί δεν συναντώνται στο γενικό νοσοκομείο τόσο συχνά και το ΠΙΟ σημαντικό δεν είχα όρεξη να τις αναφέρω) και αργότερα όταν μαζευτήκαμε στο δωματιάκι μου έκανε την εξής φρικιαστική ερώτηση "Φλον διαβάζεις;".

-Όχι ιδιαίτερα είναι η αλήθεια.

-Ναι, αλλά θα έπρεπε να διαβάζεις, δηλαδή ξέρεις πως είναι η ψυχολογία...

-Ναι, το ξέρω, αλλά ποτέ στη ζωή μου δεν διάβαζα και το μεταπτυχιακό είναι τόσο χαλαρό που δεν σε ωθεί να διαβάσεις. Δεν είναι όπως προπτυχιακά που είχαμε στάνταρ εξετάσεις κτλ κτλ

-Εντάξει, αλλά ο καθηγητής μας είπε π.χ. να διαβάσουμε για το τάδε, δεν μας το είπε για πλάκα.

-....

-Εγώ δεν ήρθα από το τάδε μέρος να κάνω την πλάκα μου...

Τέλος πάντων σ' αυτό το κλίμα ήταν η συζήτηση, μέχρι που μπήκε μια κοπελίτσα και μας διέκοψε, όταν ευγενικά του έλεγα αυτά που θα του πω τώρα όχι και τόσο ευγενικά.

ΓΑΜΗΜΕΝΕ. Είσαι 31 χρονών, όχι 24. Δεν μπορείς να μου λες ότι εσύ ήθελες την ψυχολογία όσο και εγώ, όταν εσύ ξεσκίζεσαι να δώσεις κατατακτήριες για δεύτερο πτυχίο, ενώ εμένα ήταν απλώς η πιο λογική επιλογή όταν τέλειωνα το σχολείο. Δεν μπορείς να μου λες ότι θα ήσουν στη βολή σου και 24 χρονών, χωρίς τον χρόνο ή τις καταστάσεις να σε πιέζουν και θα διάβαζες. Δεν μπορείς να μου πεις ότι τέλειωσες τη σχολή στα 3,5 χρόνια, γιατί και εγώ τυπικά στα 4 την τέλειωσα, ασχέτως που το κωλοβάρεσα ένα χρόνο για να κάνω και καλά την πτυχιακή μου, γιατί είχα την πολυτέλεια να το κάνω. Δεν μπορείς να μου κάνεις κριτική για το αν μου αρέσει το μεταπτυχιακό ή όχι, γιατί αυτό που για μένα είναι απλώς η λογική συνέχεια, για σένα ήταν αναγκαιότητα, όταν το πολύ σε 2-3 χρόνια πρέπει να βγάζεις λεφτά από αυτό που επέλεξες να θυσιάσεις τα χρόνια που πέρασαν μετά το πρώτο πτυχίο.

Έχω σκυλοβαρεθεί με τις ταξινομήσεις τους. Ένα δοχείο με σκατά. Ονομάζουν το κάθε μπλιμπλίκι διαφορετικά και εγώ θα πρέπει να κάθομαι να το ξέρω, λες και έχει καμιά διαφορά, λες και είμαι γιατρός και πρέπει να γράφω φάρμακα. Όταν όλοι οι γαμημένοι ψυχίατροι κάνουν το μυαλό τους κουρκούτι από αυτές τις μαλακίες, για να βλέπουν τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα και να τα αντιμετωπίζουν και με άθλιο τρόπο. Δεν νοώ ότι θα κάθομαι να μάθω όλες αυτές τις μαλακίες. Αν πρέπει να το κάνω παραιτούμαι. Αυτή τη στιγμή. Θα πάω να γίνω σκηνοθέτης ρε μουνιά.

Άνεργη θα είμαι και στη μία περίπτωση, άνεργη και στην άλλη. Μόνο που αν δηλώνω σκηνοθέτης θα είναι σούπερ γαμάτο και δεν θα ακούσω ποτέ ξανά την ατάκα από υποψήφιο γκόμενο "Δηλαδή εσύ τώρα μπορείς να με ψυχολογήσεις;".

Μια μέρα θα γίνω πάνσοφη!

2010-12-04T14:59:00.000+02:00

Μέχρι τότε μπορώ να γράφω εδώ πέρα. Άκου να δεις τι γίνεται. Κλείνω τα 25 σε λίγους μήνες. Αν με δεις σου μοιάζω ακριβώς για τόσο- εκτός και αν είσαι πάνω από 40, τότε μπορεί και να μου πεις "24, καλέ δεν σου φαίνεται, φαίνεσαι για 18!", αλλά εσύ είσαι 40, οπότε blow me, η γνώμη σου δεν μετράει.

Τι κάνω στη ζωή μου; Γράφω αυτό το ρημαδοblog, που όποτε λέω ότι θα το παρατήσω, λες και αντιστέκεται ο εγκέφαλος και θέλει να αναρτήσει και κάθε πότε πήγα τουαλέτα (πριν λίγο). Η διορατικότητα μου όσον αφορά τους ανθρώπους δεν έχει μειωθεί, συνάμα με την κυνική μου φύση. Παρόλ' αυτά άκου να δεις τι γίνεται. Δεν μπορώ πλέον να αντιμετωπίζω τον κόσμο σαν μαλάκα, γιατί τότε θα έμενα μόνη μου. Το έχω δοκιμάσει και αυτό, αλλά δεν έχει τόσο πλάκα και δεν πα να λέτε ότι θέλετε. Οπότε προσπαθώ πάντα να δω τα θετικά στον κόσμο τούτο (κόσμος= άνθρωποι).

Γίνομαι 25 τον Απρίλιο και ακόμα δεν έχω δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή μου. Ο αριθμός των αντρών που έχω κάνει σεξ είναι μικρότερος από 5- αρκετά μικρότερος. Με γυναίκα δεν έχω πάει. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης. Ξέρω μόνο Αγγλικά- δεν μπορώ να μάθω άλλες γλώσσες, οπότε γι' αυτό ας πούμε δεν πειράζει. Δεν μπορώ να μάθω κανένα μουσικό όργανο- είναι όπως με τις γλώσσες και αυτό, δεν πειράζει. Δεν έχω γυρίσει ακόμα ούτε ταινία μικρού μήκους. Δεν έχω γράψει ούτε βιβλίο, ούτε σενάριο.

Μου μένουν 4 μήνες και 12 μέρες μέχρι να πάρω δίπλωμα οδήγησης, γυρίσω ταινία μικρού μήκους, γράψω βιβλίο ή σενάριο.

Am I with me?

Are you fuckin' kidding me?

2010-11-30T18:13:00.001+02:00

Ξυπνάω σήμερα το πρωί από τη δόνηση του κινητού. Ήταν η συμφοιτήτρια που κάνουμε μαζί πρακτική. Η ώρα ήταν 12 παρά 10. Είχα βάλει ξυπνητήρι εκείνη τη μέρα για να πάω στο νοσοκομείο, αλλά επειδή κοιμήθηκα στις 5 η ώρα το πρωί από τον βήχα, αποφάσισα- με πόνο ψυχής η αλήθεια είναι, γιατί δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που να θέλω από το να τρέχω μέχρι το Χαϊδάρι, μετά το χθεσινό τρικούβερτο βήχα- να μην.

Δεν το σηκώνω φυσικά, γιατί θα καταλάβαινε ότι μόλις είχα ξυπνήσει- δεν ξέρω αν φαίνεται σε όλους, σε μένα φαίνεται. Την παίρνω μετά από 2'.

- Έλα τάδε, ήμουν στην τουαλέτα. Συνέβη κάτι;

- Έλα Φ., είσαι ακόμα άρρωστη; Δεν πιστεύω να έχει έρθει το νι σου και να μας λες ψέματα;

- Όχι, δεν έχει έρθει το νι, αύριο έρχεται μάλλον. Ναι, είμαι άρρωστη, όλο το Σαββατοκύριακο είχα πυρετό. (δεν είχα, ήμουν όμως εξαντλημένη από την ίωση, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι πιάνει. ο πυρετός παρόλ' αυτά συγκινεί τους πάντες. όχι όμως και αυτήν!)

- Χτες να ξέρεις μας την είπε ο καθηγητής και να ξέρεις πήρε τηλέφωνο και η κόρη του δικού σου... (ο "δικός μου" είναι ένας παππούς που υποτίθεται έχω αναλάβει. και λέω υποτίθεται, γιατί πάω μαζί με ένα ειδικευόμενο ψυχίατρο και για τον παππού τι πάω, τι όχι, το ίδιο του κάνει. για του λόγου το αληθές, όταν ρώτησα τον καθηγητή αν πήρε όντως τηλέφωνο ούτε καν θυμόταν για ποιον άνθρωπο του μιλάω)

- Και τι δηλαδή, δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να αρρωστήσουμε;;

- Ε, δεν ξέρω... Απλώς αν δεν είναι κάτι σημαντικό ρε παιδί μου να μη λείπεις...

- Καλά θα πάρω ένα ταξί και θα έρθω αν είναι.

Σηκώνομαι με γενναιοψυχία. Η μαμά μου αναρωτιέται πως αποφάσισα τελικά να πάω, εγώ της εξήγησα πως οι συμφοιτητές μου ζηλεύουν που αυτοί πήγαν και εγώ δεν πήγα και μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο- τρου ντατ.

Πάω εν τέλει, λέω στον καθηγητή πως είμαι άρρωστη, μου λέει αν είσαι άρρωστη γιατί ήρθες, οι άρρωστοι έχουν δικαιολογημένη απουσία. Κοιτάω τη συμφοιτήτρια μου με βλέμμα "το ήξερα μωρή μουσίτσα πως τσάμπα με κουβάλησες ως εδώ". Είχαν δε το θράσος να μου κάνουν αστειάκια του τύπου "μην τυχόν και μας κολλήσεις". Μέσα στο στόμα σας έπρεπε να βήχω κανονικά μαλακιστήρια, που με κουβαλήσατε τσάμπα πρωί πρωί μεσημέρι.

Μαζευόμαστε μετά στο δωματιάκι της πρακτικής και γίνεται το εξής ωραίο. Η προαναφερθείσα συμφοιτήτρια- πολύ καλό κορίτσι κατά τ' άλλα, πολύ την συμπαθώ, μην κοιτάτε, ε και αν είπα και μια κουβέντα παραπάνω νερό και αλάτι- παίρνει ένα φίλο της τηλέφωνο και έπιασαν ψιλή κουβέντα. Και αρχίζει τα "είσαι ερωτευμένος; έλα ρε φίλε και ο τάδε ερωτευμένος; και ο δείνα ερωτευμένος;" τέτοιου τύπου κουβέντα. Όλοι άντρες αυτοί. Τι είναι ρε ο έρωτας, μην αρχίσω να βαράω φάπες; Όλοι οι τύποι εν τω μεταξύ αν κρίνω από το τηλεφώνημα, δεσμευμένοι με παράνομες σχέσεις. Δηλαδή να το πάθω τώρα το εγκεφαλικό ή να το αφήσω για όταν θα μου περάσει η ίωση; Πως ερωτεύτηκαν δηλαδή όλοι αυτοί; Και τι σκατά κάνουν και είναι ερωτευμένοι; Πως νιώθουν; Πως διάολο ορίζουν τον έρωτα μερικοί άνθρωποι; Ο ενθουσιασμός δεν είναι έρωτας. Ούτε ο πληγωμένος εγωισμός είναι έρωτας. Ντάξει; Όταν βλέπεις τον άλλον και τον λατρεύεις και θέλεις να τον προσέχεις και να τον αγαπάς για πάντα και κάνετε το υπεργαμάτο σεξ και γελάτε μέχρι δακρύων τότε σου επιτρέπω να δηλώσεις ερωτευμένος και μόνο τότε.

Λοιπόν, επειδή πρέπει να πάω και στον γιατρό να με ακροαστεί: Δύο chick flicks - εμμονή - παντελώς ψέμα ασφαλώς 1. Going the distance και 2. Easy A με την απλώς εκθαμβωτική-πανέμορφη-θέλωναείμαισανκαιαυτήτώρα Emma Stone.

Σήμερα έχουμε και τραγούδι.

Να μου ζήσει ρέι.

2010-11-23T23:51:00.001+02:00

Σε μια βδομάδα το blog κλείνει δυο χρόνια. Να πω την αλήθεια κάπως δεν έχω καθόλου έμπνευση για τίποτα καινούργιο, αλλά αποφάσισα να μη το κλείσω, γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί που να θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά όσους γνώρισα από εδώ μέσα, διαδικτυακά (kleine wolke, master g, kwlogria, sidhe, amalthia- ναι μουνί της λάσπης, κοίτα που μπαίνεις, στους διαδικτυακούς μου φίλους, να μάθεις να μην παίρνεις τον πανέμορφο κώλο σου να έρθεις αθήνα- και alex- μας λείπεις), αλλά και στην πραγματική ζωή που έτυχε να πούμε δυο κουβέντες ή και παραπάνω, πολύ παραπάνω (χρονολογικά: mahahou, mrs. stulf, dm japan, agit8d, η loud melody, αγαπημένη και λατρεμένη jojo -gogoth- και πανέμορφο kathystera) αλλά και όχι bloggers (κάποιος όχι blogger). Αλλά και οι τρομερές συμπάθειες μου, μου πρόσφεραν και αυτοί μέσα από τα posts τους (όπως το προβατάκι, το αγαπημένο μου σπουκάκι, η αμπίτο, ο πρώην elias νυν αυτός, η τρελοτουρίστρια, η άσπα, ο γ. μ., ο γιωρίκας, η αντιπαθέστατη και σιχαμερή τανίλα :), η ουλαλούμ, ο διπρόσωπος, η έφη, ο σάρπερ, η λου, το κορίτσι που ήθελε πολλά... ίσως ξεχνώ κάποιους, δεν έχει και πολύ σημασία, έτσι;

Όλους αυτούς τους ευχαριστώ, άλλους γιατί με καλώς όρισαν, άλλους γιατί μου είπαν μια γλυκιά κουβέντα, άλλους γιατί τους αγαπώ, αλλά και κάποιους που και ας μην τους αγαπώ κάτι μου δίδαξαν με τον τρόπο της γνωριμίας μας.

Λοιπόν ώρα για το γκάλοπ: "Τα αστεία του πολέμου (που θα τα θυμόμαστε μετά και θα γελάμε)" είναι μια φράση από τους α.μ.α.ν από ένα σκετς εποχής πολέμου της αμερικής, με ποια χώρα δεν θυμάμαι, πάντως ο μπιλ ήταν πρωθυπουργός. Τέλος πάντων, πόσοι να είναι οι άνθρωποι που να έχουν συγκρατήσει αυτή τη συγκεκριμένη φράση; Υποθέτω όχι πολλοί. Παρόλ' αυτά η κολλητή μου επέμενε ότι την έχει ακούσει από αλλού και όχι από μένα. Της εξήγησα πως αυτό δεν γίνεται. Τώρα ποιοι είστε αυτοί οι 4 που την ξέρετε, δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρη πως λέτε ψέματα!

Παρακάτω. Ξυπνάω πρωί και υποφέρω. Κάνω πρακτική σε νοσοκομείο και βλέπω διάφορα περιστατικά με τους 2 συμφοιτητές μου, με τεράστιο χιτ τα οργανικά ψυχοσύνδρομα. Το τι γιαγιά και παππού έχω δει τον τελευταίο μήνα που νομίζει ότι έχουμε 1960 (ένας μέσος όρος χρονολογίας) δεν περιγράφεται. Το αποκορύφωμα όλων είναι ότι προσβάλλονται μάλιστα και λένε "χρονολογία; βεβαίως και ξέρω τι χρονιά έχουμε... έχουμε χίλια οχτακ... ε, όχι, χίλια εννιακόσ... εβδομήντα πέντε". Καταλαβαίνεις. Ε, βλέπουμε κάτι καταθλίψεις, άντε καμιά μετατρεπτική διαταραχή στο τσακίρ κέφι, και διάφορα άλλα.

Αλλά το καλύτερο είναι οι ναρκωμανείς. Που εγώ τους λυπάμαι βέβαια, αλλά είναι και οι πιο αστείοι κυρίως. Σκάμε μύτη λοιπόν και όταν καταλάβουν ότι εμείς έχουμε τα κουμπιά αρχίζουν, "γιατρέ μου δεν είμαι καλά... δεν κοιμάμαι καλά..." (ενώ μέχρι πριν 1' μπορεί να έλεγαν ότι κοιμήθηκαν μια χαρά). Ένας την προηγούμενη βδομάδα ήθελε ένα "μιξ". Να του λέει ο γιατρός "δεν μπορώ να στα κάνω σούπα άνθρωπε μου" και να του λέει το τζάνκι "ε, μα τώρα εμένα θα μου πεις; όσα στεντόν και να μου βάλεις δεν θα κάνουν δουλειά, πρέπει να μου βάλεις μια μίξη!" και να τον κυνηγάει στο διάδρομο και να του λέει ότι δεν ξέρει τη δουλειά του. Το ίδιο και προχτές με άλλον. Είχε τη συνταγή έτοιμη, ήθελε 5 χάπια, 4 ίδια πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ και ένα άλλο επιπλέον το βράδυ. Τελικά του τα έβαλε ο γιατρός, αλλά μας κατάχεσε πρώτα καλά καλά. (δηλαδή εντάξει, εμείς δεν ακούμε τίποτα, εμείς είμαστε ακόλουθοι, ο καημένος ο γιατρός τα ακούει όλα)

Τέλος πάντων, διάφορα συμβαίνουν, ωραία περνάμε, δεν μπορώ να πω.

Το άλλο blog, για όσους το ξέρουν, το έχω κλείσει προς το παρόν. Όσοι θέλουν πρόσκληση να μου στείλουν στο μέηλ.

Ύπνος. Θάνατος. Τίποτ' άλλο.

2010-11-01T17:58:00.001+02:00

(καταρχάς θυμάστε το προηγούμενο ποστ; την γουστάρει, εντάξει. ξέρω ότι είχατε μεγάλη καούρα)

Για να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, δεν είμαι ο άνθρωπος που πάνω απ' όλα θα βάλω τον ύπνο. Στις απολαύσεις της ζωής θα έβαζα πρώτα το σεξ και το γέλιο και ύστερα το φαγητό και τον ύπνο. Αλλά και το φαγητό και τον ύπνο, όποτε τα έχω ανάγκη με πιάνει το κατοχικό μου σύνδρομο. Δεν θα στερηθώ για κανένα λόγο τον ύπνο μου και αν τολμήσεις να πάρεις από το φαγητό μου πριν χορτάσω θα τ' ακούσεις. (φλονς ντάζντ σέαρ φουντ!)

Αυτό συμβαίνει υποθέτω γιατί ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ' αυτά τα δύο. Από μικρή με έπιαναν οι ανορεξίες μου και από μικρή φοβόμουν να κοιμηθώ. Σαν παιδί δηλαδή φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μέχρι και έφηβη. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω να κοιμάμαι μόνη μου και να το απολαμβάνω. Θυμάμαι πως ανυπομονούσα να παντρευτώ ώστε να μην χρειαστεί να κοιμηθώ ποτέ ξανά μόνη.

Τέλος πάντων, τώρα που πρέπει να ξυπνάω κάθε πρωί το αργότερο στις 8, μετά από πολύ καιρό, θυμήθηκα γιατί η κολλητή/ συμφοιτήτρια μου μ' έχει στο κινητό της ως "κουρασμένη". Προπτυχιακά είχαμε αρκετά μαθήματα τα οποία ήταν στις 8:30 και αν όχι όλα, πολλά από αυτά τα παρακολουθούσα. Που σημαίνει ότι έπρεπε να ξυπνάω γύρω στις 7:30. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για ένα φοιτητή και δη εμένα που κοιμόμουν στις 9 το πρωί; (όχι, δεν έβγαινα. μέσα καθόμουν και έβλεπα ταινίες) Ότι όλη την υπόλοιπη μέρα ήμουν μ' ένα περίλυπο ύφος, λέγοντας συνεχώς "είμαι πολύ κουρασμένη...".

Τώρα λοιπόν που κάνω πρακτική στο μεταπτυχιακό μ' έχει πάρει χαμπάρι η κοπέλα που κάνουμε μαζί πρακτική και με κοροιδεύει. Π.χ. μια μέρα δεν πήγα από το πρωί και μετά όταν πήγα έμαθα ότι ούτε ο υπεύθυνος καθηγητής είχε πάει εκείνη τη μέρα, αλλά ούτε και είχαμε παραπεμπτικά στην πρώτη επίσκεψη, αυτή που έχασα δηλαδή- που σημαίνει δεν μας κάλεσαν από το νοσοκομείο να πάμε να "εξετάσουμε". Και ένιωσα τρομερή αγαλλίαση που δεν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς. Και στο γυρισμό μου λέει η συμφοιτήτρια μου "πάντως Φλονς καλό θα ήταν να αρχίσεις να γίνεσαι πιο συνεπής- σημειωτέον μόνο άλλη μια φορά δεν είχα πάει, κατά τ' άλλα είμαι πιο πολύ στην ώρα μου απ' αυτήν, αλλά έχε χάρη που αυτή κάνει και άλλες δυο δουλειές και είναι ένα χρόνο μόνο μεγαλύτερη από μένα, οπότε το μουγκώνω η μουλάρα- θα δεις θα αρχίσεις να νιώθεις και καλύτερα για τον εαυτό σου". Πήγα να της πω ότι εγώ μια χαρά ένιωθα μέχρι που μου την είπες, αλλά είπαμε αυτή άλλες δυο δουλειές, εγώ μετά βίας σέρνω το κουφάρι μου στην πρακτική κάθε πρωί.

Στην πενταήμερη εκδρομή, εκεί όπου όσοι είχαν την "τύχη" - εντελώς ειρωνικά όμως- να πάνε, ξενυχτούν και τις 5 μέρες, εγώ κοιμόμουν κάθε βράδυ και μάλιστα από πολύ νωρίς. Η κολλητή μου ακόμα μου λέει την ατάκα "Νένα, άμα δεν κοιμηθώ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ!" που της έλεγα έπειτα από τα παρακάλια της να πάω στο "κλαμπ" του ξενοδοχείου.

Το σάββατο, περιμένοντας την αγαπημένη μου Φ. που άργησε να έρθει, βρέθηκα με μία εκ των φιλενάδων της στο μετρό και συζητούσαμε μέχρι να έρθει. Η κοπέλα δεν είχε κοιμηθεί για δυο μέρες, γιατί διασκέδαζε για δυο μέρες. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω! Να μείνω ξάγρυπνη ένα βράδυ το έχω κάνει. Και να κοιμηθώ αργά το επόμενο, και αυτό. Αλλά στο κρεβάτι μου! Δεν διασκέδαζα. Δεν είναι διασκέδαση να μένεις ξύπνιος κύριοι! Είναι μαρτύριο!

Γενικά εγώ και το κρεβάτι μου έχουμε μια σχέση πάθους. Μου έχει σταθεί σε πολύ δύσκολες στιγμές και του το αναγνωρίζω. Είναι παντοτινός μου σύντροφος και στις χαρές μου (ελάτε τώρα, ξέρετε τι εννοώ) και στις λύπες μου (αυτό που πέφτεις με λυγμούς και σηκώνεσαι μετά από 2 ώρες; αυτό.)

Υπάρχουν άνθρωποι, οι λεγόμενοι light sleepers, που κοιμούνται 4-6 ώρες και είναι μια χαρά. Εγώ αν δεν κοιμηθώ τουλάχιστον 8 δεν είμαι εντάξει μετά. Βέβαια, είτε 8 κοιμηθώ είτε 18 το σύνηθες είναι να χασμουριέμαι μέχρι να ξαναπάω για ύπνο. Πολύ πιθανό να ήμουν γάτα στην προηγούμενη ζωή μου, όπως ο Φέι Φέι που τηρεί τις μελέτες όπου βγάζουν στις γάτες 16 ώρες ύπνο κατά μέσο όρο. Αν με δείτε πάντως να χασμουριέμαι, μην παρεξηγηθείτε. Δεν βαριέμαι, απλώς είμαι χουζούρης.

Αυτή τη βδομάδα αναδιαμόρφωνα το δωμάτιο μου. Δεν είχα ασχοληθεί τον χρόνο που μας πέρασε, από τότε που ήρθα από το Ρέθυμνο, αλλά από τότε που συνειδητοποίησα πως όμορφο δωμάτιο= καλή διάθεση= όρεξη για ζωή βάλθηκα να το κάνω ομορφούλικο. Και το κατάφερα νομίζω. (τον πίνακα δεν τον έχω κρεμάσει ακόμη)

Αυτά.

Απλώς δεν σε γουστάρει;

2010-10-17T23:27:00.008+03:00

(ο κάθυ που το διάβασε λέει: δεν σας μπορώ, όχι δεν δεν δεν σας μπορώ. ρε αμάν με τις αναλύσεις σας, σας βαρέθηκα, άντε στείλτη στη τζο να βάλει μυαλό, τι είναι αυτά, ούτε στο γυμνάσιο. ΒΡΕ ΟΥΣΤ!)

Την ιστορία την ξέρουμε όλοι, no; Αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι, αγόρι την πέφτει στο κορίτσι, κορίτσι πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο και μετά το αγόρι την κάνει με ελαφρά. Και μένει η δύσμοιρη να αναρωτιέται τι σκατά έγινε τώρα.

Αυτή είναι η καλή εκδοχή της ιστορίας. Αυτή που μαζεύεστε με τις φίλες σου, και θάβετε τον πεθαμένο μέχρι να μη του ξανασηκωθεί για ένα μήνα. Υπεραναλύετε μέχρι αηδίας όλα όσα έχει πει, ώστε να βεβαιωθείς πως δεν είσαι εύκολη που του έκατσες με την πρώτη, αλλά όλα έλεγε έδειχναν πως σε θέλει πολύ, οπότε όταν το πάθος μιλάει, ποια είσαι εσύ που θα αντιμιλήσεις; Και άντε το πολύ πολύ το απολωλόν πρόβατο να σκάσει μύτη κανένα δίμηνο μετά- ναι, έχουν θράσος, καινούργια πράγματα δεν μαθαίνουμε εδώ μέσα- επειδή σ' έχει σιγουράκι, μόνο και μόνο για να φάει φόλα, γιατί σιγά που θα τον έκλαιγες δυο μήνες.

Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή. Η κακή. Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Κορίτσι γνωρίζει αγόρι. Αγόρι την πέφτει στο κορίτσι, κορίτσι πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο και μετά το αγόρι λέει στο κορίτσι πως ξέρεις τι; Μου αρέσεις μεν, μπορούμε να ρίχνουμε κανένα πήδημα που και που, διότι είμεθα και άνθρωποι με υποχρεώσεις και που να τρέχεις να βρίσκεις άλλον, για σχέση δεν σου υπόσχομαι, κάτσε να κοιτάξω το καρνέ μου, ναι, ο ωροσκόπος μου δεν προβλέπει νέα δέσμευση για το 2010, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται.

Τι κάνεις εκεί; Ε, θα μου πεις εύκολο, φεύγεις και πας σ' άλλον που θέλει σχέση. Όχι; Γιατί τώρα τι σόι είναι αυτός που θέλει μεν να πηδιέστε, αλλά δεν σε θέλει και για σχέση και στο λέει και μέσα στη μάπα σου; Και βρίσκεσαι και στην ευχάριστη θέση να θάβεις τον πεθαμένο, χωρίς να πέθανε. Και να σου οι φίλοι σου να λένε πως είσαι θύμα- που από μέσα τους αναρωτιούνται "ρε πούστη μου, ποιοι είναι αυτοί οι τεντυμπόιδες που τα καταφέρνουν και δεν μπορώ εγώ;- και πως "δεν σε γουστάρει, εντάξει τώρα, χέστονα" και από την άλλη οι φιλινάδες σου να σου λένε "γράψτονα να κολλήσει". Και να κάθεσαι εσύ σπίτι να αναρωτιέσαι τι σκατά να κάνεις τώρα. Διότι ναι, το ξέρεις πως δεν γουστάρει... ακόμα. Αλλά ξέρεις και πως αν τον γράψεις θα κολλήσει. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα από αρχαιοτάτων. Αλλά αυτή τη δουλειά θα παίζουμε τώρα μεγάλοι άνθρωποι;

Και να σου, από εκεί που τον είχες και ψιλοχεσμένο όταν στην έπεφτε, που κάνεις μικρό τελετουργικό χαράς αν εδεήσει να εμφανιστεί για σεξ ή βόλτα, και να σου που σκέφτεσαι "κοίτα που θα κολλήσω με τον ξεφτιλισμένο, από εκεί που τον είχα σίγουρο" και να αναρωτιέσαι "τι έγινε ρε παιδιά;" ωσάν άλλος σπύρος παπαδόπουλος.

Τι στον πέοτα κάνεις εκεί; Γιατί πες ότι φεύγεις. Και αν σου εμφανιστεί σε δυο βδομάδες να δει και καλά τι κάνεις, και του κάνεις τη δύσκολη και σου σκάσει στο μήνα πάνω και σου τάζει αγάπες και λουλούδια, ζωή παραμυθένια; Τον σκοτώνετε κύριε πρόεδρε; Και πες ότι κάθεσαι. Τι σκατά θα κάνεις, θα κάθεσαι πάνω από το τηλέφωνο και να σε πνίγει το παράπονο σαν την αννούλα τη βίσση; Έχουμε και δουλειές! Και μη γυρίσει να μου πει κανένας μπούστης "να κοιτάτε τις δουλειές σας κυρίες μου" διότι δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, είναι τσάλεντζινγκ πράματα και όλοι το ξέρουμε δα ότι οι γυναίκες δεν τα πάνε καλά με τις δοκιμασίες.

Τέλος πάντων, ξέρετε. Δεν βγαίνει συμπέρασμα, απλά λέω. Και έτσι για να μη λέτε δηλαδή, δεν μ' έπιασε εμένα η πιλάλα, αλληνής καίγεται ο κώλος της. Εγώ έχω τον αμερικάνο να με βρίζει γιατί εκεί που είναι δεν μπορεί να βρίζει και μπινελικώνει εμένα από το μσν. :D